(Scottish စာေရးဆရာ George Mackay Brown (1921-1996) ရဲ႕ The Story of Jorkel Hayforks ကုိ စိတ္ႀကဳိက္ဘာသာျပန္ဆုိပါသည္။)
(က)
ေႏြလယ္မေရာက္ခင္ တစ္ပတ္ေလာက္အလုိေပါ႕။ ေဂ်ာ္ကဲနဲ႕ ရြာသားလူငယ္လူရြယ္ေျခာက္ေယာက္ ေနာ္ေဝရဲ႕တေနရာ ဘာဂ်မ္ရြာမွသည္ ရြက္လႊင့္လုိ႕ ခရီးစခ်ီခဲ့ပါတယ္။ ေအာ႕ကေနအရပ္က ဝွဳိင္ဆုိတဲ့ ကၽြန္းႀကီးဆီေပါ႕။ ေလကလည္းေကာင္းတယ္။ အေနာက္ဘက္ကုိ ရြက္တုိက္လာလုိက္တာ ႏွစ္ရက္ၾကာေတာ႕ ရွတ္လန္းေဒသက ေဝါလ္ေဆးရြာကုိေရာက္ၿပီး ကမ္းကပ္လုိက္တယ္။ အဲဒီက လယ္သမားတစ္ေယာက္က သူတုိ႕ကုိ ေတာ္ေတာ္ေလး ဧည္႕ဝတ္ေက်ေက်ျပဳစုတယ္။ ညေနစာအၿပီး နည္းနည္းေသာက္စားၾကၿပီးတဲ့ေနာက္မွာေတာ႕ သူတုိ႕ေနာ္ေဝသားေတြထဲက ဖင္းဆုိတဲ့တစ္ေယာက္က ေစာင္းေကာက္ေတြ ဘာေတြ ထတီးၿပီး ကဗ်ာေတြဘာေတြ ေကာက္ရြတ္ေတာ႕တာပဲ။
ဖင္း ကဗ်ာရြတ္ၿပီးတာနဲ႕ အိမ္ရွင္ရဲ႕ သမီးက သူ႕အေဖကုိ ကပ္ပူဆာပါေတာ႕တယ္။ ျမင္းတစ္ေကာင္နဲ႕ ေျမတစ္ကြက္ေပးၿပီး ဖင္းကုိ ဒီရြာမွာေနခဲ့ေအာင္ ဆြဲထားဖုိ႕ေလ။
အိမ္ရွင္ကလည္း သူ႕သမီးအလုိကုိလုိက္တယ္။ ဒါေပမယ္႕ ဖင္းျပန္ေျပာလုိက္တာက “က်ဳပ္တုိ႕ ခု သိပ္အေရးႀကီးတဲ့ ကိစၥတစ္ခုနဲ႕ ေအာ႕ကေန ကုိသြားေနတာ။ မနက္အေစာႀကီးထရြက္လႊင့္ရမွာ။ က်ဳပ္ဒီမွာေနလုိ႕ မျဖစ္ဘူးဗ်။”
အိမ္ရွင္လည္း သူ႕သမီးကုိ ျပန္ေျပာျပရတာေပါ႕။
သန္းေခါင္တုိင္ၿပီ။ လူငယ္ေတြကေတာ႕ မီပုံေဘးမွာ ေသာက္ေကာင္းတုန္းအခ်ိန္။ ေကာင္မေလး ႏိုးလာၿပီး အိပ္ယာထဲက ထြက္လာတယ္။ အိမ္ရွင္ျဖစ္သူ ဖေအကုိ တစ္ခါထပ္ပူဆာျပန္တယ္။ “သမီးေတာ႕ အိပ္မရေတာ႕ဘူး အေဖရယ္။ ဖင္းကုိ ေရႊလက္ပတ္နဲ႕ ေငြလက္စြပ္ေပးမယ္ဆုိၿပီး ေျပာၾကည္႕ပါ။” အိမ္ရွင္ႀကီးက ဖင္းကုိ တစ္ေယာက္တည္းေခၚၿပီး ေျပာျပတယ္။ ဒီတစ္ခါ ဖင္းျပန္ေျပာလုိက္တာက “က်ဳပ္က ဆင္းရဲသားပါ။ ၿပီးေတာ႕ ေပါ႕ေပါ႕ပါးပါးပဲ ေနတတ္တယ္။ မိန္းမနဲ႕ ေရႊဆုိတာ က်ဳပ္ကုိ ကဗ်ာေရးမရေအာင္ လုပ္မယ္႕ဟာေတြပါ။ ၿပီးေတာ႕ ဒီေႏြလယ္ရာသီမွာ ေအာ႕ကေနေရာက္ေအာင္ သြားဖုိ႕ အေရးႀကီးကိစၥ ရွိတယ္ဗ်။”
အိမ္ရွင္လည္း သူ႕သမီးကုိ ျပန္ေျပာျပရတာေပါ႕။
အရုဏ္တက္ၿပီ။ ေမာင္ရင္ေတြ ေသာက္ေကာင္းတုန္း။ ဗ်စ္အရက္စည္ေတြကေတာ႕ ဗလာက်င္းေနၿပီ။ တစ္ခ်ဳိ႕လည္းမီးပုံေဘးထုိင္ တစ္ခ်ဳိ႕လည္း ခုံတန္းေအာက္လဲ။ ဒါေပမယ္႕ ဖင္းကေတာ႕ အဲဒီရြာကလူေတြနဲ႕ ကဗ်ာ႕စည္းဝါးအေၾကာင္း ေဆြးေႏြးေကာင္းတုန္း။
“အာမစုိေတာ႕လုိ႕ဗ်ာ။ ႏုိ႕မဟုတ္ရင္ က်ဴပ္ေကာင္းေကာင္းႀကီး ေျပာျပႏုိင္တယ္။”
သိပ္မႀကာပါဘူး။ အိမ္ရွင္ေကာင္မေလး ေရာက္လာၿပီး ဖင္းကုိ ဗ်စ္ရည္တစ္ခြက္ေပးတယ္။ ဖင္းခမ်ား ေသာက္ခ်လုိက္တုန္းသူ႕မုတ္ဆိတ္ေမြးေပၚေပသြားတဲ့ အၿမဳပ္ကေလးေတြေတာင္ ေသေအာင္ မေစာင့္ႏုိင္ဘဲ ေမးလုိက္တာက။
