အရွဴံးသမား ႏွစ္ေယာက္

(က) လူေတြ အထူးသျဖင့္ ျမျမရဲ႕ ပတ္ဝန္းက်င္ကလူေတြ။ သူတုိ႕ေတြကုိ အယုံလြယ္လြန္းလွသည္လုိ႕ ျမျမက ထင္သည္။ လက္ဆုပ္လက္ကုိင္ျပလုိ႕ မရတဲ့ အေၾကာင္းမ်ဳိးေတြဆုိ ပုိလုိ႕ေတာင္ ယုံခ်င္ၾကေသးသည္။ သူတုိ႕ရဲ႕ အဲဒီ သေဘာသဘာဝကုိ ဘယ္အရြယ္ကစလုိ႕ ျမျမ တီးေခါက္နားလည္ခဲ့့သလဲ ျမျမကုိယ္တုိင္ပင္ မသိေပ။ သုိ႕ေသာ္လည္း အဲဒီ သေဘာဓေလ႕အေပၚမွာ ျမျမ အခြင္႕ေကာင္းယူတတ္ခဲ့သည္မွာေတာ႕ ေတာ္ေတာ္ၾကာခဲ့ၿပီ။ စာက်က္တာပ်င္းလြန္းလုိ႕ စာေမးပြဲေတြ တဖုန္းဖုန္းက်လည္း ျမျမအေမႏွင့္ ျမျမအေဖတုိ႕သည္ ျမျမကုိ အျပစ္မဆုိေပ။ အိမ္မွာဆုိလည္း ျမျမကုိ ဘာမွ သိပ္မခုိင္း။ ရြက္ၾကမ္းေရက်ဳိ႐ုပ္ကေလးနဲ႕ လုိတာမရ ရတာမလုိ ျဖစ္ၿပီး အရြယ္ေတာ္ တဆိတ္ဟုိင္းသြားေတာ့လည္း ဘယ္သူမွ သိပ္မစပ္စုရဲ မေနာက္ေျပာင္ရဲ။ ျမျမအေမ ေျပာေနက် "ငယ္ငယ္ကတည္းက သိုက္ႀကဳိးျဖတ္တုိင္း သမီးက အသည္းအသန္ဖ်ားတတ္လြန္းလုိ႕" အစခ်ီတဲ့ ပုံျပင္ေတြကား ဒီေစ်းေလးနားတဝုိက္မွာ မသိသူရွားလွသည္။ သမီးျဖစ္သူကပဲ လမ္းေၾကာင္းခဲ့ေလသလား၊ မိခင္ျဖစ္သူကပဲ ႀကံႀကံဖန္ဖန္ ေလွ်ာက္ေျပာေလသလား သူတုိ႕ ဘာသာပင္ မေသခ်ာၾကေတာ့ေပ။ ဖြင့္ထားတဲ့ ထမင္းဆုိင္သည္လည္း ျမျမကုိ ေမြးၿပီးကတည္းက အင္မတန္အေရာင္းေကာင္းခဲ့သတဲ့။ ဟုိတေန႕က ဆုိင္မွာ ေတာက္တုိမယ္ရ ဝုိင္းလုပ္ေပးတဲ့ ကေလးမေလးတစ္ေယာက္ အပ်င္းဖ်ားၿပီး ဆုိင္မလာႏုိင္။ ညေနေစာင္းေတာ့မွ ကေလးမေလးအေမက ျမျမထမီကေလးတစ္ထည္ကုိ စကၠဴအိတ္ေလးနဲ႕ ထည္႕ထားၿပီး လာျပန္ေပးသည္။ "ကေလးက မသိလုိ႕ နားမလည္လုိ႕ ယူမိတာ အျပစ္မယူပါနဲ႕ ညီမရယ္" ဆုိၿပီး ေတာင္းပန္လာသည္။ တကယ္ေတာ့ သိပ္မနည္းလွတဲ့ ကုိယ္႕အဝတ္အစားေတြထဲက ဒီတစ္ထည္ေလ်ာ႕ေနတာ ျမျမက သိေတာင္မသိေခ်။ အေျခအေန အခ်ိန္အခါကုိၾကည္႕ၿပီး ေခ်ာ္လဲေရာထုိင္လုပ္ရတာက ဘာမွ ခက္လွတာမဟုတ္ဘဲ။ ဒါမ်ဳိးကေတာ့ ျမျမရပါသည္။ ၿပီးေတာ့ တခါတခါက်ေတာ့လည္း ျမျမကုိယ္တုိင္မသိတဲ့ စြမ္းရည္တမ်ဳိး ျမျမမွာရွိေနႏုိင္သည္လုိ႕ ျမျမကုိယ္တုိင္က ယုံခ်င္ခ်င္ျဖစ္ေနတာလည္းပါပါသည္။

(ခ) စုမာအတြက္ေတာ့ ဘဝဆုိတာ ႐ုန္းကန္ရျခင္းတည္း။ စုမာရဲ႕ အေဖနဲ႕အေမက စုမာငယ္ငယ္တုန္းကေတာ႕ ပဲခူးနဲ႕ခပ္လွမ္းလွမ္း ရြာတစ္ရြာမွာ ေနၿပီး ဟင္းသီးဟင္းရြက္မ်ားစုိက္ကာ ပဲခူးေစ်းထဲ ေရာင္းသည္႕အလုပ္လုပ္ခဲ့ၾကသည္။ အႀကီးဆုံးသမီး စုမာက သူ႕ေအာက္က ေမာင္ေလးႏွစ္ေယာက္ကုိ ထိန္းရင္း အိမ္မွာ ခ်က္စရာရွိတာခ်က္ ရွင္းစရာရွိတာရွင္းဖုိ႕ ငယ္ငယ္ကတည္းက တာဝန္ယူရသည္။ အငယ္ေတြေက်ာင္းတက္ဖုိ႕ စုမာ ေက်ာင္းထြက္ခဲ့ရသည္။ မိသားတစ္စုလုံး စည္းစနစ္ႀကီးသလုိ ႀကဳိးလည္း ႀကဳိးစားလြန္းတာေၾကာင့္ ပဲခူးၿမဳိ႕ရဲ႕ ဒီေခ်ာင္က်က်ေနရာေလးမွာ ထမင္းဆုိင္ေလး ဖြင့္လာႏုိင္ခဲ့ျခင္းပင္။ ေနရာေလးက ေခ်ာင္က်ေပမယ္႕ ေစ်းနဲ႕လည္းနီး ေရႊေမာေဓာဘုရားနဲ႕လည္းနီးသည္။ ေစ်းသည္၊ ေစ်းဝယ္၊ ဆုိက္ကားသမား၊ ျမင္းလွည္းသမား၊ ကားသမား စသည္ျဖင့္ လူစုံသည္၊ စည္ကားသည္။ ထမင္းဆုိင္ကေလး ေသးေသးကေန တျဖည္းျဖည္း စုံစုံလင္လင္ရွိတဲ့ ဆုိင္ကေလးျဖစ္လာေအာင္ မိသားစုဝင္ အားလုံး ႐ုန္းကန္ႀကိဳးစားခဲ့ၾကရသည္။ ေက်ာင္းေနေသာ စုမာေမာင္ေလးမ်ားပင္ အိမ္ျပန္ေရာက္တာနဲ႕ ကူညီၾကရသည္။  စုမာသည္ လုပ္အားတန္ဖုိးဆုိတာကုိ ဘဝေပးအသိနဲ႕ ယုံၾကည္မွဳရွိခဲ့သည္။
    ငယ္ငယ္ကတည္းက အေမအေဖမရွိရင္ မရွိသလုိ ေယာက္်ားသားေစ်းဝယ္ေတြ လုပ္ေဖာ္ကုိင္ဖက္ေတြနဲ႕လည္း လုိအပ္ရင္လုိအပ္သလုိ ရဲရဲတင္းတင္း ေျပာဆုိဆက္ဆံေနထုိင္ရသည္မုိ႕ စုမာက တည္တည္တံ့တံ့ ေျပာဆုိေနထုိင္တတ္ခဲ့ရသည္။ စုမာကုိ ႐ုပ္ကေလးသန္႕သန္႕ျပန္႕ျပန္႕နဲ႕ မ်က္ႏွာေၾကာတင္းလွသည္  သတၱိေကာင္းလွသည္လုိ႕ ပတ္ဝန္းက်င္က ထင္ၾကသည္။ သုိ႕ေသာ္လည္း စုမာမွာ ဘယ္သူမွ မသိတဲ့ လွ်ဳိ႕ဝွက္ခ်က္တစ္ခု ရွိပါသည္။ တကယ္ေတာ့ စုမာသည္ အလြန္ေၾကာက္တတ္သည္။
    အရက္မူးသမားေတြကုိ စုမာေၾကာက္သည္။ ဆုိင္ကုိ ႐ူးႏွမ္းႏွမ္းေတြ စိတ္မႏွံ႕သူေတြလာရင္လည္း သူ ေၾကာက္သည္။ ေစ်းထဲက နတ္ဝင္သည္ ေဒၚတုိးႀကီး ပူးေနကပ္ေနလွ်င္လည္း ေၾကာက္သည္။ ၿပီးေတာ့ မ်က္ႏွာခ်င္းဆုိင္ ထမင္းဆုိင္က ျမျမကိုလည္း စုမာေၾကာက္ေလသည္။ ျမျမတုိ႕ဆုိင္က စုမာတုိ႕ဆုိင္ထက္ ပုိႀကီးသည္မုိ႕ အမ်ားေသာအားျဖင့္ ပုိလူစည္ကားတတ္ပါသည္။ သုိ႕ေသာ္လည္း တခါတေလ ဘာေၾကာင့္ရယ္မသိ စုမာတုိ႕ဆုိင္ေလးမွာ လူပုိက်ၿပီး သူ႕ဆုိင္မွာ လူမရွိလွ်င္ ဆုိင္ေရွ႕ခပ္က်က် စားပြဲတစ္လုံးမွာထုိင္ၿပီး စုမာတုိ႕ဆုိင္ဘက္ကုိ ခပ္စိမ္းစိမ္းၾကည္႕တတ္ေသာ ျမျမမ်က္လုံးေတြကုိ စုမာ ရြံ႕မိသည္။ အရပ္ထဲမွာ ေျပာေျပာေနၾကတဲ့ ျမျမက သုိက္ကလာတာဆုိတာကုိ ၾကားဖူးထားလုိ႕လည္း ပုိေၾကာက္မိတာျဖစ္မည္။

(ဂ) သည္ထမင္းဆုိင္ေလးမွာ စားပြဲထုိးလုပ္တာ သိပ္မၾကာေသးေပမယ့္ ေအာင္ႏုိင္ေပ်ာ္သည္။ ထမင္းနပ္မွန္မွန္နဲ႕ ဝဝလင္လင္စားရသလုိ ရြာမွာတုန္းကလုိလည္း မပင္ပန္းေခ်။ ငယ္ငယ္ေလးတည္းက အေဖမရွိ အေမမရွိ တစ္ေကာင္ၾကြက္တစ္မ်က္ႏွာဘဝနဲ႕ ရြာမွာ ေနရစဥ္က ေအာင္ႏုိင္ သည္႕ထက္ အမ်ားႀကီး ပုိပင္ပန္းခဲ့သည္။ ရွိတဲ့ေဆြးမ်ဳိးနည္းနည္းကလည္း သူတုိ႕ကုိယ္တုိင္ မနက္စာမနက္ ညစာည ဆုိေတာ့ ေအာင္ႏုိင့္ကုိ ဘယ္သူမွ အလကားေကၽြးမထားႏုိင္။ အိမ္တစ္အိမ္မွာ ကပ္ေနလုိ႕ ရေပမယ္႕ ေက်ာင္းေနအရြယ္ ငယ္ငယ္ကစလုိ႔ပင္ ေက်ာင္းမေနႏုိင္ဘဲ ႏြားေက်ာင္းတန္ ႏြားေက်ာင္း လယ္အကူတန္ လယ္အကူ ခါးခ်ိေအာင္လုပ္ႏုိင္မွ ထမင္းနပ္မွန္ခဲ့သည္။ ကုိယ္အလုပ္လုပ္မွ ကုိယ္ထမင္းစားရမယ္ဆုိေသာ အသိႏွင့္ပင္ ေအာင္ႏုိင္ အရြယ္ေရာက္လာခဲ့ရသည္။
    ျပီးခဲ့တဲ့လကေတာ့ ရြာကုိ တုိလီမုိလီေလးေတြ အထည္အစေလးေတြ လာေရာင္းေနက် အေဒၚႀကီးက ပဲခူးမွာရွိတဲ့ ထမင္းဆုိင္တစ္ဆုိင္အတြက္ စားပြဲလည္းထုိး ေတာက္တုိမယ္ရလည္း လုပ္ဖုိ႕ လူလုိတယ္ဆုိေတာ့ တျခားဘဝတူ ႏွစ္ေယာက္နဲ႕အတူ ရြာကုိ စြန္႕ခဲ့ၾကသည္။ ၿမဳိ႕ျပသည္ သူ႕ရြာထက္ ေပ်ာ္စရာေကာင္းသည္ဟု ေအာင္ႏုိင္ထင္သည္။ ဆုိင္ကေပးတဲ့ လုပ္အားခကုိလည္း အသားတင္ စုထားႏုိင္သည္။ အေျခအေနေပးတဲ့အခါ ဆုိင္နားက ဆုိက္ကားနင္းတဲ့ အကုိႀကီးေတြ ဦးေလးေတြနဲ႕ ျခင္းခတ္ က်ားထုိးလုိ႕ရေသးသည္။ လူမသိ သူမသိ က်ိတ္အေပ်ာ္ဆုံးကား ဆုိင္ရွင္ရဲ႕ သမီး စုမာရဲ႕ အလွကုိ ခံစားႏုိင္ျခင္းပင္။ မ်က္ႏွာတည္တည္နဲ႕ ခပ္မွန္မွန္ဆက္ဆံတတ္ေသာ စုမာအေၾကာင္းကုိေတြးရင္ ေအာင္ႏုိင္ သူ႕ဘဝသူ ဝမ္းနည္းသည္။ ဆုိင္မွာ ဖြင့္တတ္တဲ့ ကက္ဆက္ကေန “ဟုိအကုိႀကီးရဲ႕ မခင္ႏွင္းဆီ” သီခ်င္းမ်ားဖြင့္ရင္ ဘာမဆုိင္ညာမဆုိင္ ေအာင္ႏုိင္ လြမ္းသည္။ ေအာင္ႏုိင့္အတြက္ေတာ့ စုမာသည္ နတ္သမီး၊ “ေရႊလက္ရာ ထမင္းဆုိင္” သည္ နန္းေတာ္တမွ်တည္း။