“ဒါကုိ မင္းကုိယ္တုိင္ စပ္တာလား ေကာင္မေလး။”
“ကၽြန္မတစ္ေယာက္တည္း ကုိယ္တုိင္စပ္တာေလ။”
“ဒါဆုိရင္ေတာ႕ ဒါမ်ဳိးနည္းနည္းဆက္ေသာက္ဖုိ႕အတြက္ မင္းတုိ႕ရွတ္လန္းမွာ က်ဳပ္ခဏတစ္ျဖဳတ္ေတာ႕ ဆက္ေနဦးမယ္။”
ေနထြက္ေတာ႕ ေနာ္ေဝသားတစ္သုိက္ ကသုတ္ကရက္ထၾကၿပီး ဆက္ရြက္လႊင့္ဖုိ႕ ထြက္ၾကတယ္။ ဖင္း တစ္ေယာက္ကေတာ႕ ေပ်ာက္ေနေလရဲ႕။ အိမ္ရွင္ေကာင္မေလးရဲ႕ အခန္းကလည္း တံခါးပိတ္လ်က္သား။ ေခါင္းေဆာင္လူငယ္ ေဂ်ာ္ကဲ သိပ္စိတ္ဆုိးတာေပါ႕။
ဆက္ေျပာရရင္ေတာ႕ ဖင္းတစ္ေယာက္ အဲဒီေန႕ကစလုိ႕ ဘယ္ေတာ႕မွ ကဗ်ာမေရးေတာ႕ဘူး။ အိမ္ရွင္ေကာင္မေလးလည္း ကေလးေတြ တစ္ေယာက္ၿပီးတစ္ေယာက္ ေမြးလုိက္တာ ဆယ္႕ႏွစ္ေယာက္ရ ဆုိလား။ ဆံတစ္ေခ်ာင္းမွ မျဖဴ ခင္ဘဲ ဖင္းေသသြားတယ္။ အဲဒီ ရွတ္လန္းမွာပဲ ေသတဲ့အထိ ေနသြားတယ္ဆုိပါေတာ႕။ ေသတဲ့အထိ ေသာက္လုိ႕ခ်ည္းေနသြားသတဲ့။ သူ႕မိန္းမတုိက္မွ ေသာက္သတဲ့။ ကဗ်ာလက္စလက္န သိပ္ေကာင္းတဲ့ သူတစ္ေယာက္ဟာ အဲသလုိ တကယ္႕သာမာန္ဘဝနဲ႕ လမ္းဆုံးသြားခဲ့ပါတယ္။ ေဂ်ာ္ကဲကေတာ႕ ေျပာေလရဲ႕။
“အဲဒီ ေခြးမ။ အဲဒီ ေခြးမ ဖင္းကုိ ျပဳစားတာ။”
(ခ)
ဖင္း ရွတ္လန္းမွာ က်န္ခဲ့ၿပီး တျခားသူေတြ ဆက္ထြက္လာခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီ ေနလည္ခင္းမွာပဲ ကၽြန္းသာယာကုိ ေရာက္တယ္။ ေတာင္ေစာင္းမွာ သိုးတစ္အုပ္ကုိ သူတုိ႕ ရြက္သေဘၤာေပၚက လွမ္းျမင္တယ္။ သူတုိ႕ထဲမွာ ဖလန္းဆုိတဲ့သူက ေနာ္ေဝမွာေတာ႕ ပန္းပဲဆရာေပါ႕။ သူက ေျပာတယ္။ ဒါ သိပ္ေကာင္းတဲ့ သုိးေတြတဲ့။ သူျပန္ရင္ သူ႕မိန္းမကလည္း လက္ေဆာင္ေမွ်ာ္ေနမွာဆုိေတာ႕ လက္ေဆာင္ေပးဖုိ႕ သုိးတစ္အုပ္ဖမ္းမယ္ဆုိေလရဲ႕။
ဘယ္သူမွေတာင္ တားမမီလုိက္ဘူး။ ခုန္ဆင္းၿပီး ေရးကူးခ်သြားတယ္။ သုိးေတြက ေခ်ာက္ကမ္းပါးေတာင္ေစာင္း ခပ္ေစာက္ေစာက္ေတြမွာ ျမက္စားေနတာ။ ဖလန္းက ကုတ္ကပ္တက္သြားၿပီး နီးရာသုိးတစ္ေကာင္ဖမ္းဆြဲတယ္။ နားေနတဲ့ ငွက္ေတြလည္း ရုတ္ရုတ္သဲသဲ ထျပန္ၾကတာေပါ႕။ သူလည္း သုိးတစ္ေကာင္ကုိ ပါလာတဲ့ ပုဆိန္နဲ႕ ခုတ္ဖုိ႕ အျပင္ တျခားသုိ႕တစ္ေကာင္က ေၾကာက္ေၾကာက္လန္႕လန္႕နဲ႕ သူ႕ေပါင္ခြၾကားကုိ ေျပးၾကဳံးထည္႕လုိက္တာ။
ေဂ်ာ္ကဲ မခ်ိတင္ကဲ ေရရြတ္တယ္။ “ဒီေကာင္ တက္တုန္းကမွၾကာေသး။ ျပန္က်ေတာ႕ တစ္ခ်က္ပဲ။ ပန္းပဲသမားဗ်ာ သုိးအေၾကာင္း ဘာတစ္လုံး သိမွာလဲ။”
အဲဒီညကေတာ႕ အဲဒီ ကၽြန္းသာယာရဲ႕ ေခ်ာက္ကမ္းပါးေအာက္မွာ သူတုိ႕ ရြက္ခ်နားၾကပါတယ္။
(ဂ)
အရုဏ္တက္ေတာ႕ ကၽြန္းသာယာက ခြာၾကတယ္။ ေအာ႕ကေနဘက္ကုိ သြားရတာ ေတာ္ေတာ္ခက္လာပါတယ္။ အေရွ႕ဘက္က အဆန္ေလကလည္း ထန္ မွဳန္မွဳိင္းၿပီး ေအးစိမ္႕ေနတာပဲ။ မနားတမ္း အသည္းအသန္ ေလွာ္ေနခတ္ေနရတယ္။ အဲဒီ အခ်ိန္မွာပဲ သူတုိ႕ထဲက တစ္ေယာက္။ ဆြစ္ဇာလန္မွာ လယ္ေတြဘာေတြ ရွိတဲ့ မြန္း။ ဒီေကာင္က ေလွာ္တက္ ေဘးခ်ၿပီး ေနေနတယ္။
“လယ္ထဲမွာဆုိရင္ေတာ႕ နက္နက္ထြန္ရင္ ထြန္သလုိနက္မယ္ဆုိတာ ေသခ်ာတယ္။ ခင္ဗ်ားတုိ႕ အခုဟာက နက္နက္တြန္းေလွာ္လုိ႕ေရာ ထိထိေရာက္ေရာက္ ရွိပါေတာ႕မလား”
က်န္တဲ့သူေတြကေတာ႕ အားသြန္ေလွာ္တုန္းပဲ။
“ၿပီးခဲ့တဲ့ တစ္ႏွစ္ေႏြက ဂရက္တီယာ ေသမလုိ လဲေနတုန္းကေလ သူ႕မ်က္ႏွာႀကီးက ေဖြးဆုတ္ေနတာပဲ။ က်ဳပ္မ်က္ႏွာေရာ အခု အဲဒီ အေရာင္ထြက္ေနၿပီလား။”
ေဂ်ာ္ကဲက “မင္းမ်က္ႏွာကေတာ႕ စိမ္းစိမ္းၾကီး။” လုိ႕ေျပာရင္း က်န္တဲ့သူေတြကုိပဲ ညာသံေပးေနရတယ္။ မြန္းက တစ္ခ်က္ ဝင္မေလွာ္ေတာ႕ဘူးကုိး။
ေန႕ခင္းအခ်ိန္ပုိင္းေရာက္လာေတာ႕ မြန္းကေျပာတယ္။ “က်ဳပ္က ခုလုိ ေႏြလယ္ရာသီေတြဆုိ အၿမဲ ေပ်ာ္ေနတတ္တဲ့သူပါ။ ဒါေပမယ္႕ ဒီႏွစ္ ေႏြလယ္မီးပုံပြဲမွာေတာ႕ က်ဳပ္ မီးပုံပတ္လုိ႕ မကႏို္င္ေလာက္ေတာ႕ပါဘူး။”
သူကလြဲလုိ႕ အားလုံးကေတာ႕ ကုန္းရုန္းေလွာ္ခတ္ေနဆဲ။ ေလကလည္း ေျမာက္ကုိ ယိမ္းၿပီး အေနေတာ္ေလာက္ ေပ်ာ႕က်သြားတယ္။ ဒီေတာ႕မွ သူတုိ႕ ယုန္တစ္ေကာင္ကုိ ျပဳတ္ခ်က္ခ်က္ၿပီး ဗ်စ္ရည္တစ္စည္ ဖြင့္လုိက္တယ္။ မြန္းဆီကုိ အစားအေသာက္နဲ႕ ဗ်စ္ရည္ ယူသြားေပးခ်ိန္မွာေတာ႕ မြန္းဟာ ေလွေလွာ္တဲ့ ထုိင္ခုံကုိမွီလုိ႕ ေအးစက္ေတာင့္တင္းေနေလရဲ႕။
ေဂ်ာ္ကဲကေျပာတယ္။
“မြန္း။ မင္း ညစာ ေတာင္ စားမသြားေတာ႕ဘူးေပါ႕ကြာ။”
(ဃ)
သိပ္မၾကာခင္ဘဲ သူတုိ႕ ပါပါဝက္စထေရးကုိ ေရာက္တယ္။ အဲဒီ ကၽြန္းက လယ္ေျမေကာင္းေကာင္းေတြလည္း ရွိတယ္။ ကမ္းရုိးတန္းနားမွာ ဗ်စ္ရည္ဆုိင္လည္း ရွိတယ္။ ေခါင္းတုံးထားတဲ့ ဘုန္းႀကီး ၁၂ ပါးေနတဲ့ ဘုရားေက်ာင္းကေလး တစ္ေက်ာင္းလည္း ေရကန္ႀကီးနားမွာ ရွိတယ္။ ကၽြန္းသူ ကၽြန္းသားေတြက သူတုိ႕ကုိ ေဖာ္ေဖာ္ေရြေရြ ႀကဳိ ၾကပါတယ္။ ငါးေတြ အသားေတြ ေရာင္းတယ္။ ေရ ေကာင္းေကာင္း ရမယ္႕ ေနရာကုိလည္း ျပေပးတယ္။
ညေနပုိင္း ဝတ္ျပဳဖုိ႕အတြက္ ဘုရားေက်ာင္းထဲကုိ ဘုန္းေတာ္ႀကီး ၁၂ ပါး ဝင္သြားၾကတယ္။
ေဂ်ာ္ကဲတုိ႕ ေနာ္ေဝသားတစ္စုကေတာ႕ စားစရာ ေသာက္စရာေတြ ဝယ္လုိ႕ ျခမ္းလုိ႕ၿပီးတာနဲ႕ ဗ်စ္ဆုိင္ကုိ သြားၾကတယ္။ စည္တစ္လုံးထဲက ဗ်စ္ရည္ေတြ မကုန္မခ်င္း ေသာက္ၾက ေအာ္ၾက ဟစ္ၾက ဆုိၾက ျမဴ းၾကေပါ႕ေလ။ ဆုိင္ရွင္က ေနာက္ထပ္ ဗ်စ္စည္တစ္လုံး ဖြင့္တဲ့အခ်ိန္မွာေတာ႕ သူတုိ႕ထဲက ေသာ႕ထ္ တစ္ေယာက္ ေပ်ာက္ေနတာကုိ ေဂ်ာ္ကဲ သတိထားလုိက္မိတယ္။
ဆြင္းကေတာ႕ “ဒီေကာင္ ဝက္စထေရးရြာထဲက မိန္းမေတြ သြားျမာတာေနမွာေပါ႕” လုိ႕ မွန္းေျပာပါတယ္။ ရြာမွာဆုိလည္း ေသာ႕ထ္က ျမာေပြတဲ့ေနရာမွာ နာမည္ႀကီး။
ညေနပုိင္း ဘုရားဝတ္ျပဳၿပီးလုိ႕ တီးလုိက္တဲ့ ေခါင္းေလာင္းသံက ဗ်စ္ဆုိင္ေလးဆီအထိ ေရာက္ပါတယ္။