(ဃ) ဘဝအေၾကာင္းမေကာင္းလုိ႕ တေကာင္ၾကြက္တမ်က္ႏွာဘဝနဲ႕ လူအေနဆင္းရဲေပမယ့္ ေအာင္ႏုိင္ တစ္ခုေတာ့ ကံေကာင္းသည္ဆုိရမည္။ ေအာင္ႏုိင္သည္ ႐ုပ္ရည္ေျပျပစ္ေခ်ာေမာသည္။ အေျပာအဆုိကခ်ဳိသလုိ လူ႕မ်ဳိးတစ္ရာ႕တစ္ပါး သည္းညည္းလည္း ခံႏုိင္သူမုိ႕ ဆုိင္က ေတာက္တုိမယ္ရ တျခားအလုပ္ေတြထက္ စားပြဲထုိးတာကုိပဲ ေအာင္ႏုိင္ ပင္တုိင္လုပ္လာရသည္။ ဒီေတာ့ ေအာင္ႏုိင္ သန္႕သန္႕ျပန္႕ျပန္႕ ဝတ္ရစားရသည္။ ကုိယ္႕အထြာနဲ႕ကုိယ္ နည္းနည္းၿငိမ္ၿငိမ္းခ်မ္းခ်မ္းေနလာရေတာ့ ေအာင္ႏုိင္ ဘဝကုိ ေမွ်ာ္လင့္တတ္လာသည္။ စုမာအေပၚထားတဲ့ ရွိရင္းစြဲသာယာမွဳမွာ ကုိယ္တုိင္မသိတသိနဲ႕ တျခားေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ကေလးေတြလည္း ကပ္လာေတာ့သည္။
    သုိ႕ေသာ္ ဆုိင္ေပၚကေန ေခါင္းနဲ႕ မဆင္းရေအာင္ေတာ့ ေအာင္ႏုိင္ ဆင္ျခင္ပါသည္။ အဲသည္လုိ ဆင္ဆင္ျခင္ျခင္ ေနလာရင္းနဲ႕ပဲ ေအာင္ႏုိင္ လမ္းတစ္ဖက္ဆုိင္က အမႀကီး ျမျမကုိ စသိခဲ့တာျဖစ္သည္။ အနားနားမွာ ေစ်းေလးရွိေပမယ့္ ထမင္းဆုိင္မ်ားသည္ ကုန္ေျခာက္ေတြကုိေတာ့ ေစ်းပုိခ်ဳိတဲ့ ပဲခူးေစ်းႀကီးထဲကေန သြားဝယ္ေလ႕ရွိၾကသည္။ ေစ်းထဲသြားရင္း ႀကဳံႀကဳိက္လုိ႕ ျမင္းလွည္းတစ္စည္းတည္း စီးျဖစ္တာမ်ဳိးကစလုိ႕ ျမျမကုိ မ်က္မွန္းတန္းမိလာသည္။ အေခၚအေျပာ ရွိလာသည္။ ခရီးႀကဳံရင္ႀကဳံသလုိတစ္မ်ဳိး ဟုိဘက္ဆုိင္ဒီဖက္ဆုိင္ဆုိသလုိတစ္မ်ဳိး ျမျမ သူ႕ကို ခုိးခုိးၾကည္႕တတ္တာကုိ ေအာင္ႏုိင္လူပါးက ရိပ္မိပါသည္။ ျမျမက ေစ်းကျပန္လာရင္ သူတုိ႕ဆုိင္ေရွ႕မွာ ျမင္းလွည္းေပၚက ဆင္းသည္။ ၿပီးမွ လမ္းတစ္ဖက္က သူ႕ဆုိင္ကုိ ပစၥည္းေတြ သယ္ရသည္။ ေအာင္ႏုိင္ အနားနားရွိေနရင္ေတာ့ ျမျမက သူမ်ားဆုိင္က စားပြဲထုိးေသာ ဘာေသာ ဂ႐ုမစုိက္ တရင္းတႏွီးပင္ “ေအာင္ႏုိင္ေရ မမျမကုိ ဒီဆြဲျခင္းေလး ပင့္ေပးပါဦး” ခုိင္းတတ္သည္။ အရင္ဆုိ သူက ဆုိင္ဘက္ကုိ ေက်ာ႕ေက်ာ႕ေလး ကူးသြားၿပီး သူ႕ဆုိင္က စားပြဲထုိးေတြကုိ လာသယ္ခုိင္းေနက်။ ခုေတာ့ သူ႕အေမႀကီးလည္း ေစ်းသိပ္မသြားရေတာ့။ သူက ပုိၿပီး ေစ်းဝယ္ထြက္လာတတ္သည္။
ထုိမွတဆင့္ အနီးအနား ပြဲလမ္းသဘင္ေလမ်ားရွိရင္ ႀကဳံျဖစ္ေအာင္ ဆုံျဖစ္ေအာင္ ႏွစ္ေယာက္စလုံး အားထုတ္လာတတ္သည္။ “႐ုံဝင္လက္မွတ္တစ္ေစာင္အပုိရွိတယ္ ေအာင္ႏုိင္ရဲ႕” ဆုိၿပီး ပြဲၾကည္႕လက္မွတ္တစ္ေစာင္ ေအာင္ႏုိင္ ရဖူးၿပီ။ “ဟဲ့။ ငါတုိ႕ဖ်ာမွာ လူတစ္ေယာက္စာေနရာ ရေသးတယ္ လာခဲ့ပါလား” ျမျမက ေခၚဖူးၿပီ္။ ပြဲၾကည္႕ရင္း မုန္႕ေတြဘာေတြ စားခ်င္လုိ႕ ဝယ္ခုိင္းရင္ ဝယ္ေပးရသည္။ ဒီလုိ ဒီလုိ အျဖစ္ေလးေတြ မ်ားစြာမွာ ျမျမရင္ခုန္ရသလုိ ေအာင္ႏုိင္ကလည္း ေအာင္ျမင္မွဳတစ္ခုလုိ ေက်နပ္တတ္လာခဲ့သည္။ ဒီလုိနဲ႕ပဲ ဟုိလူ ဒီလူက စခ်င္ေနာက္ခ်င္လာသည္။ တခ်ိဳ႕ဆုိ အဲသလုိစလုိက္ေနာက္လုိက္လွ်င္ ျမျမတစ္ေယာက္ သေဘာက်မွန္း ရက္ေရာတတ္ ေပးေကၽြးတတ္မွန္းသိလုိ႕ ျမျမကုိဆုိ က်ိတ္က်ိတ္ က်ိတ္က်ိတ္နဲ႕ ပုိ စတတ္ေနာက္တတ္လာၾကသည္။ အဲသည္အခ်ိန္မွာ ငုံးဆူလူမသိျဖစ္ကာ က်ိတ္ေဆြးရ က်ိတ္ေဒါသထြက္ရသူကား ရုပ္တည္နဲ႕ေနတတ္ေသာ စုမာပင္။ ဣေျႏၵမပ်က္ ဘာမွမျဖစ္သလုိေနဖုိ႕ ႀကဳိးစားေပမယ့္ အခ်စ္ဆုိတာက မ်ဳိသိပ္ဖုန္းကြယ္ဖုိ႕ ခက္လွသည္ေလ။ အရင္က သူ႕ကုိ ခုိးခုိးၾကည္႕တတ္ေသာ ေအာင္ႏုိင္က ခုေတာ့ သူ႕ကုိ သတိထားမိပုံမရေတာ့။ တစ္သက္လုံး ဒီလုိကိစၥေတြ မစဥ္းစားဘဲ ေနလာခဲ့သူမုိ႕ သဲ႕သဲ့ကေလးအေတြ႕မွာ စိတ္ႏွလုံးလည္း ယဲ့ယဲ့ကေလးေၾကြရေတာ႕သည္။ ေျမြေျမြခ်င္းေျချမင္ဆုိသလုိ ဒီကိစၥကုိ တေလာကလုံးထက္ မိန္းမသားႏွစ္ေယာက္က ပုိျမင္ ပုိခံစားမိၿပီး ႏွစ္ေယာက္တည္းသိတဲ့ မ်က္လုံးတုိက္ပြဲေလးေတြ ရံဖန္ရံခါ ဆင္ႏႊဲတတ္လာခဲ့ၾကသည္။

(င) လိပ္ခဲတည္းလည္း ျဖစ္ေနေသာ အေျခအေနသည္ ႐ုတ္ခ်ည္း ျပတ္ျပတ္သားသား ျဖစ္သြားခဲ့ေလသည္။ မည္သုိ႕မည္ပုံ ျဖစ္ပ်က္ခဲ့သည္ေတာ့မသိ။ မုိးေတြညဳိ႕ေနေသာ တစ္ေန႕လည္တြင္ ေစ်းဝယ္အတူထြက္သြားေသာ စုမာနဲ႕ ေအာင္ႏုိင္တုိ႕ ဆုိင္ကုိ ျပန္ေရာက္မလာၾကေတာ့။ အဲဒီညက မုိးနဲ႕အၿပဳိင္ ျမျမမ်က္ဝန္းမွာလည္း မုိးသည္းရသည္။ စုမာရဲ႕ အေဖနဲ႕ အေမလည္း ေဒါသေတြထြက္ စိတ္ေတြပူၾကသလုိ သူတုိ႕ သားႏွစ္ေယာက္ကလည္း ေအာင္ႏုိင့္ကုိ ဓါးႀကိမ္းႀကိမ္းၾကသည္။ ေစ်းနားတဝုိက္မွာလည္း လူစိတ္ဝင္စားစရာ ကိစၥတစ္ခုျဖစ္သြားခဲ့သည္။ သုိ႕ေသာ္လည္း ထုံးစံအတုိင္း ေသြးေအးသြားၾကေတာ့ ေအာင္ႏုိင္နဲ႕ စုမာတုိ႕ အၾကင္လင္မယားအသစ္စက္စက္ ဆုိင္ကုိ ျပန္ေရာက္လာခဲ့ေတာ႕သည္။ ဝါတြင္းႀကီးမုိ႕ မဂၤလာေတာင္မေဆာင္ျဖစ္။ ေနာက္ေတာ့လည္း သည္ကိစၥက ဘာမွ စိတ္ဝင္စားစရာ မရွိလွတဲ့ အင္မတန္႐ုိး႐ုိးစင္းစင္း ကိစၥတစ္ခုသာ ျဖစ္သြားခဲ့ေတာ့သည္။
    သုိ႕ေသာ္  ျမျမအဖုိ႕ကား ေရွ႕ဆုိင္က လင္မယားသည္ မ်က္ေစ႕စပါးေမႊးစူးစရာ ျဖစ္လာေတာ့သည္။ မယားျဖစ္သူက ခပ္စူစူျဖစ္ကာစ ဗုိက္ေပၚမွာ ပုိပုိသာသာ ပြပြဖားဖား ကုိယ္ဝန္ေဆာင္အကၤ်ီႀကီးဝတ္ကာ ၾကြားစရာမဟုတ္တာ ၾကြားခ်င္သည္ဟု ျမင္ျပင္းကတ္သည္။ မယားျဖစ္သူကုိ ပ်ာပ်ာသလဲဂ႐ုစုိက္တတ္တဲ့ ဟုိေတာသားကုိလည္း ႐ုပ္ကေလးဗန္းျပၿပီး မိန္းမထမီနားခုိစားခ်င္တဲ့ေကာင္ ခုေတာ့ ဟုိတုန္းကလုိ ေက်ာ႕ေက်ာ႕ေလးမေနရဘဲ ဖုတ္လူးျပာလူးလုပ္ေနကုိင္ေနရၿပီဟုေတြးသည္။ တစ္ေန႕ေတာ့ ျမျမ “ေရႊလက္ရာ ထမင္းဆုိင္”ဘက္ လွမ္းၾကည္႕ေနဆဲ ဆုိင္ေလး ႐ုတ္႐ုတ္သဲသဲ ျဖစ္သြားတာ သတိထားမိလုိက္သည္။ ခဏေနေတာ့ ေအာင္ႏုိင္တစ္ေယာက္ စုမာကုိ ေပြ႕ခ်ီၿပီး ထြက္လာတာေတြ႕သည္။ ဘာေတြမ်ား ပုိသည္းေနျပန္သလဲမသိလုိ႕ ျမျမ စိတ္ထဲက က်ိတ္ႏွာေခါင္းရွဳံ႕ေတြးသည္။ ေတြးလုိ႕မွ မဆုံးခင္ ျမင္လုိက္ရတာက စုမာ ထမီကေန တေတာက္ေတာက္ က်ဆင္းေနတဲ့ ေသြးေတြ။ ျမျမလန္႕လြန္းလုိ႕ ရင္တုန္ပန္းတုန္ျဖစ္ကာ အိမ္ေပၚတက္ၿပီး ကုိယ္႕အခန္းထဲ ဝင္လွဲေနရသည္။