ဗ်စ္ဆုိင္ထဲမွာေတာ႕ ေနာက္တစ္စည္ တစ္ဝက္က်ဳိးလုမွာ အခ်င္းခ်င္းေတြ ထ ေဆာ္ကုန္တီးကုန္ၾကၿပီ။ သိပ္ေတာ႕ျပသ*နာမရွိပါဘူး။ အကုန္လုံးက လြန္လြန္ကၽြံကၽြံမူးေနၾကတာဆုိေတာ႕ ဒဏ္ရာရေလာက္ေအာင္ နာေအာင္ က်င္ေအာင္မလုပ္ႏုိင္ၾကေတာ႕ပါဘူး။ ေသာ႕ထ္ကေတာ႕ ေပ်ာက္ေနတုန္းပဲ။
ေဗာ႕တ္ကလည္း သူထင္တာေျပာတယ္။ “လမ္းမွာ အေျပာင္းအလဲေလး စားရေသာက္ရေအာင္ ေထာပတ္ေတြ ၾကက္ဥေတြ လုိက္ခုိးေနတာ ေနမွာေပါ႕။” ေနာ္ေဝေတာင္ပုိင္း ေတာင္ကုန္းေဒသေတြမွာက ေအးလြန္းလုိ႕ ညဆုိ အကုန္အိမ္ထဲစုေနၿပီး မီးဖုိထားရတယ္။ အျပင္မွာ လေရာင္က မရွိတတ္ဘူး။ အဲဒီေဒသမွာ ေသာ႕ထ္က ခုိးတတ္ ဝွက္တတ္တာလည္း နာမည္ႀကီးတယ္ေလ။
မေန႕က လက္က်န္အလင္းေရာင္နဲ႕ မနက္ျဖန္ရဲ႕အဦးအစအလင္းေရာင္တုိ႕ ဆုံၾကတဲ့ အာရုဏ္ကာလတစ္ခုအထိ သူတုိ႕ေသာက္ေကာင္းတုန္း။ ပန္းကလည္းပန္း မူးကလည္းမူးဆုိေတာ႕ ဘာမွ သိပ္ေကာင္းေကာင္းမသိၾကေတာ႕ဘူး။
“ဒီခရီးက ထူးဆန္းတယ္။ တစ္ေနရာမွာ တစ္ခါနားတုိင္း တုိ႕အုပ္စုထဲက တစ္ေယာက္ေလွ်ာ႕ေနတယ္။”
ေဂ်ာ္ကဲ အဲသလုိေျပာေနတုန္းမွာပဲ ဘုရားေက်ာင္းဆီက ေခါင္းေလာင္းသံၾကားရတယ္။ သူ ဆုိင္တံခါးဘက္ေလွ်ာက္သြားၿပီး ဘုရားေက်ာင္းဘက္ကုိ ေမွ်ာ္ၾကည္႕လုိက္တယ္။ ဘုရားေက်ာင္း အဝင္မုခ္ဦးဘက္မွာ မနက္ခင္း ဓမၼေတးကုိ ဆုိဖုိ႕ စီတန္းသြားေနတဲ့ ဦးေခါင္းေဆာင္းဘုန္းေတာ္ႀကီးပုံရိပ္ေတြကုိ သူ ေရၾကည္႕လုိက္ေတာ႕ တစ္ဆယ္႕သုံးေယာက္ ျဖစ္ေနခဲ့ၿပီ။
ဗ်စ္အရက္စည္နားကုိ ျပန္လာရင္ သူ႕အေဖာ္ေတြကုိ ေဂ်ာ္ကဲ ေျပာလုိက္တာက
“ေသာ႕ထ္ တစ္ေယာက္ ေသာက္တာ ခုိးတာ မိန္းမေပြတာေတြကုိ ေနာင္တရ စိတ္ကုန္သြားတာ ထင္တယ္ကြ။ မေန႕က ငါ သတိထားမိတာ ဘုန္းႀကီး ၁၂ ပါးပဲ ရွိတာ။ အခု ၁၃ ပါး ကြ။”
ေျပာၿပီးေတာ႕ သူ႕အေဖာ္ ေဗာ႕တ္နဲ႕ ဆြင္းနား လဲွရင္း မနက္ခင္းႀကီး သူတုိ႕ အိပ္ေပ်ာ္သြားၾကပါတယ္။ အခုေတာ႕ သူတုိ႕ သုံးေယာက္ပဲ က်န္ေတာ႕တာေပါ႕ေလ။
ဖင္း ရွတ္လန္းမွာ က်န္ခဲ့ၿပီ။
ဖလန္း ေခ်ာက္ထဲက် ေသသြားၿပီ။
မြန္းတစ္ေယာက္ကေတာ႕ ေလွေပၚမွာ အေအးပတ္ ေသသြားၿပီ။
ေသာ႕ထ္ကလည္း သူတုိ႕ကုိ ထားရစ္ခဲ့ၿပီဆုိပါေတာ႕။
(င)
“ဒီတစ္ခါေတာ႕ ဝွဳိင္မေရာက္မခ်င္း ငါတုိ႕ မနားေတာ႕ဘူးေဟ႕။ တစ္ခါနားရင္ ျပသ*နာတစ္ခုတက္တယ္။”
ပင္လယ္ထဲစီးဝင္တဲ့ ျမစ္ဝေတြနား။ ကၽြန္းေသးေသးေလးေတြ ၾကားမွာ သူတုိ႕ ရြက္လႊင့္ေနတာေပါ႕။ တကယ္ေတာ႕ သူတုိ႕ ေအာ႕ကေနနယ္ထဲကုိလည္း ေရာက္ေနပါၿပီ။ ဒါေပမယ္႕ ဝွဳိင္ကၽြန္း ဘယ္နားမွာဆုိတာ သူတုိ႕ တိတိက်က်မသိဘူး။
အဲဒီ အခ်ိန္မွာပဲ ဆြင္းက ေျပာတယ္။
“ေဟ႕။ ဟုိကၽြန္းေလးေပၚမွာ လူတစ္ေယာက္ကြ။ မ်က္ႏွာဖုံး အစြပ္ေတြ အကာေတြနဲ႕ ပ်ားဖြပ္ေနတာပဲ။ ငါ ကမ္းေပၚတက္ၿပီး သူ႕ကုိ ေမးၾကည္႕လုိက္မယ္ေလ။ ဝွဳိင္ကုိ ဘယ္လုိ ဆက္သြားရမလဲလုိ႕။”
ေဂ်ာ္ကဲက “သတိလည္း ထားဦးေနာ္။ ငါနဲ႕ ေဗာ႕တ္ ႏွစ္ေယာက္တည္းဆုိ ဝွဳိင္ကုိ ဆက္သြားရတာ ေတာ္ေတာ္ကသီမွာကြ။”
ဆြင္းလည္း ေရကုိျဖတ္ကူး ဟုိဘက္ကမ္းကုိ တက္ၿပီး ပ်ားဖြပ္သမားကုိ ဝွဳိင္သြားဖုိ႕လမ္းျပပါဦး သြားေျပာပါတယ္။ ပ်ားဖြပ္သမားက ေတာ္ေတာ္ယဥ္ေက်းပါတယ္။ မ်က္ႏွာဖုံးေတြ ဘာေတြခၽြတ္ၿပီးမွ ယဥ္ယဥ္ေက်းေက်းျပန္ေျဖတယ္။
“ေတာင္ဘက္ကုိ ရြက္လႊင့္သြားလုိက္ဗ်။ အဲဒါဆုိ ခုလုိ ကမ္းနားမဟုတ္ဘဲ ကၽြန္းေတြ ဘာေတြ မရွိတဲ့ ပင္လယ္သက္သက္ဆီ ေရာက္သြားမယ္။ တစ္ဖက္က ကမ္းရုိးတန္းႀကီးက ေဟာ္ေဆးေပါ႕။ အဲဒီ ကမ္းရုိးတန္းအတုိင္း ေတာင္ဆီကုိသာ ဆက္ရြက္လႊင့္။ ေတာ္ေတာ္ေဝးေဝးႀကီးကကုိ ခင္ဗ်ားတုိ႕ ႀကဳိျမင္ရပါလိမ္႕မယ္။ ပင္လယ္ထဲက ေတာင္ႏွစ္လုံးေပါက္ေနသလုိမ်ဳိး။ အဲဒါ ဝွဳိင္ကၽြန္းပဲ။”
“ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ဗ်ာ။ ဒါနဲ႕ ပ်ားရည္ေတာ္ေတာ္ရသလားဗ်။”
“ဒီႏွစ္က သိပ္ေတာ႕ မေကာင္းဘူးဗ်။ ရာသီဥတုမေကာင္းသလုိပဲ ပ်ားေတြလည္း မသာယာၾကဘူးေလ။ ဒါေပမယ္႕ ဘာျဖစ္ျဖစ္ မိတ္ေဆြတုိ႕နဲ႕ ႀကဳံတုိင္း အခုတစ္ခါရမယ္႕ ပ်ားအုံကုိေတာ႕ လက္ေဆာင္ေပးလုိက္ပါရေစ။”
“အားနာလုိက္တာဗ်ာ။ ဘယ္လုိ ေက်းဇူးတင္ရမလဲေတာင္ မသိေတာ႕ဘူး။”
ပ်ားဖြပ္သမားလည္း ေျပာေျပာဆုိဆုိ ပ်ားအုံဘက္ျပန္လွည္႕ၿပီး သူ႕အလုပ္သူဆက္လုပ္ေနပါတယ္။ အဲဒီ အခ်ိန္မွာပဲ ပ်ားဖြပ္သမားရဲ႕ ကုတ္ပုိးက လြတ္ေနတဲ့ေနရာေပၚကို ပ်ားတစ္ေကာင္လာနားတယ္။ ၿပီးေတာ႕ သူ႕ကုိ တုပ္ခ်လုိက္ေတာ႕ ပ်ားဖြပ္သမားလည္း ထ ေအာ္ပါတယ္။ ပ်ားေကာင္ကုိလည္း သပ္ခ် ဖယ္ခ်ရင္းေပါ႕။
ဆြင္းလည္း ပ်ားေကာင္ကုိ ဝင္ေဒါသထြက္ၿပီး လက္ထဲပါတဲ့ ပုဆိန္နဲ႕ ပ်ားအုံကုိ ဝင္ခုတ္ခ်လုိက္တယ္။
ေဂ်ာ္ကဲနဲ႕ ေဗာ႕တ္တုိ႕ လွမ္းျမင္ေနရတာေပါ႕။ ပ်ားေကာင္ေတြ အုပ္လုိက္ႀကီး သူတုိ႕ရဲ႕ အသုိက္ကုိ ဖ်က္ဆီးတဲ့ အကာအကြယ္မဲ့ ဆြင္းေနာက္ မဲခဲေနေအာင္ လုိက္ၾကတာ။ ဆြင္းတစ္ေယာက္ ပုဆိန္ကုိင္ၿပီး ပင္လယ္ကမ္းစပ္ဆီ ေျပးတာ။ ေအာ္လုိက္တာလည္း ဆူညံလုိ႕။ ေက်ာက္တုန္း ခၽြန္ခၽြန္ေတြနဲ႕ အထုိးခံရသလုိပဲ ေနမွာေပါ႕။
ပင္လယ္အစပ္ေရာက္ေတာ႕ သူ႕ကုိယ္သူ ေရညွိေတြနဲ႕ ဖုံးထားလုိက္တယ္။ ေဗာ႕တ္နဲ႕ ေဂ်ာ္ကဲ သူ႕နားေရာက္ေတာ႕ ဝွဳိင္ကုိ ဘယ္လုိ သြားရမယ္ဆုိတာကုိ သူေျပာျပလုိက္ႏုိင္ပါတယ္။ ၿပီးတဲ့အခ်ိန္မွာေတာ႕ သူတကုိယ္လုံး ျပာႏွမ္းတက္လာၿပီး အဲဒီေနရာမွာပဲ ဆြင္းေသဆုံးသြားခဲ့ပါတယ္။
(စ)
ေဂ်ာ္ကဲနဲ႕ ေဗာ႕တ္ ဝွဳိင္ကၽြန္းေပၚက သီဘူး ဆုိတဲ့ စုိက္ခင္းႀကီးမွာ ျမင္းဝင္ဝယ္ၿပီး ခရီးဆက္ၾကပါတယ္။ တကယ္ေတာ႕ သူတုိ႕ သြားမယ္႕ေနရာက ဒီ ဝွဳိင္ကၽြန္းႀကီးေပၚက ေတာင္ႏွစ္လုံးရဲ႕ၾကားမွာ ရွိတဲ့ ရက္ခ္ဝစ္ခ္ဆုိတဲ့ စုိက္ခင္းႀကီးပါ။ သူတုိ႕ ေရာက္သြားၾကေတာ႕ ဟုိးတစ္ေနရာ ဟုိးတစ္ေနရာ လယ္ထဲမွာ အလုပ္လုပ္ေနၾကတဲ့သူေတြထဲက သူတုိ႕နဲ႕နီးတဲ့ လယ္သမားငါးေယာက္အုပ္စုဆီ ဦးတည္ေလွ်ာက္သြားလုိက္တယ္။ ေနသာၿပီး နည္းနည္းပူတဲ့ေန႕လည္း ျဖစ္ေတာ႕ ဒီလူေတြမွာ ေခၽြးေတြသံေတြနဲ႕ေပါ႕။