(စ) မိခင္ျဖစ္သူက ျမျမကုိ ေျပာလာသည္။ “သမီးေရ ေရွ႕တစ္ပတ္ထဲမွာ အေမတရားစခန္းဝင္မလုိ႕ လုိက္ခဲ့ပါလား သမီးရဲ႕” ဆုိေတာ့ ျမျမ အံ့ၾသေနသည္။ ျမျမတစ္သက္ သူ႕အေမတရားစခန္းဝင္တာ တစ္ခါမွမရွိခဲ့။ ခုလည္း “သမီးေတာ့ မလုိက္ပါဘူး။ အေမသြားခ်င္ရင္ သြားေလ။ ဆုိင္ကုိေတာ့ စိတ္ခ်” ဆုိေတာ့လည္း သြားတာမဟုတ္ေခ်။ တစ္ေန႕တစ္ေန႕လည္း ေဒါသမႀကီးဖုိ႕ ေမတၱာတရားလက္ကုိင္ထားဖုိ႕ဆုိတာမ်ဳိးေလးေတြး စကားမစပ္ရင္ စပ္ေအာင္ ထည္႕ေျပာတတ္လာသည္။ ေနာက္တရက္ေတာ့ ဆုိင္မွာ ပန္းကန္ေဆးတဲ့ မျမင့္က ႏွစ္ေယာက္တည္းရွိတုန္း “ျမျမကုိ အ႐ူးလုပ္သြားတဲ့ ဟာေတြ။ အခုေတာ့ ခံေနရၿပီေလ ျမျမရဲ႕” ဆုိၿပီး ဝမ္းသာအားရ ဘာေတြမွန္းမသိ လာေျပာေနေသးသည္။ သုိ႕ေသာ္ ျမျမ ခပ္မဆိတ္ပဲ ေနသည္။ ေနာက္ရက္ေတြ ေတာ္ေတာ္ ၾကာေတာ့မွ “ေရႊလက္ရာ ထမင္းဆုိင္” ထဲမွာ စုမာတစ္ေယာက္ ခပ္ေဖ်ာ႕ေဖ်ာ႕ပုံစံနဲ႕ အေႏြးထည္မခၽြတ္တမ္းဝတ္လုိ႕ ဆုိင္အလုပ္ေလးေတြ ေတာက္ေတာက္ လုိက္လုပ္ေနတာေတြ႕သည္။ ေအာင္ႏုိင္ကလည္း ဦးဇင္းဝတ္သည္။ လူေတြကုိ ျမျမက မဲ့ၿပဳံး ၿပဳံးေလသည္။
     ေဆး႐ုံက ဆင္းလာၿပီးကတည္းက စုမာတစ္ေယာက္ ေနရတာ မအီမသာႏုိင္လွသည္။ ေဆး႐ုံကေန သက္သက္သာသာရွိမွ ဆင္းလာေပမယ့္ အိမ္ေရာက္ေတာ့ အၿမဲတမ္းေမာသလုိ ျဖစ္ကာ အေနရခက္ေနသည္။ ပုိဆုိးတာက ည ည မက္တဲ့ အိပ္မက္ေတြ။ အိပ္မက္ထဲမွာ ျမျမက သူ႕ကုိ “ဟဲ့ ေကာင္မ ဒါ အကင္းပဲရွိေသးတယ္” လုိ႕လာလာေျပာသည္။ မေနႏုိင္တဲ့ အဆုံး တစ္ေန႕ေတာ့ စုမာ စာတေစာင္ေကာက္ေရးၿပီး ဆုိင္ကလူေတြအလစ္မွာ ေစ်းထဲက ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ကုိ ျမျမထံ အေပးခုိင္းလုိက္ေလသည္။ စာထဲမွာေတာ့ တုိတုိပဲ “မမျမ ကၽြန္မကုိ ခြင့္လႊတ္ပါ” လုိ႕ ေရးေပးလုိက္သည္။
ျမျမကား စာကုိ ယူလာေသာ ကေလးမကုိ လက္ဖက္ရည္နဲ႕ အက်အန ဧည္႕ခံရင္း စုမာရဲ႕ စာတစ္ေၾကာင္းကုိ အရသာခံ ဖတ္ေလသည္။ ဘာျပန္ေရးေပးလုိက္ရင္ ေကာင္းမလဲ စဥ္းစားသည္။ မိန္းမက ဒီလုိေတာ့လည္း ေၾကာက္တတ္သားပါလားဟု ေက်နပ္အားရေနျပန္သည္။ ေနာက္ေတာ့ သူသေဘာအက်ဆုံး စာတစ္ေၾကာင္း ေရးၿပီး ျပန္ပါးလုိက္ေလသည္။ ထုိစာကုိ သယ္ပုိ႕ရင္း ဖတ္လုိက္ရသူကလည္း ေၾကာက္ေၾကာက္ႏွင့္ပင္ အရပ္ထဲ တုိးတုိး သတင္းျဖန္႕သည္။ စုမာအတြက္ကား ေတြးစရာမ်ားလွေသာ အိပ္ပ်က္စရာ စာတစ္ေၾကာင္းတည္း။ “ခုေတာ့ အားလုံးက လြန္သြားၿပီ” တဲ့။
    ျမျမတစ္ေယာက္ ျပန္ေတြးတုိင္း တစိမ္႕စိမ္႕ၿပဳံးၿပီးေက်နပ္ရေသာ စာတစ္ေစာင္သည္ စုမာအတြက္ေတာ့ အိပ္မက္ထဲအထိ လုိက္ေျခာက္လွန္႕ေလသည္။ ေခၽြးေတြ ရႊဲနစ္ၿပီး ႏုိးလာေသာ ညေမွာင္ေမွာင္တုိ႕သည္ စုမာအဖုိ႕ ေျခာက္ျခားစရာ ေကာင္းလွသည္။ တေန႕ထက္တေန႕လည္း ပုိ၍ ႏုံးခ်ိလာသလုိ ခံစားရသည္။ ဦးဇင္းထြက္ခါစ ေခါင္းတုံးနဲ႕ ေအာင္ႏုိင္သည္ သူ႕အတြက္ သူစိမ္းနဲ႕ တူလာသည္။ ကတုန္ကယင္ႏုိင္လွေသာ ေန႕လည္ခင္းတစ္ခုသည္ ထိတ္စရာ လန္႕စရာ အျဖစ္အပ်က္တစ္ခုကုိ သယ္ေဆာင္လာခဲ့ျပန္သည္။ ဆုိင္ေရွ႕မွာ စားပြဲေတြကုိ ရွိတဲ့အားေလးနဲ႕ ခပ္ေႏွးေႏွး ခပ္ေငးေငး လုိက္သုတ္ေနေသာ စုမာသည္ ဆုိင္ေနာက္ေဖး မီးဖုိေခ်ာင္ထဲ မီးလုံးႀကီး ဘြားခနဲထြက္လာတာ ေတြ႕လုိက္ရေလသည္။ ပူျပင္းလွေသာ ေႏြအဝင္ေန႕လည္သည္ စုမာ ပတ္ဝန္းက်င္တြင္ ခ်က္ခ်င္းေအးစက္သြားသည္။ လူေတြ႐ုတ္႐ုတ္ ျဖစ္သြားတာ စုမာ မသိေတာ့။ ပတ္ပတ္ခ်ာလည္ ျဖဳန္းခနဲ ေမွာင္မုိက္မသြားခင္ မီးေတာက္ေတြၾကားမွာ အားရပါးရ ဟစ္ေအာ္ရယ္ေမာေနသည္႕ ျမျမကုိ စုမာ ေတြ႕ျဖစ္ေအာင္ ေတြ႕လုိက္သည္။

(ဆ) “အမေလး။ လန္႕လုိက္တာ ေတာ္ပါေသးရဲ႕။ ခ်က္ခ်င္းၿငိမ္းသြားလုိ႕” ျမျမသည္ ရင္ပတ္ကုိ ဖိထားရသည္။ တကယ္ပင္ ရင္တုန္စရာ ေကာင္းလွသည္ကုိး။ သည္ေစ်းနားတစ္ဝုိက္က ဆုိင္ေတြဟာ ဟုိဘက္လမ္း ဒီဘက္လမ္းေပမယ့္ နီးနီးေလးေတြ။ ၿပီးေတာ့ စုမာကုိလည္း သူ႕ေမာင္ေတြ ဆုိင္ထဲက ေပြ႕ခ်ီထုတ္လာတာ ေတြ႕သည္။ ဆုိင္က စားပြဲထုိးေလးေတြက ျမျမရဲ႕ ေသာကကုိ မယုံသလုိ ၾကည္႕ၾကသည္။ ျမျမ တျဖည္းျဖည္းေတာ့ စိတ္အလုိမက်စ ျပဳလာမိၿပီ။ ဘယ္သူ႕မွ အာ႐ုံထဲမထားဘဲ “ဆုိင္မွာလည္း မီးဂ႐ုစုိက္ၾကေဟ႕” ဟု ေဆာ္ၾသလုိက္သည္။ စိတ္ပူပူပန္ပန္ႏွင့္ တစ္ဖက္ကမ္းကဆုိင္ကုိ ေငးေနေသာ ျမျမအေမသည္ သူ႕အသံၾကားမွ လွည္႕ၾကည္႕ရင္း “သနားပါတယ္ သမီးရယ္။ ခမ်ာ ေသြးႏုသားႏုနဲ႕”။ ျမျမသည္ သူ႕အေမေလသံကုိ သ႐ုပ္ခြဲၾကည္႕ေနမိေသးသည္။ စပ္စပ္စုစု ဟုိဘက္ကမ္းအထိသြားၾကည္႕လာေသာ စားပြဲထုိးတစ္ေယာက္က က်န္တဲ႕စားပြဲထုိးေလးေတြကုိ တုိးတုိးလွမ္းေျပာေသာစကားကုိ သားအမိႏွစ္ေယာက္စလုံး ၾကားျဖစ္ေအာင္ ၾကားလုိက္ေလသည္။ မေအျဖစ္သူက သက္ျပင္းႀကီးတစ္လုံးခ်ရသလုိ ျမျမမွာလည္း အထိတ္တလန္႕ပင္ ျဖစ္မိသည္။ “အမႀကီးစုမာက လဲမက်ခင္ မမျမနာမည္ကုိ ေအာ္လုိက္တာ သူတုိ႕ အကုန္ၾကားတယ္တဲ့ကြ”။

(ဇ) စုမာတစ္ေယာက္ ဒုတိယအႀကိမ္ ေဆး႐ုံမွဆင္းလာၿပီးေနာက္ ရက္အတန္ၾကာ။ ေစ်းေလး၏ ဟင္းရြက္တန္းသည္ အျခားမနက္ခင္းမ်ားလုိပင္ စည္ကားေနသည္။ ေစ်းဝယ္ထြက္လာေသာ စုမာကုိ မ်က္ႏွာသိ ေစ်းသည္တခ်ဳိ႕က ႏွဳတ္ဆက္ၾကသည္။ ေနေကာင္းၿပီလား လွမ္းေမးၾကသည္။ အားနည္းေနေသးပုံရေသာ္လည္း စုမာသည္ ၿပဳံးၿပဳံးခ်ဳိခ်ဳိ ရႊင္ရႊင္လန္းလန္းပင္ ေခါင္းညိတ္ျပရင္း ေစ်းဝယ္ေနေလသည္။ ထုိ႕ေနာက္ ငါးေရာင္းေသာ ေဒၚခင္ေထြးဆုိင္ေရွ႕ ႐ုတ္တရက္ ရပ္လုိက္ရင္း “အေမေထြး။ ဒီေကာင္မ အရွက္မရွိဘူးေတြ႕လား။ သူမ်ားလင္ကုိ ခုိးတုန္းကခုိးၿပီး ခုမွ ေၾကာက္ေနတာေလ။” စုမာ၏ အသံသည္ ဝါးတားတား တုန္ရီရီ ျဖစ္ေနသည္။ ေဒၚခင္ေထြးက “ဟဲ့ ညည္းဘာေတြ ေျပာေနတာလဲ။” စုမာသည္ ေဒၚခင္ေထြးေမးတာကုိ မၾကားသလုိပုံ။ သူ႕ဘာသာသူ တတြတ္တြတ္ ဆက္ ေရရြတ္ေနသည္။ “ညည္းကုိ ငါ ပါးခ်ခ်င္ေနတာ” စကားလည္းအဆုံး သူ႕ပါးသူ တျဖန္းျဖန္း ခ်ေလသည္။ ေဒၚခင္ေထြးလည္း ဆုိင္ေပၚမွ အထိတ္ထိတ္ အလန္႕လန္႕ ခုန္းဆင္းရင္း အနားနားက ေစ်းဝယ္ေတြ ေစ်းသည္ေတြကုိ ေအာ္ေခၚရေတာ့သည္။ စုမာက တတြတ္တြတ္ ဆက္ေရရြတ္ဆဲ။ “ညည္းေသာက္ရွက္ကုိ ငါခြဲျပမယ္ ညည္း ညည္း” စုမာရဲ႕ အက်ၤ ီႏွိပ္သီးေတြ ျဗဳတ္ခနဲ႕ ျပဳတ္ထြက္ကုန္ၾကသည္။ “ဟဲ႕ ဟဲ႕ နင္တုိ႕ ဆုိင္မွာ ပရိတ္ေရ မရွိဘူးလား။ ဟုိဘက္က လွေမတုိ႕ လွေရႊတုိ႕ ဘုရားပန္းအုိး ဘုရားပန္းအုိးထဲကေရ”။ ေဒၚခင္ေထြးနဲ႕ ဆုိင္နီးနားခ်င္းေတြ ေအာ္ရင္း ဟစ္ရင္း စုမာကုိ ထိန္းဖုိ႕ ႀကဳိးစားေနတုန္းမွာပဲ စုမာရဲ႕ လက္ေတြက ဝတ္ထားေသာ ပါတိတ္ထမီႏြမ္းႏြမ္းေလးကုိ တုန္တုန္ယင္ယင္ ေျခာက္ေျခာက္ျခားျခား ခၽြတ္ခ်ေနသည္။