ေဂ်ာ္ကဲက ေမးလုိက္တယ္။
“ခင္ဗ်ားတုိ႕ အာေကာလ္ကုိ သိလား။”
“က်ဳပ္တုိ႕ရဲ႕ အလုပ္သမားေခါင္းေဆာင္ပါ။ ဒါေပမယ္႕ သူက အိပ္ရာထ ေနာက္က်တယ္။”
ေနာက္အလုပ္သမား တစ္ေယာက္က
“သူက ညပုိင္း အလုပ္လုပ္တာမ်ားတာ။ က်ဳပ္တုိ႕က ေန႕ပုိင္းလုပ္တဲ့သူေတြ။”
ေနာက္တစ္ေယာက္ကေတာ႕
“ျမာအင္မတန္ စြံတဲ့သူဗ်ဳိ႕။ သူ႕ဆုိရင္ မိန္းမတုိင္း ပစ္က်ၾကတာပဲ။”
ဒါဆုိရင္ေတာ႕ ေဂ်ာ္ကဲ ေသခ်ာသြားပါၿပီ။ သူတုိ႕ ရွာေနတဲ့ေကာင္ပဲ။
အလုပ္သမားေတြက သူတုိ႕ကုိ ေခၚၿပီး အရိပ္ရတဲ့ စည္းရုိးတစ္ခုနားထုိင္ခုိင္းထားတယ္။ ေပါင္မုန္႕ေတြ ဗ်စ္ရည္ေတြနဲ႕လည္း ဧည္႕ခံထားတယ္။ ေဗာ႕တ္ကလည္း လမ္းမွာ ျဖစ္ခဲ့သမွ် ျပန္စဥ္းစားေအာက္ေမ႕ရင္း ေျပာျပေနတယ္။ ေဂ်ာ္ကဲကေတာ႕ စကားလည္းသိပ္မေျပာ ဘာမွလည္း သိပ္မစားဘူး။
ေျပာစရာစကားကုန္ေတာ႕ ဒီလယ္ေျမေတြကို ဘယ္သူပုိင္တာလဲလုိ႕ ေဗာ႕တ္ကေမးလုိက္တယ္။ လယ္သမားေတြက ေျမပုိင္ရွင္နာမည္က ဂၽြန္လုိ႕ ေျပာတယ္။ သူတုိ႕ အလုပ္ရွင္က အင္မတန္ေကာင္းေၾကာင္းေတြ အမႊန္းတင္ေျပာျပၾကတယ္။
အဲဒီ အခ်ိန္မွာပဲ လယ္ထဲကုိ လူတစ္ေယာက္ေရာက္လာတယ္။ အလုပ္သမားေတြကုိ အလုပ္ဆက္လုပ္ၾကဖုိ႕ လုိက္ေအာ္ေနတယ္။ သူတုိ႕နားေရာက္ေတာ႕ ေဗာ႕တ္နဲ႕ ေဂ်ာ္ကဲကို မသကၤာသလုိၾကည္႕ေနတယ္။ သူတုိ႕ ႏွစ္ေယာက္ကလည္း ခုႏွစ္ရက္တစ္ပတ္ေလာက္ ရြက္လႊင့္လာရတာဆုိေတာ႕ ခပ္စုတ္စုတ္ျဖစ္ေနတာကိုး။
ေဂ်ာ္ကဲက လွမ္းေမးလုိက္တယ္။
“ခင္ဗ်ားလား။ အာေကာလ္ ဒဂ္ဆန္ဆုိတာ။”
ဟုိလူကလည္း စိတ္မပါ လက္မပါ ေျဖခ်င္သလုိ မေျဖခ်င္သလုိ သမ္းလုိက္ ေဝလုိက္ရင္း
“ဟုတ္တယ္။ က်ဳပ္ပဲ။ ဘာလုိ႕လဲ။”
“ေအး။ က်ဳပ္နာမည္ ေဂ်ာ္ကဲ။ ဘာဂ်မ္ရြာက။ အင္ဂီရစ္ကုိေတာ႕ ခင္ဗ်ားသိမွာေပါ႕။ အဲဒါ က်ဳပ္ညီမပဲ။ ဒီ ဂၽြန္လထဲမွာပဲ သူ သားေလးတစ္ေယက္ေမြးတယ္။ အဲဒါ ခင္ဗ်ား ကေလး။”
အာေကာလ္က ဘာမွ ျပန္မေျပာဘူး။ အပ်င္းေတာင္ တစ္ခ်က္ဆန္႕လုိက္ေသးတယ္။ ၿပီးေတာ႕ ဟက္ခနဲ တစ္ခ်က္ ရယ္လုိက္တယ္။ ေဂ်ာ္ကဲလည္း ေျပာစရာရွိတာ ဆက္ေျပာရတယ္။
“ဒီေတာ႕ က်ဳပ္ေျပာခ်င္တာက ခင္ဗ်ားကေလး။ ခင္ဗ်ားမွာ တာဝန္ရွိတယ္။ ဒီေတာ႕ ဒီကေလးစရိတ္ ကေလးတာဝန္ကုိ ခင္ဗ်ားယူမလား မယူဘူးလား။ ဒါ က်ဳပ္သိခ်င္တယ္။”
“ဒါ က်ဳပ္ ကုိယ္ေရးကုိယ္တာ ကိစၥဗ်။ ခင္ဗ်ားတုိ႕လုိ ဘယ္ကေပါက္ခ်လာမွန္းမသိတဲ့ လူႏွစ္ေယာက္နဲ႕ ေျပာဆုိေနစရာ အေၾကာင္းမရွိဘူး။ ၿပီးေတာ႕ က်ဳပ္တစ္သက္လုံး က်ဳပ္နဲ႕ရတဲ့ ကေလးမုိ႕ ကေလးစရိတ္ခံတယ္ဆုိတာ ထုံးစံမရွိခဲ့ဘူး။ ခင္ဗ်ားႏွမနဲ႕က်မွ ထူးၿပီး စရိတ္ခံစရာလား။ ဒီေလာက္အေဝးႀကီးက မိန္းမနဲ႕ ကေလးကုိမ်ား။”