(စ်) ကေယာင္ကတမ္း ေအာ္ဟစ္ရင္း ဖ်ားနားေဖ်ာ႕ေတာ့ေသာ မိန္းမငယ္သည္ ေလာကကုိ ႐ုတ္တရက္  သြက္သြက္ပင္ ႏွဳတ္ဆက္သြားေလသည္။ စုမာဆုံးတဲ့ညကစလုိ႕ ျမျမတစ္ေယာက္ အိပ္မေပ်ာ္ေတာ့ေပ။ ညညဆုိ အိမ္ကို တစ္ေယာက္ေယာက္က ခဲနဲ႕ လာေပါက္တာလုိလုိ။ လာကုိင္လွဳပ္တာလုိလုိ။ တကယ္လုိလုိ အိပ္မက္လုိလုိ။ ေန႕ဘက္ဆုိလည္း ျမျမသည္ သူ႕အခန္း က်ဥ္းက်ဥ္းထဲမွ အျပင္မထြက္ခ်င္။ လူေတြ ျမျမကုိ ၾကည္႕ၾကတဲ့ မ်က္လုံးေတြကုိ ျမျမ ေၾကာက္သည္။ ဆုိင္က အလုပ္သမားေကာင္ေလးေတြ ေကာင္မေလးေတြ ျမျမကုိ ဘယ္သူမွ စကား ဟဟ မေျပာရဲၾကေတာ့သလုိပင္။ အေမသည္ ျမျမကုိ အရိပ္တၾကည္႕ၾကည္႕ေနသည္။ ၿပီးေတာ့ အေမသည္ တုန္လွဳပ္ေနသလုိပင္။ အေမ႕ကုိ ၾကည္႕ရတာ မေသခင္ ေလ ငါးရက္က ေတြ႕လုိက္တဲ့ စုမာနဲ႕ တူလွသည္။ ေတာ္ေတာ္လည္း ပိန္လွီသြားသည္။ စုမာမ်ား အေမ႕ကုိ။ ျမျမသည္ ကုိယ္႕အေတြးကုိ ခ်က္ခ်င္း ေခါင္းခါထုတ္လုိက္ေလသည္။
    တစ္ေန႕တစ္ေန႕ အိမ္မွာဘာေတြ ဘာေၾကာင့္ ဘယ္လုိ ဆက္ျဖစ္ေနသလဲ ျမျမမသိေတာ့။ ျမျမတုိ႕ ထမင္းဆုိင္ေလး ပိတ္သြားသည္။ အေဖေရာ အေမေရာ တေန႕ထက္တေန႕ အုိစာလာေနသည္။ တရက္မွာေတာ့ ရန္ကုန္မွာေနေသာ ျမျမအကုိ ႏွစ္ေယက္ အိမ္ေရာက္လာသည္။ သူတုိ႕ၾကည္႕ရတာ တစ္ခုခုကုိ စိတ္တုိေနသလုိပင္။ ညက်ေတာ့ ျမျမအခန္းထဲကုိ အားလုံး ေရာက္လာၾကသည္။ ဖေအ မေအက တုိးတုိးတုိးတုိး ေခ်ာ႕ေမာ့ ေျပာတာေတြျမျမမၾကား။ မုိးၿခိမ္းသံနဲ႕ တူတဲ့ သူ႕အကုိႀကီးစကားကုိသာ ၾကားသည္။ “ဒီအိမ္ကုိ ေနာက္မွ ၾကည္႕စီစဥ္တာေပါ့။ ေရာင္းခ်င္လည္းေရာင္း။ အခုလတ္လတ္ေလာေလာေတာ့ အေမတုိ႕ ကၽြန္ေတာ္နဲ႕လုိက္ေန။ ျမျမ နင္ ဒီည သိမ္းစရာ ရွိတာေတြ သိမ္း။ သမီးတစ္ေယာက္တည္းဆုိၿပီး အေဖနဲ႕ အေမမွာ နင္႕ကုိ ငယ္ငယ္တည္းက ဒုကၡခံလုိက္ရတာ။ ႀကီးလာေတာ့ အားကုိးရမလားေအာက္ေမ႕ပါတယ္။ ပုိေတာင္ ဒုကၡေပးေသး။ ငါ့ဆီလုိက္ေနရင္ ႐ူးတူးမူးတူးေတြေတာ့ လုပ္မယ္မႀကံနဲ႕။ ႐ုိက္သတ္ပစ္မယ္။”

(ည) အိမ္ကေလးသည္ လမ္းေဘးလည္းလမ္းေဘး ဘုရားနဲ႕လည္းနီး ေစ်းနဲ႕လည္းနီးေပမယ္႕ ေနသူမရွိ၊ ဝယ္သူလက္သုိ႕လည္း ေရာင္းမထြက္ေပ။ လက္ရွိအိမ္ပုိင္ရွင္ ဘယ္သူဆုိတာလည္း ဘယ္သူမွ သိပ္မေသခ်ာၾကေတာ့ေပ။ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ၾကာၿပီျဖစ္ေသာ္လည္း သည္အိမ္မွာ ေနသြားတဲ့ ကုိယ္႕ကုိယ္ကုိ သတ္ေသသြားေသာ ကေလးမေလးနဲ႕ သူရဲ႕ ဆန္းဆန္းၾကယ္ၾကယ္ျဖစ္ရပ္ေတြကို ခုခ်ိန္အထိ ဒီအရပ္ထဲမွာ ပုံျပင္ဆန္ဆန္ ေျပာေနၾကတုန္းမုိ႕ပင္။ သည္အိမ္ေလးရဲ႕ ေရွ႕မွာေတာ့ ဟင္းလက္ရာ ေကာင္းလွသည္ဟု နာမည္ရသည္႕ “ေရႊလက္ရာ ထမင္းဆုိင္” ရွိသည္။ ေရႊလက္ရာ ထမင္းဆုိင္နဲ႕ သုံးေလးဆုိင္ျခားမွာေတာ့ အလွဴေပးေနသလုိ အၿမဲတမ္း ေစ်းဝယ္ေတြနဲ႕ စည္ကားေနတတ္ေသာ “ကုိေအာင္ႏုိင္+မမူမူသန္း ကုန္စုံဆုိင္ႀကီး” ရွိပါသည္။

ကားႀကဳံလုိက္သူ

အခု ကၽြန္ေတာ္ ေရာက္ေနတာက နယူးမကၠဆီကုိျပည္နယ္ အေနာက္ဂါးေလာ့ပ္ရပ္ ၆၆ လမ္းမႀကီးရဲ႕ေဘးက ကားရပ္နားစခန္းတစ္ခုထဲမွာပါ။ အခုကိစၥကုိ ကၽြန္ေတာ္ ခင္ဗ်ားတုိ႕ကုိ ေျပာျပလုိက္ရင္ေကာင္းမယ္။ ဒါမွကၽြန္ေတာ္႐ူးမသြားမွာ။ ဒါေပမယ့္ သြက္သြက္ေတာ့ ေျပာမွျဖစ္မယ္။ အခုက ကၽြန္ေတာ္မ႐ူးေသးဘူးေလ။ ကၽြန္ေတာ္အေကာင္းဘဲ။ နည္းနည္းေလး ကုိယ္ပူခ်င္တာကလြဲလုိ႕ေပါ့။

ကၽြန္ေတာ့္နာမည္က ေရာ္နယ္လ္ အဒမ္။ အသက္ ၃၆။ လူလြတ္။ အရပ္ျမင့္တယ္။ အသားၫုိတယ္။ မုတ္ဆိတ္က်င္စြယ္နဲ႕။ ၁၉၄၀ထုတ္ ဖုိ႕ဒ္ v8 ကား လုိင္စင္နံပါတ္ ၆V-၇၉၈၉ ကုိေမာင္းလာတာ။ ကၽြန္ေတာ့္ကုိ ဘရြတ္ကလင္မွာေမြးတယ္။ ကၽြန္ေတာ္အကုန္သိပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္သိတာက အခုလက္ရွိမွာ ကၽြန္ေတာ္သတိေကာင္းပါေသးတယ္၊ အသိလည္းရွိပါတယ္။ ႐ူးသြားတာ ကၽြန္ေတာ္မဟုတ္ဘူး။ ႐ူးသြားတာ အျခားတစ္ခု။ ကၽြန္ေတာ္ ထိန္းခ်ဳပ္ပဲ့ကုိင္လုိ႕မရတဲ့ အျခားတစ္ခုပါ။ ကၽြန္ေတာ္ျမန္ျမန္ေျပာမွပါ။ ဘ၀နဲ႕ က်ဳပ္ၾကားက ခ်ိတ္ကြင္းဆက္ကေလးဟာ ဖ်တ္ကနဲ ပ်က္စီးသြားႏုိင္တယ္ေလ။ ဒီစကားေတြဟာ ကၽြန္ေတာ္ရဲ႕ေနာက္ဆုံးစကားေတြျဖစ္ႏုိင္သလုိ ဒီညဟာလည္း ကၽြန္ေတာ္ၾကယ္ေတြကုိ ေနာက္ဆုံး ေတြ႕ခြင့္ရတဲ့ညလည္းျဖစ္ႏုိင္ပါတယ္။
-------
လြန္ခဲ့တဲ့ ၆ ရက္က ကယ္လီဖုိးနီးယား ကုိျပန္ဖုိ႕ ဘ႐ြတ္ကလင္မွာရွိတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္အေမကုိ ကၽြန္ေတာ္ႏွဳတ္ဆက္ေနခဲ့ခ်ိန္။

‘ငါ့သား ဘုန္းႀကီးပါေစ။ အသက္ရွည္ပါေစ။ က်န္းက်န္းမာမာ ခ်မ္းခ်မ္းသာသာရွိပါေစ။’
‘ကၽြန္ေတာ္သြားၿပီေနာ္ အေမ။’

အေမက အိမ္ျပင္အထိ လုိက္လာတယ္။

‘မုိးေတြရြာေနတယ္ အေမရဲ႕။ တံခါးနားဘဲ ေနခဲ့ပါေတာ့။ ဟာ ... အေမက ငုိေနတာလား’
‘ဒီခရီးေၾကာင့္ပါ။ သားကုိ ကားမေမာင္းေစ့ခ်င္ဘူး’
‘လုပ္ျပန္ၿပီ အေမရယ္။ ဒီလုိဘဲ သြားေနၾကတာပါပဲ။’
‘အေမသိပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဂ႐ုစုိက္ေနာ္။ သတိနဲ႕ေမာင္းပါ့မယ္လုိ႕အေမ့ကုိ ေျပာသြားစမ္း။ မငုိက္နဲ႕။ အျမန္ႀကီးမေမာင္းနဲ႕။ ကားတားစီးတဲ့ လူစိမ္းသူစိမ္းေတြကုိလည္းေလွ်ာက္တင္ေခၚမသြားေနနဲ႕။’
‘လူစိမ္း။ အာ ... စိတ္မပူပါနဲ႕အေမရယ္။ ဘာမွမျဖစ္ပါဘူး။ ၈ ရက္ပဲေမာင္းရမွာ။ လမ္းေတြကလည္း ေကာင္းမွေကာင္း။ ေဟာ့ေဒါ့ဂ္ ဆုိင္ေတြ ဟမ္ဘာဂါဆုိင္ေတြက ဆယ္မုိင္ကုိ တစ္ဆုိင္ေလာက္ရွိပါတယ္အေမရဲ႕’
-------
ဒီလုိနဲ႕ ေမာင္းခ်လာခဲ့တာေပါ့။ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ေပါ့ေပါ့ပါးပါး။ တစ္ေယာက္တည္းျဖစ္ေနရတာကုိက မုိးေစြငွက္ျမဴးေလးတစ္ေကာင္လုိလုိ။ တစ္ေယာက္တည္းပါလားရယ္လုိ႕ေမ့ေတာင္ေနတယ္။ ဒီလုိနဲ႕ အဲဒီမနက္ မုိးေတြရြာေနတုန္း ဘရြတ္ကလင္တံတားကုိ အျဖတ္  ႀကိဳးတံတားေဘာင္ကုိ မွီရပ္ေနတဲ့လူတစ္ေယာက္ကုိ ေတြ႕လုိက္ရတယ္။ သူ႕ၾကည္႕ရတာ လမ္းႀကဳံလုိက္လုိ႕ရမယ့္ကားတစ္စီးကုိေစာင့္ေနပုံပါပဲ။ သူ႕ပခုံးေပၚမွာလည္း မုိးေရေတြစုိလုိ႕။ လက္ထဲမွာလည္း ေစ်းေပါေပါခရီးေဆာင္အိတ္တစ္လုံးနဲ႕။ ပိန္ပိန္ပါးပါး သိပ္မထူးျခားလွတဲ့ ပုံစံမ်ဳိး။ လွ်ာထုိးဦးထုပ္က မ်က္လုံးေတြကုိေတာင္ အုပ္ကြယ္ေနေအာင္ ငုိက္ထား စုိက္ထားလုိက္ေသးတယ္။ သူက တံတားေဘး လူေလွ်ာက္လမ္းေပၚကေန ကားေမာင္းလမ္းေပၚ ဆင္းလုိက္တယ္။ အား ... က်ဳပ္သာ မေရွာင္ရင္တုိက္ၿပီ။ တကယ့္ကုိ တုိက္မိလုလုပဲ။ ဒါေပမယ္. ကားေမာင္းရင္းေမာင္းရင္းနဲ႕ ဒါကုိ ေမ့သြားမွာပါေလ။ ကၽြန္ေတာ္အဲဒီလုိထင္ထားေပမယ့္  ေနာက္တစ္နာရီေလာက္ပဲ ၾကာလုိက္တယ္၊ ကုန္းေက်ာ္တံတားတစ္ခုကုိ ျဖတ္ေနတုန္း သူ႕ကုိ ထပ္ေတြ႕လုိက္ရတယ္။ အဲ ... သူမဟုတ္ဘူးဆုိရင္ေတာင္ ေတာ္ေတာ္ကုိ တူတဲ့ ေနာက္တစ္ေယာက္ေပါ့။ လူႀကဳံလုိက္လုိ႕ရရင္လုိက္ခ်င္တဲ့ပုံလုိ ကၽြန္ေတာ့္ကားကုိ လွမ္းတားေနတယ္။ သူကၽြန္ေတာ့္ကုိ ဘယ္လုိေက်ာ္တက္ၿပီး ဘယ္လုိ ေရာက္လာလဲ စဥ္းစားလုိ႕ေတာ့မရဘူး။ ျဖစ္ႏုိင္တာက အရမ္းျမန္တဲ့ ကုန္ကားေတြထဲက တစ္စင္းကသူ႕ကုိ တင္ေခၚလာၿပီး အဲဒီကုန္ကားက ကၽြန္ေတာ္႕ကားကုိေက်ာ္တက္ ၿပီးေတာ ့ သူ႕ကုိ ဒီကုန္းေက်ာ္တံတားမွာ ခ်ထားေပးခဲ့သလားပဲ။ သူကတားေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ရပ္မေပးဘဲ ေမာင္းလာခဲ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီညမွာဘဲ သူ႕ကုိေနာက္ထပ္ေတြ႕တယ္။ ဟာရီစ္ဘာ့ဂ္နဲ႕ ပစ္တ္စ္ဘာ့ဂ္ရဲ႕ၾကား ပင္န္ဆုိင္လ္ေဗးနီးယား လမ္းေၾကးေတာင္းတဲ့ဂိတ္အသစ္နားမွာေပါ့။ အဲဒီလမ္းက ၂၆၅ မုိင္ရွည္ၿပီး လမ္းစည္းကမ္းအရကုိက အရမ္းအျမန္ေမာင္းရတဲ့ေနရာ။ ဥမင္လမ္းေတြကလည္းရွိေသးတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း လွဳိဏ္ေခါင္းထဲ၀င္မွာမုိ႕ အရွိန္ကုိ နည္းနည္းအေလွ်ာ႕မွာ သူ႕ကုိေတြ႕လုိက္တာ။ ဒီတစ္ခါေတာ့ လမ္းေဘးမီးတုိင္ရဲ႕ေအာက္မွာမတ္တတ္ရပ္လုိ႕။ သူ႕ရဲ႕ အိတ္၊ ဦးထုပ္၊ ပခုံးေပၚကမုိးေရေတြ။ ကၽြန္ေတာ္အားလုံးကုိ ေကာင္းေကာင္းျမင္ေနရတယ္။ ဒီတစ္ခါေတာ့သူက လက္ကာၿပီး လက္ျပၿပီးေတာ့ကုိ အရမ္းတားေနၿပီ။
သူ႕ရဲ႕ ‘ဟယ္လုိ ဟယ္လုိ’ လုိ႕ေအာ္သံကလည္းေျခာက္ျခားစရာ။
ကၽြန္ေတာ္အရွိန္ကုိ စြတ္တင္လုိက္တယ္။ လူကလည္းျပတ္တယ္ေလ။ ရပ္ေပးဖုိ႕ ရည္ရြယ္ခ်က္ကုိမရွိတာ။ ကၽြန္ေတာ္က ခ်န္ထားခဲ့လုိက္ သူကကၽြန္ေတာ့္ေရွ႕ကုိ ေရာက္ေနလုိက္ျဖစ္ေနတာက တုိက္ဆုိင္တာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ကၽြန္ေတာ္ေၾကာက္ေနၿပီေလ။ ဒီလုိနဲ႕ ေနာက္ေတာ့ ဆီဆုိင္တစ္ခုကိုေရာက္လာခဲ့ပါတယ္။

‘ကၽြန္ေတာ့္ကားကုိ ဆီအျပည္႕ျဖည္႕ဗ်ာ’
‘အုိေကေလ၊ ဒါနဲ႕ ညေလးက သာယာတယ္ဗ် ေနာ’
‘အင္း သာယာပါတယ္၊ ဒါနဲ႕ မုိးေတာ့ ရြာမသြားဘူးမဟုတ္လား’
‘တစ္ပတ္ေလာက္ရွိၿပီေလ လုံး၀မရြာတာ’
‘ေအာ္ လုံး၀ မရြာဘူးလား ... အင္း ...  ... ဒီေတာ့အလုပ္ျဖစ္ရဲ႕လားဗ်’
‘ျဖစ္ပါတယ္။ ဘယ္လုိရာသီပဲျဖစ္ျဖစ္ လူေတြကသြားေနၾကတာပဲေလ။ အလုပ္ကိစၥနဲ႕ေပါ့ဗ်ာ။ ဒီရာသီမ်ဳိးမွာေတာ့ ဒီလမ္းမွာ အေပ်ာ္ခရီးသြားတဲ့သူကေတာ့ ခပ္ရွားရွားပဲေလ’
‘အင္းေပါ့ေလ။ ဒါနဲ႕ ကားႀကဳံလုိက္တားစီးတဲ့သူေတြေကာ ရွိတတ္သလား’
‘ကားႀကဳံလုိက္စီးမယ့္လူ၊ ဟုတ္လား။ ဒီလုိအရပ္မ်ဳိးမွာ။ ခင္ဗ်ားကလည္းဗ်ာ’
‘ဘာလုိ႕လဲဗ်။ ဘာျဖစ္လုိ႕လဲ။ မေတြ႕မိဘူးလား။’
‘စဥ္းစားၾကည္႕ပါဦးဗ်ာ။ ဒီလုိလမ္းမ်ဳိးမွာ ကားႀကဳံတားစီးဖုိ႕ႀကဳိးစားတယ္ဆုိရင္ေတာ့ အဲဒီလူ ႐ူးေနလုိ႕ဘဲ။’
‘ဒါဆုိ ခင္ဗ်ားေျပာပုံက တစ္ခါမွကုိ မေတြ႕ဖူးဘူးေပါ့’
‘တစ္ခါမွကုိ မေတြ႕ဘူးေပါင္ဗ်ာ။ ဒီလမ္းမႀကီးထဲမေရာက္ခင္ လမ္းေၾကးေကာက္တဲ့နားက ဆုိရင္ေတာ့ တစ္မ်ဳိးေပါ့။ အဲဒါေက်ာ္ရင္ေတာ့ တေမ့တေမာႀကီး ေမာင္းရေတာ့မွာေလ။ ဒီေလာက္ေ၀းေ၀းႀကီးေတာ့ ဘယ္ကားကမွ မတင္ဘူးေလဗ်ာ။ ဒီတစ္ေၾကာက လူျပတ္တယ္။ ေတာင္ေတြေတာေတြပဲရွိတာဆုိေတာ့ေလ။ ခင္ဗ်ားလမ္းမွာ ဘာမွမေတြ႕ဘူးမဟုတ္လားဗ်။’
‘မေတြ႕ပါဘူး။ မေတြ႕ပါဘူး။ ေမးၾကည္႕တာပါ။’
‘ေအာ္၊ အင္း အင္း။ ၁ ေဒၚလာ နဲ႕ ၄၉ ဆင့္ က်ပါတယ္။’
-------
တုိက္ဆုိင္တာပဲေနမွာပါလုိ႕ေတြးရင္း ကၽြန္ေတာ္ဒီကိစၥကုိျပန္ေမ့သြားပါတယ္။ ပစ္တ္စ္ဘာ့ဂ္မွာ ညအိပ္ၿပီး ေကာင္းေကာင္းလည္း အနားရလုိက္တယ္။ ဒါေပမယ့္ အၾကာႀကီးေမ့မေနလုိက္ရပါဘူး။ ေနာက္တေန႕ မနက္မွာေတာ့ အုိဟုိင္းအုိျပည္နယ္ ဇန္းစ္ဗီးလ္နယ္ေျမရဲ႕အထြက္မွာ သူ႕ကုိထပ္ေတြ႕လုိက္ရတယ္ေလ။ ေနသာေနတဲ့ မြန္းလြဲပုိင္းေလးေပါ့။ ေအးခ်မ္းသာယာတဲ့ အုိဟုိင္းအုိကြင္းျပင္မွာ ေဆာင္းဦးရာသီမုိ႕ အၫုိေရာင္႐ုိးျပတ္ကြင္းေတြက ေနမင္းရဲ႕ေရႊေရာင္အလင္းတန္းေတြေအာက္မွာ လဲေလ်ာင္းအိပ္မက္လုိ႕။ ကၽြန္ေတာ္ကလည္းကားကုိ ဇိမ္နဲ႕ေမာင္းလာတာ။ ႐ွဳခင္းေတြကုိ ခံစားေငးေမာရင္းနဲ႕။ လမ္းကျဖဳန္းဆုိ အပိတ္ႀကီးနဲ႕တားၿပီး လမ္းလႊဲထားတာဆုိတာေတြ႕လုိက္ရတယ္။ လမ္းပိတ္တားတဲ့တန္းေတြရဲ႕ေရွ႕မွာက အဲဒီလူေလ။ မတ္တတ္ႀကီး။ သူ႕ပုံစံက၊ အင္း သူ႕ပုံစံကလည္း ေၾကာက္စရာေတာ့မရွိပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ စုတ္စုတ္ျပတ္ျပတ္နဲ႕။ ရပ္ေနပုံကေတာ့ ႐ုိး႐ုိးပါ။ မတ္တတ္ေလးရပ္ ေစာင့္ေနသလုိမ်ဳိး။ ႏြမ္းႏြမ္းနယ္နယ္နဲ႕။ လက္ထဲမွာေတာ့ အိတ္စုတ္ႀကီးနဲ႕။ သူ႕ၾကည္႕ရတာ အေစာႀကီးကတည္းက ေစာင့္ေနတာလုိပါပဲ။ ကားကုိလွမ္းတားၿပီး ကားဆီကုိေလွ်ာက္လာတယ္။

‘ဟယ္လုိ’

လမ္းကုိ ကာထားၿပီး လမ္းလႊဲထားေပမယ့္ လႊဲထားတဲ့လမ္းကုိ မေတြ႕ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ကလည္းလမ္းလႊဲကုိ ရွာဖုိ႕ကားကုိရပ္ရတာေပါ့။ လႊဲလမ္းကလည္း ခ်က္ခ်င္းမေတြ႕ဘူး။ ကၽြန္ေတာ္သိလုိက္ၿပီ ဒီလူက သူ႕ကုိ တင္ဖုိ႕ ကၽြန္ေတာ္ကားရပ္ေပးတယ္လုိ႕ ထင္သြားတာဗ်။

‘ဟယ္လုိ’
‘မဟုတ္ဘူးဗ်။ စိတ္မေကာင္းပါဘူးဗ်ာ’
‘ကယ္လီဖုိးနီးယားကုိသြားမလုိ႕လား။’
‘ဒီေန႕ေတာ့ မသြားဘူးဗ်။ လမ္းလည္း မႀကဳံဘူးဗ်။ နယူးေယာ့ခ္ကုိသြားမွာ။ ေတာင္းပန္ပါတယ္။ စိတ္မေကာင္းပါဘူးဗ်ာ’

အဲဒီခဏမွာပဲ လမ္းလႊဲကုိလည္းအေတြ႕ ကၽြန္ေတာ္ ကားကုိျမန္ျမန္ေမာင္းသြားလုိက္တယ္။ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ အေၾကာက္လြန္အ႐ူး တစ္ေယာက္လုိပဲ ထင္မိတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူ႕ကုိ ကၽြန္ေတာ့္ေဘးထုိင္လုိ႕ ကၽြန္ေတာ့္ကားနဲ႕တင္ေခၚသြားဖုိ႕ဆုိတာကေတာ့ မလြယ္ဘူးေလ။ တၿပဳိင္တည္းမွာပဲ တစ္သက္နဲ႕တစ္ကုိယ္ ေျပာမျပတတ္ေအာင္ အထီးက်န္လြန္းတယ္လုိ႕ခံစားလုိက္ရတယ္။ နာရီေတြအမ်ားႀကီးကုန္လြန္သြားတယ္။ လယ္ကြင္းေတြအမ်ားႀကီးကုိ ျဖတ္လာခဲ့တယ္။ ၿမဳိ႕ေတြတၿမဳိ႕ၿပီးတၿမဳိ႕ကုိ ေက်ာ္လာခဲ့တယ္။ ေနရဲ႕ အလင္းေရာင္ေတြက အႏုအရင့္ ေျပာင္းလဲသြားတယ္။ ကၽြန္ေတာ္သိေနတယ္။ ဒီလူကုိ ထပ္ေတြ႕မွာပဲ။ ကၽြန္ေတာ္သူ႕ကုိ ျမင္ရမွာ ေၾကာက္တယ္။ ဒါေပမယ့္ လမ္းေဘး၀ဲယာကုိလည္း ဒီလူ ဘယ္ေနရာကမ်ား ေပၚလာမလဲလုိ႕ ေလွ်ာက္ၾကည္႕ေနမိတယ္။

ဒီလုိနဲ႕ ညေရာက္လာခဲ့ပါတယ္။ လမ္းေဘးမွာ ဆုိင္တစ္ဆုိင္ကုိေတြ႕ေတာ့ ေရွ႕မွာ သြားရပ္ၿပီး ဟြန္းတီးပစ္လုိက္တယ္။