ေဂ်ာ္ကဲ ေဒါသေတြနဲ႕ တဆတ္ဆတ္တုန္လာပါတယ္။ အာေကာလ္ကေတာ႕ ေအးေဆးဆက္ေျပာေနတယ္။
“ၿပီးေတာ႕ ခင္ဗ်ားတုိ႕ ပုံစံေတြနဲ႕ အင္ဂီရစ္နဲ႕ စပ္ဆက္ၾကည္႕လုိ႕ကုိ မရဘူး။ အင္ဂီရစ္က သိပ္ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ့ မိန္းမ။ ၿပီးေတာ႕ သိပ္နိပ္တဲ့ မိန္းမဗ်။ ဟားဟား။ ဒါေပမယ္႕ က်ဳပ္အခုလည္း မအားရပါဘူးဗ်ာ။ သိပ္နိပ္တဲ့ မိန္းမေတြက ေနရာတုိင္းမွာ ရွိေနသကုိး။.ဒီေတာ႕ ညက က်ဳပ္အိပ္ေရးပ်က္ထားတယ္။ ခင္ဗ်ားတုိ႕ လစ္ေတာ႕။ က်ဳပ္လည္း သြားလုိက္ဦးမယ္။”
“ေဟ႕ေကာင္။ မင္း ငါ႕ညီမရဲ႕ ကေလးအေဖ တာဝန္ကုိ ယူမွာလား မယူဘူးလား။”
အာေကာလ္က အသမ္းမပ်က္ လွည္႕ထြက္သြားတယ္။
ေဂ်ာ္ကဲရဲ႕ ေဆာင္ဓါးဟာ အာေကာလ္ရဲ႕ လည္မ်ဳိတည္႕တည္႕ဆီ ကြက္တိ။ တစ္ခ်က္ပဲ။ အာေကာလ္ ေျမႀကီးေပၚလဲက်ၿပီး ဆန္႕သြားတယ္။
(ဆ)
လယ္ထဲ အႏွံ႕ ဟုိေနရာ ဒီေနရာက အလုပ္သမားေတြ အကုန္လုံး ထလာၾကတယ္။ ေကာက္ရုိးထုံးေတြၾကား အိပ္ေနနားေနတဲ့ အလုပ္သမားေတြေရာပဲ။ လက္ထဲမွာလည္း ခက္ရင္းခြေတြ ေကာက္ဆြေတြ ကုိင္လုိ႕။
“ဟုိေကာင္ေတြ ရွိရင္ ဘယ္ေလာက္ ေကာင္းလုိက္မလဲ။” ေဂ်ာ္ကဲ သူ႕အေဖာ္ေတြကုိ တ မိပါတယ္။
ေဂ်ာ္ကဲႀကံ႕ႀကံ႕ခံ ကာကြယ္တယ္။ ေဗာ႕တ္ကေတာ႕ ခက္ရင္းခြစာမိၿပီး ေနရာတင္ပဲ ပြဲခ်င္းၿပီးသြားျပန္ၿပီ။ ရန္ပြဲကုိ ထိန္းေပးခဲ့တဲ့ လယ္ပုိင္ရွင္ ဂၽြန္ဆုိတဲ့သူ ေရာက္လာခ်ိန္အထိ ေဂ်ာ္ကဲ ခံခ်ႏုိင္ခဲ့တယ္ ဆုိပါေတာ႕။ ဒါေပမယ္႕ ဒဏ္ရာေတြကေတာ႕ ေတာ္ေတာ္ျပင္းတယ္။ တစ္ပတ္ေလာက္ အိပ္ရာထဲလဲ ကုယူလုိက္ရတယ္။
ေဂ်ာ္ကဲကုိ ျပဳစုဖုိ႕ လယ္သူမေလး သုံးေယာက္ထားေပးတယ္။ ေရပူေရခ်မ္းကမ္းလုိ႕ ေဆးလိမ္းစရာရွိလိမ္းေပး ျပဳစုေပးေပါ႕ေလ။ ေနာက္ဆုံးပတ္တီးခြာတဲ့ေန႕မွာေတာ႕ ဂၽြန္ေရာက္လာတယ္။
“က်ဳပ္ဆီက အလုပ္သမားေခါင္း အာေကာလ္အေၾကာင္း က်ဳပ္သိပါရဲ႕။ မိန္းမေပြတဲ့အတတ္မွာေတာ႕ ေဟာဒီ က်ဳပ္တုိ႕ေအာ႕ကေန နယ္စားေလာက္ ခင္ဗ်ားတုိ႕ ေနာ္ေဝဘုရင္ေလာက္နဲ႕ေတာ႕ သူ႕အရွဴ ပ္ထုပ္က ရွင္းမရဘူး။ ဒါေပမယ္႕ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ သူက က်ဳပ္အတြက္ေတာ႕ အင္မတန္ တန္ဖုိးရွိတဲ့ ဝန္ထမ္းပါ။ ဒီေတာ႕ကာ ကမ္းကပ္ထားတဲ့ ခင္ဗ်ားသေဘၤာကုိ က်ဳပ္အတြက္ နစ္နာေၾကးအေနနဲ႕ က်ဳပ္ သိမ္းရလိမ္႕မယ္။ ခင္ဗ်ားလည္း ေကာက္ဆြနဲ႕ အထုိးခံ အခုတ္ခံထိထားလုိက္တာ အခု ဒုကၡိတနီးနီး ျဖစ္ေနၿပီ။ ခင္ဗ်ား ဝွဳိင္မွာ ေပ်ာ္သေလာက္ေနႏုိင္တယ္။ ဒီဘက္ေတာင္ေစာင္းမွာ ၿခံလြတ္ကေလးရွိတယ္။ ႏုိ႕စားႏြားမတစ္ေကာင္ ခုိင္းႏြားတစ္ေကာင္ေလာက္နဲ႕ သုိးေလးဘာေလး ေမြးလုိ႕ရမယ္။ ခင္ဗ်ား ေအးေအးေဆးေဆး ႏုိင္သေလာက္ ထြန္ယက္လုပ္ကုိင္ စားေသာက္ေနေပါ႕။ ဒါ ဘုရားႀကဳိက္မယ္႕ အလုပ္ပဲ။”
ေဂ်ာ္ကဲ လက္ခံလုိက္ပါတယ္။ အဲဒီ ေတာင္ေစာင္းေလးမွာ သူအေျခခ်ေနလုိက္တယ္။ ေအာ႕ကေနနယ္မွာေတာ႕ သူ႕ကုိ “ဖုိးေကာက္ဆြ” လုိ႕ ေခၚၾကတယ္။ တကုိယ္လုံး ေကာက္ဆြ ဒဏ္ရာေတြ ပြေနတာကိုး။ လုပ္ရင္းကုိင္ရင္း တစ္ႏွစ္တစ္ႏွစ္ သီးႏွံသိမ္းတုိင္း စုႏုိင္သေလာက္ေလး သူစုတယ္။ တေန႕ေန႕မ်ား ေနာ္ေဝကုိ ျပန္ႏုိင္ေလမလားလုိ႕ေပါ႕။ ဒီလုိနဲ႕ ႏွစ္ေတြ မ်ားခဲ့ၿပီ။ ဖုိးေကာက္ဆြတစ္ေယာက္ ေတာင္ေစာင္းက စုိက္ခင္းေလးထဲမွာပါပဲ။
(ဇ)
သူမေသခင္ တစ္ေႏြမွာေတာ႕ ေဂ်ာ္ကဲ ပါပါဝက္စထေရးကုိ တံငါေလွတစ္စင္းနဲ႕ လုိက္သြားလုိက္ေသးတယ္။ အဲဒီက ဘုရားေက်ာင္းကုိ သြားၿပီး ေသာ႕ထ္ ရွိမလား သြားစုံစမ္းတယ္။ ဘုန္းႀကီးျဖစ္ေနတဲ့ ေသာ႕ထ္က သူ႕ကုိ ဝမ္းသာအားရ ထြက္ေတြ႕တယ္။ အခုေတာ႕ အဘုိးႀကီးႏွစ္ေယာက္ေပါ႕ေလ။ ဆံပင္ေတြလည္း ကၽြတ္လုိ႕ကုန္ၿပီ။ သြားေတြလည္း က်ဳိးလုိ႕ မရွိေတာ႕ဘူးေပါ႕။ ဘုရားေက်ာင္းရဲ႕ ခမ္းနားေကြးညြတ္ေနတဲ့ အဝင္တံခါးေအာက္မွာ တစ္ေယာက္ကုိတစ္ေယာက္ ေပြ႕ဖက္ထားၾကရင္း။ ေဝးေနၾကတဲ့ သတင္းမၾကားရတာၾကာေနတဲ့ လုလင္သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္ ျပန္ေတြ႕ၾကသလုိမ်ဳိး။
ေဂ်ာ္ကဲက သူ႕ခါးမွာခ်ိတ္ထားတဲ့ ပုိက္ဆံအိတ္ကုိ ျဖဳတ္ၿပီး ေငြဒဂၤါး ငါးစ ေသာ႕ထ္လက္ထဲ ထည္႕လုိက္တယ္။
“တေန႕ အိမ္ျပန္ႏုိင္ႏုိးႏုိးနဲ႕ အႏွစ္ေလးဆယ္ေက်ာ္ စုထားတဲ့ ေငြေလးေတြေပါ႕ကြာ။ ဒီအခ်ိန္မွေတာ႕ မထူးေတာ႕ပါဘူး။ ဘာဂ်မ္မွာ ငါတုိ႕ကုိ သိတဲ့သူ ဘယ္သူ ရွိဦးမလဲ။ ျပန္ဖုိ႕ စိတ္ကူးေနမယ္႕အစား အရွည္လ်ားဆုံး ေနာက္ဆုံးခရီးအတြက္ ျပင္တာပဲ ေကာင္းပါရဲ႕။ ဖင္း ၿပီးေတာ႕ ဖလန္း၊ မြန္း၊ ေနာက္ ဆြင္းနဲ႕ ေဗာ႕တ္။ သူတုိ႕လည္း အခုေတာ႕ တစ္ေယာက္မွ မရွိၾကေတာ႕ဘူးေလ။ ဒီေငြငါးစနဲ႕ သူတုိ႕ ငါးေယာက္အတြက္ ဘုရားေက်ာင္းမွာ လူေတြကုိ ေကၽြးေမြးကုသုိလ္ျပဳေပးလုိ႕ ရမလား။”
“စိတ္ခ်ပါ။ သူငယ္ခ်င္း။ သူတုိ႕ေတြအတြက္ လုပ္ေပးရမွာေပါ႕။ မင္း အတြက္ကုိလည္း မစုိးရိမ္နဲ႕။ ဟုတ္ၿပီလား။”
ေသာ႕ထ္က ေဂ်ာ္ကဲကုိ တစ္ခ်က္ေပြ႕ဖက္ၿပီး “ငါ႕သူငယ္ခ်င္းကုိ ဘုရားသခင္ ေစာင့္ေရွာက္ပါေစ။”
ေဂ်ာ္ကဲ ႏွဳတ္ဆက္လွည္႕ျပန္ခဲ့ၿပီ။ သူရင္ထဲမွာ အခုေတာ႕ ေအးသြားၿပီ။ ေဘာ္ေငြစလုိ ျဖဴ ဆုတ္ေနတဲ့ ေကာက္ဆြဒဏ္ရာေတြ။ ဒီ ဒဏ္ရာေတြေၾကာင့္ သူ႕စိတ္ထဲမွာ ရွိခဲ့ဖူးတဲ့ အေႏွင့္အယွက္ေတြက အခုေတာ႕ လြင့္ျပယ္သြားၾကပါၿပီ။
ေလွဆိပ္ကုိ ျပန္ေနရင္း လမ္းတစ္ဝက္ေရာက္မွ ေဂ်ာ္ကဲ ဘုရားေက်ာင္းဆီ လွည္႕ျပန္လာခဲ့ပါတယ္။ ေသာ႕ထ္ကုိ ေနာက္ထပ္ ေငြဒဂၤါးတစ္ျပားထပ္ေပးလုိက္တယ္။
“ဒါက အာေကာလ္ ဒဂ္ဆန္အတြက္ကြာ။”
သူတုိ႕ႏွစ္ေယာက္ တစ္ေယာက္ကုိတစ္ေယာက္ ၿပဳံးၾကည္႕ေနၾကတယ္။ သူတုိ႕အၿပဳံးေၾကာင့္ သူတုိ႕ မ်က္လုံးေတြမွာေတာ႕ အေရးအေၾကာင္း အရစ္ရစ္ ထလုိ႕ေပါ႕။