‘ေဟ့ ... ဘာလဲ ... ဘာလုိခ်င္လုိ႕လဲ’
‘အသားၫွပ္မုန္႕နဲ႕ ေသာက္စရာတစ္ခုခုေလာက္ေလ ... ေရာင္းတယ္မဟုတ္လား’
‘ေန႕ဆုိရင္ေတာ့ေရာင္းတယ္ ... အခုက မုိးခ်ဳပ္ေနၿပီ’
‘ေအာ္ ဒါဆုိလဲ ေကာ္ဖီေလးတစ္ခြက္ေလာက္ဗ်ာ ... ဘလက္ခ္ေကာ္ဖီေလးတစ္ခြက္ေလာက္ပါ’
‘ဒီအခ်ိန္ကေတာ့ မရဘူး ေဟ့လူ ... က်ဳပ္မိန္းမက ခ်က္တဲ့ ျပဳတ္တဲ့သူ ... သူက အိပ္ေနၿပီ’
‘ေနပါဦးဗ် ... ေစာေစာေလးကတင္ ဒီနားမွာ လူတစ္ေယာက္ေတြ႕လုိက္တယ္ ... ခင္ဗ်ားတုိ႕ ဆုိင္နားတင္ေလးပဲ ရပ္ေနတာ ... သူ႕ၾကည္႕ရတာ မသကၤာစရာေကာင္းတယ္’
‘ဟင္နရီ ... အျပင္ကဘယ္သူလဲ’
‘ဘယ္သူမွ မဟုတ္ပါဘူး အေမႀကီး ... လူတစ္ေယာက္ပါ ... ေကာ္ဖီတစ္ခြက္ေလာက္လုိခ်င္လုိတဲ့ ... အိပ္ ... အိပ္ ... အိပ္ေတာ့’
‘က်ဳပ္ ေႏွာင့္ယွက္ေနတာ မဟုတ္ပါဘူးဗ်ာ ... က်ဳပ္ကားေမာင္းလာရင္း ဒီမသကၤာစရာ လူကုိ ေတြ႕လုိက္လုိ႕ပါ’
‘သူက ဘာလုပ္ေနတာမုိလုိ႕လဲ’
‘အဲ ... ဘာမွေတာ့လုပ္မေနဘူးေပါ့ေလ ...’
‘ဟာ ... ခင္ဗ်ား မူးေနတာပဲဗ် ... အလကား လုပ္စရာမရွိ ... လူေကာင္းသူေကာင္းေတြ ပင္ပင္ပန္းပန္း အိပ္ေနတုန္းကုိ ေလွ်ာက္ႏွဳိးေနတယ္ ... သြား ... ခင္ဗ်ား သြားေတာ့’
‘ေဟ့ ... ဒီလူက ခင္ဗ်ားတုိ႕ကုိ ဓါးျပေတြဘာေတြ ၀င္တုိက္သြားမယ္ေနာ္’
‘က်ဳပ္တုိ႕ ဒီ ဆုိင္အစုတ္ထဲမွာ ဘာမွမရွိဘူး ... ခင္ဗ်ားသြား ... မသြားရင္ ရဲေခၚလုိက္မယ္’

ကၽြန္ေတာ္လည္း ကားထဲ၀င္ၿပီး ျဖည္းျဖည္းခ်င္းေမာင္းလာခဲ့တယ္။ ဒီကားကုိ က်ဳပ္မုန္းခ်င္လာၿပီ။ နားစရာေနရာေလးတစ္ခု ေတြ႕လည္းအေကာင္းသား။ ခုဟာက က်ဳပ္က မစ္ဇူရီျပည္နယ္ရဲ႕ အုိဇာ့ခ္ ေတာင္ေတြနားမွာ။ နည္းနည္းပါးပါးရွိတဲ့ နားေနစခန္းေလးေတြကလည္း ပိတ္ထားၾကတာ။ လမ္းေဘးမွာလည္း ဒီလူကုိ က်ဳပ္ထပ္ေတြ႕လုိက္ေသးတယ္။ ေနာက္ထပ္လည္းေတြ႕ဦးမွာ သိေနတယ္။ ေနာက္လမ္းေလးအေကြ႕မွာေတြ႕မလား။ ဒီတစ္ခါေတြ႕ရင္ေတာ့ ဒီလူကုိ က်ဳပ္တုိက္သတ္ပစ္ေတာ့မယ္။ ဒါေပမယ့္လည္း ေနာက္တစ္ေန႕ မြန္းလြဲတဲ့အထိ သူ႕ကုိ မေတြ႕ေတာ့ျပန္ဘူး။ အုိကလာဟုိးမားအ၀င္က ရထားလမ္းနဲ႕ ကားလမ္းဆုံတဲ့ေနရာမွာ ရထားလာလုိ႕ ကားရပ္ၿပီးေစာင့္ေနခ်ိန္က်မွ သူက ရထားလမ္းရဲ႕ တျခားဘက္မွာေပၚလာတယ္။ တယ္လီဖုန္းႀကဳိးတုိင္ကုိမွီလုိ႕။ ေလၿငိမ္ၿပီး အရမ္းေျခာက္ေသြ႕တဲ့ ေန႕ႀကီး။ အုိကလာဟုိးမားရဲ႕ ေျမနီေတြဟာ ေနေရာင္ေအာက္မွာ ေျခာက္သေယာင္းလုိ႕ေပါ့။ ဒါေပမယ့္ သူ႕ပခုံးမွာေတာ့ မုိးေရေတြစုိလုိ႕။ က်ဳပ္ဆက္သည္းမခံႏုိင္ေတာ့ဘူး။ ဘာမွ စဥ္းစားမေနဘဲ မ်က္စိစုံမွိတ္ၿပီး ရထားလမ္းေတြကုိ ျဖတ္ၿပီး အရွိန္နဲ႕သြားဖုိ႕ ကားကုိ  သူ႕ဆီဦးတည္ၿပီး တအားစြတ္ေမာင္းဖုိ႕ျပင္လုိက္တယ္။ သူက တစ္ခ်က္ေတာင္ ေမာ့မၾကည္႕ဘူး။ ေျမျပင္ကုိပဲ ေငးစုိက္ၾကည္႕ေနတယ္။ အရွိန္ကုိ ေဆာင့္တင္ဖုိ႕ လီဗာကုိ စြတ္နင္းတယ္။ ကားကုိ သူ႕ဆီေခါင္းတည္႕ေနေအာင္ တည္လုိက္တယ္။ ရထားခပ္လွမ္းလွမ္းက လာေနတာကုိလည္း ၾကားေနရတယ္။ အုိ လာပေလ့ေစ။ ဒါေပမယ့္ ဘာျဖစ္တယ္မသိဘူး။ ကားကသူ႕ေနရာမွာပဲ။ မေရြ႕ဘူး။ ရထားကလည္း အရမ္းကပ္လာေနခဲ့ၿပီ။ အသံေတြ ဘဲလ္သံေတြ ဥၾသသံေတြ ဆူညံလုိ႕။ သူကေတာ့ တုတ္တုတ္မလွဳပ္ဘူး။ ကၽြန္ေတာ္သိၿပီ။ သူကၽြန္ေတာ့္ကုိ ေသမင္းႏုိင္ငံကုိေခၚေတာ့မယ္။
ကၽြန္ေတာ္သူ႕ကုိမွ တုိက္သတ္လုိ႕မရတာ။ ဒီလုိနဲ႕ ရထားကျဖတ္ေမာင္းေနတုန္းမွာပဲ ကားစက္ကုိ ႏွဳိးလုိ႕ရသြားတယ္။ ဒီေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ေနာက္တစ္ေခါက္ ကားကုိ အရွိန္ယူဖုိ႕ ၿပီးရင္သူ႕ကုိ အရွိန္ျပင္းျပင္းနဲ႕ တုိက္လုိက္ႏုိင္ဖုိ႕ ေနာက္နည္းနည္းဆုတ္လုိက္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ရထားလည္းျဖတ္ၿပီးသြားေရာ ရထားလမ္းရဲ႕ တစ္ဖက္ျခမ္းမွာ သူမရွိေတာ့ပါဘူး။ ပူေလာင္ေျခာက္ေသြ႕တဲ့ ေႏြေန႕လည္းခင္းရဲ႕အလယ္မွာ ကၽြန္ေတာ္တစ္ေယာက္တည္းျဖစ္ေနပါတယ္။
-------
ကၽြန္ေတာ္ တစ္ခုခု လုပ္ကုိ လုပ္မွျဖစ္ေတာ့မယ္။ ဒီလူ ဘယ္သူလဲ၊ ကၽြန္ေတာ့္ဆီက ဘာလုိခ်င္လုိ႕လဲ ကၽြန္ေတာ္မသိပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ေသခ်ာတာက ဒီလမ္းေပၚမွာ ေနာက္တစ္မိနစ္ေတာင္ ကၽြန္ေတာ္တစ္ေယာက္တည္းေနလုိ႕ မျဖစ္ေတာ့တာပဲ။

ဒီလုိနဲ႕ ဆက္ေမာင္းလာရင္း အမ်ဳိးသမီးငယ္တစ္ေယာက္ကုိ လမ္းေဘးမွာ ေတြ႕လုိက္တယ္။

‘ေဟ့ ေဟ့ ... ကားႀကဳံလုိက္မလား’
‘ရွင္က ဘယ္လုိ ထင္လုိ႕လဲ ... ဘယ္အထိသြားမွာလဲရွင့္’
‘အမ္မရဲလုိ ... က်ဳပ္ခင္ဗ်ားကုိ အမ္မရဲလုိ အထိ ေခၚသြားႏုိင္တယ္’
‘တက္ခ္ဆက္စ္ က အမ္မရဲလုိုိလား’
‘ဟုတ္တယ္ အဲဒီအထိ’
‘အုိး ... ေကာင္းလွေခ်လား’
‘ကဲ ... တက္ဗ်ာ’

အမ်ဳိးသမီးက ကားေပၚတက္လာၿပီး ကၽြန္ေတာ္လည္းကားကုိ ဆက္ေမာင္းလာခဲ့ပါတယ္။

‘ကၽြန္မ ဖိနပ္ေတြခၽြတ္ထားခ်င္တယ္ ရမလားရွင္ ... ေျခေထာက္ေတြ နာလြန္းလုိ႕ပါ ... ဟင္း ဟင္း’
‘ရပါတယ္ ... ခၽြတ္ပါ ခၽြတ္ပါ’
‘ေကာင္းလုိက္တာရွင္ ... ကားကလည္းေကာင္း ... ေမာင္းတဲ့လူကလည္းႏွစ္လုိစရာနဲ႕ ... အမ္မရဲလုိုိ အထိေတာင္သြားရမွာ ... အရင္ဆုိ ရလုိက္မွျဖင့္ ကုန္တင္ကားေတြခ်ည္းပဲ’
‘ခဏခဏ ကားႀကဳံစီးေလ့ရွိသလားဗ်’
‘အင္းေပါ့ ... ဒါေပမယ့္ ... ဒီလြင္တီးေခါင္ႀကီးမွာ ခုလုိ အေကာင္းစားလမ္းႀကဳံ လုိက္ရတာမ်ဳိးကေတာ့ ခပ္ရွားရွားပဲ’
‘ေအာ္ ... အင္းေပါ့ေလ ... ဒါေပမယ့္ ပုိျမန္တဲ့ကားမ်ဳိးရရင္ေတာ့ ပုိျမန္ျမန္ေရာက္တာေပါ့ ... ဥပမာ တစ္ေယာက္ေယာက္က က်ဳပ္ကားထက္ျမန္တဲ့ကားနဲ႕ ကားႀကဳံတင္ေခၚရင္ ပုိျမန္ျမန္ေရာက္တာေပါ့’
‘ရွင္ေျပာတာကုိ နားမလည္ဘူး’
‘ဒီလုိေလ ... ဥပမာ ကၽြန္ေတာ္ဆုိပါေတာ့ ... ကၽြန္ေတာ္က ၄၅ မုိင္ႏွဳန္းနဲ႔ေမာင္းလာတယ္ ... ခင္ဗ်ားကုိ လမ္းေဘးမွာေတြ႕တယ္ ... မတင္ဘူး ... ခင္ဗ်ားက ကားႀကဳံရလုိက္တုိင္း ၆၅ မုိင္ ... ဒါမွမဟုတ္ မုိင္ ၇၀ ေလာက္ကားနဲ႕ရတယ္ ကၽြန္ေတာ္ကုိ ေက်ာ္တက္သြားလုိက္ ... တစ္ေနရာက်ေတာ့ ဆင္းၿပီး ေနာက္အႀကဳံထပ္ေစာင့္လုိက္ ... ေဟာ ... ကၽြန္ေတာ္က ခင္ဗ်ားကုိ ထပ္ေတြ႕လုိက္မယ္ ... မတင္ဘူး ...  အဲ ... ဒါေပမယ့္ အရမ္းျမန္တဲ့ကားလာမယ္ ... ခင္ဗ်ားကုိ တင္ေခၚမယ္ ... ’
‘ဟုတ္မွာေပါ့ ... ရခ်င္လည္းရမယ္ ... ရခ်င္မွလည္းရမယ္ ... ေနပါဦး ... အဲဒီေတာ့ ဘာျဖစ္လဲ’
‘အဲ ... ဘာမွ မျဖစ္ပါဘူး ... ကားေမာင္းလာရင္း ေတာေရာက္ေတာင္ေရာက္ ေလွ်ာက္ေတြးမိတာမ်ဳိးပါ’
‘အုိး ... ဒီေလာက္ေကာင္းတဲ့ ကားကုိေမာင္းရင္း ဒါမ်ဳိးေတြ ေတြးေနတယ္ ... ႀကံႀကံဖန္ဖန္ရွင္’
‘ကဲ ... ဒါျဖင့္ ... ခင္ဗ်ားသာဆုိ ဘာလုပ္ေနမလဲ’
‘အုိး ... ကၽြန္မသာ ရွင့္လုိ ကုိလူေခ်ာတစ္ေယာက္ဆုိရင္ ဇိမ္နဲ႕ေနမေပါ့ရွင္ ... လမ္းေဘးမွာမ်ား လွလွပပ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ေတြ႕ရင္ ... ေအးေအးေဆးေဆး ... ရပ္ၿပီး နားၿပီး တင္ေခၚ ... အဲ ... ၿပီးရင္ ... ဟာ ... အမေလး’
‘မင္းေရာသူ႕ကုိ ေတြ႕လုိက္တယ္လား’
‘ဘာ ... ဘယ္သူ႕ကုိ ေတြ႕ရမွာလဲ’
‘ဟုိလူေလ ... ၿခံစည္း႐ုိးနားကလူ’
‘ဘယ္သူ႕မွ မေတြ႕ဘူးရွင့္’
‘ဟုိမွာေလကြာ’
‘အုိ ... ဘာမွမရွိဘူးရွင့္ ... ၿခံစည္း႐ုိးႀကီးဘဲ ရွိတယ္ ... အမေလး ... ရွင္ ၿခံစည္း႐ုိးကုိ ကားနဲ႕တုိက္မလုိ႕လား’
‘အဲဒီမွာ လူရွိပါတယ္ဆုိကြာ ... ပိန္ပိန္နဲ႕ မီးခုိေရာင္အ၀တ္ေတြနဲ႕ ... လက္ထဲမွာ ခရီးေဆာင္အိတ္ တလုံးနဲ႕ေလ ... ငါ ဒီလူ႕ကုိ တုိက္မလုိ႕’
‘သူ႕ကုိတုိက္မလုိ႕ ... ဟုတ္လား ... ေနပါဦး ရွင္က လူတေယာက္ကုိ သတ္မလုိ႕ေပါ့ ... ဒီလုိလား’
‘ဒီလူကုိ ရွင္းမွ ျဖစ္မယ္ ... အနည္းဆုံး ဒီလူရွိတယ္ဆုိတာ ေသခ်ာမွ ျဖစ္ေတာ့မယ္ ... မင္းတကယ္မေတြ႕ဘူးလား ... ေသခ်ာလား’
‘ဘာမွ မေတြ႕ဘူး’
‘ဒါဆုိ ... ေစာင့္ၾကည္႕ေန ... ေနာက္တခါေပၚအလာကုိ ၾကည္႕ေနလုိက္ ... လမ္းမကုိ မ်က္ေျခမပ်က္ေစနဲ႕ ... ဒီလူေပၚလာဦးမွာပဲ ... ေဟာ ... ဟုိမွာ ဟုိမွာ ...’
‘အုိး ... ေတာ္ေတာ့ရွင္ ... ဒီတံခါး ဘယ္လုိ ဖြင့္ရမလဲ ... ကၽြန္မဆင္းေတာ့မယ္’
‘မင္းေတြ႕လုိက္တယ္မဟုတ္လား ... ဒီတစ္ခါေတာ့ မင္းေတြ႕လုိက္တယ္မဟုတ္လား’
‘အုိ ... ကၽြန္မ အခုတစ္ခါလည္း ဘယ္သူ႕မွ မေတြ႕ဘူး ... ဘယ္ေတာ့မွလည္း ေတြ႕မွာမဟုတ္ဘူး ... ဒီအခ်ိန္မွာ ကၽြန္မသိတာ ... အသက္ဆက္ရွင္ေနဖုိ႕ပဲ ... ရွင့္ကား ဆက္စီးေနလုိ႕ကေတာ့ အသက္ဆက္ရွင္ဖုိ႕ဆုိတာ ဘယ္လုိမွ မျဖစ္ႏုိင္ေတာ့ဘူး’
‘ေဟး ... ကုိယ္ေတာင္းပန္ပါတယ္ ... ကုိယ္ ဘာျဖစ္သြားမွန္း မသိလုိက္ဘူး ... ေနပါဦးကြာ’
‘ကၽြန္မ ေတာင္းပန္ေနတယ္ေနာ္’
‘အာ ... မင္းသြားလုိ႕ မျဖစ္ေသးဘူး ... ဒီမွာ ... မင္း ကယ္လီဖုိးနီးယားကုိ မသြားခ်င္ဘူးလား ... ငါအေရာက္လုိက္ပုိ႕ပါ့မယ္’
‘ေသတာေတာင္မလုိက္ဘူးရွင့္ ... ေက်းဇူးႀကီးပါရဲ႕’
‘ေဟး ... ခဏေလးပါ’
‘ဒီမွာ ... ရွင္လုိအပ္ေနတာ ... မိန္းမတစ္ေယာက္မဟုတ္ဘူး ... အိပ္ေဆးတစ္ခြက္ပဲ ... ခုမွပဲ သိေတာ့တယ္ ... ဆင္းေတာ့မယ္’
‘ေဟ့ ... မဟုတ္ေသးဘူး ... မင္းမသြားရဘူး’
‘အုိး ... ရွင့္လက္ေတြကုိ ဖယ္စမ္း ... ဖယ္လုိက္စမ္း’
‘ေဟ့ ... ေနပါဦး ... ျပန္လာခဲ့ပါကြာ’
-------
အမ်ဳိးသမီးဟာ ကၽြန္ေတာ္႕ကုိ တေစ ၦသရဲတေကာင္လုိ စြန္႕ခြာေျပးထြက္လုိ႕ ကားေပၚကဆင္းသြားပါတယ္။ ႏွစ္မိနစ္ သုံးမိနစ္ အတြင္းမွာပဲ ကုန္ကားတစ္စီးက သူမကုိ တင္ေခၚသြားခဲ့ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တစ္ေယာက္တည္း ျပန္ျဖစ္သြားခဲ့ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ဟာ တက္ခ္စက္စ္ျပည္နယ္ရဲ႕ ျမက္ခင္းျပင္က်ယ္ႀကီးအလယ္မွာ။ အဲဒီကုန္ကားရဲ႕ေနာက္မွာလည္း ဘာကားတစ္စီးမွ ထပ္မလာေသးဘူး။ ဘာလုပ္ရမလဲ။ ဘယ္လုိ အားတင္းရမလဲ။ နားစရာ တစ္ေနရာရလည္းအေကာင္းသား။ ဒီကားထဲတင္ပဲ လမ္းေဘးမွာ တေရးတေမာအိပ္လုိက္ရင္ေရာ။ ေနာက္ခန္းထုိင္ခုံေပၚက အေႏြးအက်ၤ ီကုိယူလုိက္မယ္။ ဒီအေႏြးအက်ၤ ီကုိပဲ ေစာင္လုပ္ၿခဳံၿပီး -
‘ဟယ္လုိ’
အဲဒီ အသံကုိ ကၽြန္ေတာ္ ၾကားလုိက္ရခ်ိန္မွာ သူက ကားဆီကုိ လာေနပါၿပီ။
‘ဟယ္လုိ’
ကားလက္ကုိင္ေခြေပၚကေန ေက်ာ္ၿပီး သူ႕ကုိလွမ္းျမင္ေနရၿပီ။ ကၽြန္ေတာ့္ဆီလာေနတာ။
‘ဟယ္လုိ’
ဒီ့ထက္ပုိနီးလာလုိ႕ မျဖစ္ေတာ့ဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ ကားကုိ တအားေမာင္းခ် လာခဲ့ပါတယ္။ သူ႕ရဲ႕လွမ္းေအာ္သံကုိ ကၽြန္ေတာ္ၾကားလုိက္ရပါေသးတယ္။
‘ဟယ္လုိ’
-------
ေအာ္ တကယ္ေတာ့ သူ႕ကုိ အဲဒီတုန္းကတည္းက စကားေျပာၾကည္႕လုိက္ရမွာ။ ခ်စရာရွိလည္း အဲဒီတုန္းကတည္းကဘဲ သတ္လုိက္ ခ်လုိက္ရမွာ။ ခုေတာ့ သူ႕ဟာက ေနရာတုိင္းမွာ သူက ေရာက္ေနတာႀကီး။ ဆီျဖည္႕လည္းေပၚလာ၊ အေအး၀ယ္လည္းေပၚလာ၊ ေကာ္ဖီ၀ယ္လည္းေပၚလာ၊ မုန္႕ဆင္း၀ယ္စားလည္းေပၚလာနဲ႕။ ညဘက္ ကားကုိ အရွိန္နည္းနည္းေလး ေလွ်ာ႔လုိက္တာနဲ႕ ေတြ႕ေတာ့တာပဲ။ အမ္မရဲလုိ ရပ္နားစခန္းအျပင္မွာ မတ္တတ္ႀကီး။ နယူးမကၠဆီကုိ ျပည္နယ္အ၀င္နားေလးက ရပ္နားစခန္းရဲ႕ ေရေသာက္စင္ေဘးနားမွာ မတ္တတ္ႀကီးပဲ။ နာဗာဟုိ စခန္း ေရာက္ေတာ့ ကားတာယာေတြကုိ ဆင္းစစ္ေဆးေနတုန္း သူ အျပင္မွာေစာင့္ေနတာ ကၽြန္ေတာ္ေတြ႕တယ္။ အယ္လ္ဘာကာကီးမွာ ဆီ ၁၀ ဂါလံ၀ယ္ေနတုန္းကလည္း သူ႕ကုိ ေတြ႕လုိက္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ေတာ့ ကားကုိ မရပ္ရဲေတာ့ဘူး။ ျမန္ႏုိင္သမွ်ျမန္ျမန္ ေမာင္းေနရတယ္။ ခုေမာင္းေနရတဲ့ ေနရာကလည္း လေပၚမွာ ေမာင္းေနရသလုိပဲ။ ႀကီးမား က်ယ္ျပန္႕ၿပီး ေျခာက္ေသြ႕လြန္းတဲ့ နယူးမကၠဆီကုိ ရဲ႕ ကုန္းျပင္ျမင့္ႀကီးေပၚမွာ။ လမ်က္ႏွာျပင္ေပၚ အမွဳမဲ့ အမွတ္မဲ့နဲ႕တြားသြားေနတဲ့ ျခင္တစ္ေကာင္လုိ ကၽြန္ေတာ္ကားက ေျပးေနတယ္။ အဲ အခုက်ေတာ့ သူက ကၽြန္ေတာ္႕ကား အရပ္ကုိေတာင္ ေစာင့္မေနေတာ့ဘူး။ ဒီဆုံးစမထင္တဲ့ လမ္းမႀကီးေပၚမွာ ကၽြန္ေတာ္ မျဖစ္မေန တစ္နာရီ ၈၅ မုိင္ႏွဳန္းေလာက္နဲ႕ ေမာင္းေနရတယ္။ အဲဒီလုိ ေမာင္းေနတုန္းကုိပဲ ႏွစ္မုိင္ကုိ တစ္ခါေလာက္ သူ႕ကုိ ကၽြန္ေတာ္ ေတြ႕ေနရတယ္။ သူသ႑ာန္က အရိပ္မဲ့ေနတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ေရွ႕မွာ ဖ်တ္ကနဲ ေပၚေပၚလာတယ္။ တိတ္ဆိတ္ၿပီး အသက္မဲ့ေနတဲ့ ေျမျပင္ေပၚမွာ သူ႕အရင္ အသြင္အျပင္အတုိင္းပဲ။ ေျခာက္ခန္းေနတဲ့ ျမစ္ေတြထဲမွာ၊ ေရွးေဟာင္းေရခဲျမစ္ေတြရဲ႕ ပ်က္စီးတုိက္စားမွဳေတြေၾကာင္ ့ျဖစ္ေပၚလာခဲတဲ့ ေက်ာက္ေစာင္ေက်ာက္တုံးေတြရဲ႕ အေပၚမွာ၊ သန္႕ရွင္းၿပီး တိမ္ကင္းစင္တဲ့ ေလအလ်ဥ္ထဲမွာ သူဟာ တဖ်တ္ဖ်တ္ ေပၚလာေနတယ္။
-------
အခု ဒီမနက္ နယူးမကၠဆီကုိ ဂါးေလာ့ပ္ရပ္ကုိ ေရာက္လာခ်ိန္မွာေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္မွာ အေဖာ္မရွိ တစ္ေယာက္တည္း။

ဒီမွာလည္း ယာဥ္ရပ္နားစခန္းေလး ရွိတယ္။ ဒီလ ဒီရာသီဆုိေတာ့လည္း ေအးစက္ တိတ္ဆိတ္ေျခာက္ကပ္လုိ႕ေပါ႕။ စခန္းထဲက ၀င္သြားလုိက္ၿပီး ဖုန္းဆက္လုိ႕ ရမလား သြားေမးလုိက္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ သိပ္ရင္းႏွီးတဲ့ သူတစ္ေယာက္နဲ႔က စကားေျပာမွ ျဖစ္ေတာ့မွာမုိ႕ပါ။ ကၽြန္ေတာ္ခ်စ္တဲ့ လူတစ္ေယာက္ကုိ စကားေျပာလုိက္မွပဲ ကၽြန္ေတာ္ မာန္တင္းႏုိင္လိမ့္မယ္။

ဒီလုိနဲ႕ ကၽြန္ေတာ္ အေမ႕အိမ္ကုိ ဖုန္းေခၚဖုိ႕ အတြက္ စိတ္ကူးလုိက္ပါတယ္။

‘ေခၚမယ့္ နံပါတ္ကုိ ေျပာပါရွင္’
အလုိအေလ်ာက္ဖုန္းေျပာေအာ္ပေရတာရဲ႕ အသံကုိ ၾကားလုိက္ရပါတယ္။
‘အေ၀းကုိ ေခၚမွာပါ’
‘ဟုတ္ကဲ့။ ရပါၿပီ။ နံပါတ္ကုိ ေျပာပါ။’
‘နယူးေယာ့ခ္ကုိပါ။ ကၽြန္ေတာ့္နာမည္ ေရာ္နယ္လ္ အဒမ္ ပါ။ ဘရြတ္ကလင္မွာ ရွိတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္အိမ္ကုိ ေခၚခ်င္လုိ႕ပါ။  နံပါတ္က ဘိခ်္၀ုဒ္ ၉၉၇၀’
‘ဟုတ္ၿပီ။ လုိင္းနံပါတ္က’
‘၃၁၂’
‘အယ္လ္ဘာကာကီး ... နယူမကၠဆီကုိ ဂါးေလာ့ပ္ ကပါ။ နယူးေယာ့ခ္က ဘိခ်္၀ုဒ္ ၉၉၇၀ ကုိေခၚခ်င္လုိ႕တဲ႔’

ကၽြန္ေတာ္ ဖတ္ဖူးတာေတာ့ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာတရားဟာ မေကာင္းဆုိး၀ါးေတြကုိ ေဖ်ာက္ဖ်က္ပစ္ႏုိင္သတဲ့။ ဒီလုိ မနက္အေစာႀကီးကေတာ့ အေမ အိမ္မွာ က်ိန္းေသ ရွိမွာပဲ။ အရပ္ျမင့္ျမင့္ ဆံပင္ျဖဴေဖြးေဖြး အိမ္ေနရင္း အ၀တ္အစားနဲ႕ အေမ တေတာက္ေတာက္ အိမ္အလုပ္ေတြ လုိက္လုပ္ေနမွာကုိ ကၽြန္ေတာ္ျမင္ေယာင္ ၾကည္႕မိပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ထင္ပါတယ္။ အေမ႕ရဲ႕ တည္ၿငိမ္ေအးခ်မ္းတဲ့ အသံကုိ ၾကားလုိက္႐ုံနဲ႕တင္ ရပါၿပီ။

‘ပထမ ၃ မိနစ္စာအတြက္ ၃ ေဒၚလာနဲ႕ ၈၅ ျပား က်မွာကုိ သင္ ေပးရပါမယ္။ အခု တစ္ေဒၚလာ နဲ႕ ဆင့္ ၅၀ ထည္႕ပါ။ ၿပီးရင္ က်န္တဲ့ ပုိက္ဆံကုိ ဆက္ထည္႕ဖုိ႕ ခဏေစာင့္ပါ။’

ကၽြန္ေတာ္ပုိက္ဆံကုိ ထည္႕လုိက္တယ္။

‘တစ္ေဒၚလာ နဲ႕ ဆင့္ ၅၀ ရပါတယ္။ ေနာက္ တစ္ေဒၚလာ နဲ႕ ဆင့္ ၅၀ ထည္႕ပါ။’

ကၽြန္ေတာ္ပုိက္ဆံကုိ ထပ္ထည္႕လုိက္တယ္။

‘ေနာက္ဆုံး ၈၅ ဆင့္ ကုိထည္႕ေပးပါ။’

ကၽြန္ေတာ္ပုိက္ဆံ ၈၅ ဆင့္ ကုိ ထပ္ထည္႕လုိက္တယ္။

‘ဘရြတ္ကလင္နဲ႕ ေျပာလုိ႕ ရပါၿပီ။’
‘ဟဲလုိ’
‘ဟဲလုိ ... မစၥက္ အဒမ္ရဲ႕ အိမ္ကပါ’
‘ဟဲလုိ ... အေမလား’
‘ဒါ မစၥက္ အဒမ္ရဲ႕ အိမ္ကပါ။ ဘယ္သူနဲ႕ စကားေျပာခ်င္ပါသလဲ’
‘အခုစကားေျပာေနတာ ဘယ္သူလဲဗ်’
‘ကၽြန္မ မစၥက္ ၀ွစ္တ္ေနပါ’
‘ဟင္ ... ဘယ္လုိျဖစ္တာလဲ ... အဲဒီအိမ္မွာ ဘာ မစၥက္ ၀ွစ္တ္ေန မွာ မရွိပါဘူး ... ဘိခ်္၀ုဒ္ ၉၉၇၀ မဟုတ္လား’
‘ဟုတ္ပါတယ္ ... ေမာင္ရင္’
‘ကၽြန္ေတာ့္ အေမ ဘယ္မွာလဲ။ မစၥက္ အဒမ္ေလ’
‘သူမရွိပါဘူး ... ေဆး႐ုံမွာပါ ... အခုဆက္တာ ဘယ္သူပါလဲ’
‘ေဆး႐ုံမွာ ... ဟုတ္လား’
‘ဟုတ္ပါတယ္ ... ေဆး႐ုံမွာပါ ... အခုဆက္တာ ဘယ္သူပါလဲ ... မိသားစု၀င္ တေယာက္ေယာက္မ်ားပါလား’
‘သူက ဘာလုိ႕ ေဆး႐ုံတင္လုိက္ရတာလဲ’
‘စိတ္ အထိခုိက္လြန္ၿပီး ဗုန္းဗုန္းလဲသြားလုိ႕ ေဆး႐ုံတင္ထားရတာ ၅ ရက္ရွိသြားၿပီ ေမာင္ရင္။ ေမာင္ရင္က ဘယ္သူလဲ’
‘စိတ္အထိခုိက္ လြန္ၿပီးေတာ့ ... ဟုတ္လား ... ေနပါဦး ... ကၽြန္ေတာ့္အေမက ... ဘယ္ကဘယ္လုိ ...’
‘ေအးကြယ္ ... သူ႕ရဲ႕ သားႀကီး ေရာ္နယ္လ္ ဆုံးကတည္းက ျဖစ္သြားတာပဲ’
‘သူ႕သားႀကီး ေရာ္နယ္လ္ ဆုံးကတည္းက ... ဟုတ္လား ... အာ ... မဟုတ္ေသးပါဘူး ... ဒါ နံပါတ္ဘယ္ေလာက္လဲ’
‘ဒါက ဘိခ်္၀ုဒ္ ၉၉၇၀ ပါ။ ဟုတ္ပါတယ္။ ႐ုတ္တရက္ ျဖစ္သြားတာေလ။ လြန္ခဲ့တဲ့ ၆ ရက္က သူ႕သား ေရာ္နယ္လ္ အဒမ္ ခမ်ာ ဘရြတ္ကလင္ တံတားေပၚမွာ ကားအက္ဆီးဒင့္နဲ႕ ဆုံးသြားတာေလ’
‘လူႀကီးမင္းရဲ႕ ၃ မိနစ္က ျပည္႕သြားၿပီ ျဖစ္ပါတယ္ရွင္။ လူႀကီးမင္းရဲ႕ ၃ မိနစ္က ျပည္႕သြားၿပီ ျဖစ္ပါတယ္ရွင္။ လူႀကီးမင္းရဲ႕ ၃ မိနစ္က ျပည္႕သြားၿပီ ျဖစ္ပါတယ္ရွင္။ လူႀကီးမင္းရဲ႕ ၃ မိနစ္က ျပည္႕သြားၿပီ ျဖစ္ပါတယ္ရွင္။ လူႀကီးမင္းရဲ႕ ၃ မိနစ္က ျပည္႕သြားၿပီ ျဖစ္ပါတယ္ရွင္။’

ကဲ အခုေတာ့ တိတ္ဆိတ္ေျခာက္ကပ္ေနတဲ့ နယူမကၠဆီကုိ ဂါးေလာ့ပ္ရပ္က ကားရပ္နားစခန္းထဲမွာ ကၽြန္ေတာ္ တစ္ေယာက္တည္း။ ကၽြန္ေတာ္ ေသေသခ်ာခ်ာ ျပန္စဥ္းစားေနတာ။ ၿပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ မနည္း အားတင္းထားရတာပါ။ ဒီလုိမွ မဟုတ္ရင္ ... အဲဒီလုိမွ မဟုတ္ရင္ ကၽြန္ေတာ္ ... ကၽြန္ေတာ္ ႐ူးသြားေတာ့မွာ။ အျပင္မွာ ေမွာင္လာၿပီ၊ ညေရာက္လာၿပီ။ က်ယ္လြင့္ၿပီး အသက္၀ိညာဥ္ကင္းမဲ့တဲ့ နယူးမကၠဆီကုိရဲ႕ ညေပါ့။ ေကာင္းကင္ေပၚမွာေတာ့ ၾကယ္ေတြ သိန္းသန္းခ်ီလုိ႕။ ကၽြန္ေတာ့္ေရွ႕မွာေတာ့ မုိင္ေထာင္ခ်ီတဲ့ လမ္းမႀကီး ရွိေနတယ္။ ကုန္းျမင့္ေတြ ေတာင္စဥ္ေတြ ျမက္ခင္းေတြ ကႏ ၱာရေတြကုိ ျဖတ္လုိ႕ေပါ႕။ အဲဒီ ကုန္းျမင့္၊ ေတာင္တန္း၊ ျမက္ခင္း၊ လြင္ျပင္ေတြရဲ႕ တေနရာရာမွာ ကားႀကဳံလုိက္ဖုိ႕ တခ်ိန္လုံး လုိက္ေနခဲ့တဲ့ သူရွိေနပါလိမ့္မယ္။ သူေစာင့္ေနမွာပါ။ တေနရာမွာ ေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္သိခြင့္ရလာမယ့္ တစ္ေနရာရာေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္သိခြင့္ရလာမယ့္ တစ္ေနရာရာ။ သူဘယ္သူလဲ ဆုိတာ။ ၿပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ဘယ္သူလဲ ဆုိတာ။

မွတ္ခ်က္။ ။ဘာသာျပန္ခ်က္မ်ား မတိက်ပါ။ အမွားမ်ားအား သည္းခံပါရန္ ေမတၱာရပ္ခံပါသည္။
မူရင္း အသံလႊင့္ခ်က္(၁၉၄၆) ႏွင့္ စာသားမ်ားကုိ ေအာက္ပါလိပ္စာတြင္ ရရွိႏုိင္ပါသည္။
http://www.escape-suspense.com/2007/03/suspense_the_hi.html
http://www.genericradio.com/show.php?id=6845efa745272e3b

ကမၸည္း မွတ္တမ္း နဲ႕ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ လမ္းမ

ကမၸည္း မွတ္တမ္း နဲ႕ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ လမ္းမ

ခံ၀န္ခ်က္ ။ ။

ဒီ ၀တၳဳတုိကို ကၽြန္ေတာ္ မႏ ၱေလးမွာ တကၠသုိလ္တက္ေနတဲ့ ၂၀၀၀ ခုႏွစ္ပတ္၀န္းက်င္ေလာက္က ဖတ္ခဲ့ဖူးတာပါ။ ဒါေပမယ့္ ေက်ာ႐ုိးပဲ မွတ္မိၿပီး ၀တၳဳတုိရဲ႕ နာမည္၊ စာေရးသူရဲ႕ နာမည္ေတြကုိ မမွတ္မိေတာ့ပါဘူး။ ဒီ၀တၳဳက ေပးတဲ့ ရသနဲ႕ သင္ခန္းစာကုိ ႀကဳိက္လြန္းလုိ႕ ကၽြန္ေတာ္ ေရးတတ္သလုိ ျပန္ေရးလုိက္တာပါ။ မူရင္းကုိ ရွာေတြ႕ခဲ့ရင္ေတာ့ အဲဒါကုိ ဖတ္ေစခ်င္တာပါ။ ခုေတာ့ အဲဒီ မူရင္းက ရွာမေတြ႕ေသးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္မွတ္မိတဲ့ ေက်ာ႐ုိးကုိပဲ တတ္ႏုိင္သမွ် အဆင္ေျပေအာင္ ျပန္ေရးၿပီး တင္လုိက္တာပါ။ ဒီေတာ့ ဒီ၀တၳဳကုိ ဖတ္ၿပီး ဒီဇာတ္လမ္းမ်ဳိး ဖတ္ဖူးသလုိပဲလုိ႕ ထင္ခဲ့ရင္ ‘ဟုတ္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကူးခ်ထားတာပါ’ လုိ႕ အရင္ ၀န္ခံလုိက္ပါရေစ။

(က) ဧရာ၀တီျမစ္ကုိ ျဖတ္လ်က္ မႏ ၱေလးဘက္ကမ္းကုိ ေငးရင္း ကားေပၚမွာ အားလုံး ၿငိမ္ၿငိမ္သက္သက္ လုိက္ပါလာၾကသည္။ သူတုိ႕အားလုံးက မႏ ၱေလးတကၠသုိလ္မွ ေက်ာင္းသားမ်ားျဖစ္ၾကသည္။ တခ်က္တခ်က္ သူတုိ႕ခ်င္း စကားေျပာသံတုိးတုိးကုိ ၾကားရသည္။ မိန္းကေလးႏွစ္ေယာက္ နဲ႕ ေယာက္်ားေလး တစ္ေယာက္က ေနာက္ခုံတန္းမွာ ထုိင္ၿပီး ေရွ႕မွာ ေယာက္်ားေလးသုံးေယာက္ အားလုံးေျခာက္ေယာက္ျဖစ္သည္။ ေမာင္းသူ ကၽြန္ေတာ့္ေဘးခုံေပၚမွာေတာ့ သူတုိ႕ရဲ႕ စာအုပ္တစ္ခ်ဳိ႕ ႏွင့္ တုိလီမုိလီေတြပါေသာ စကၠဴေသတၱာ ခပ္ရြယ္ရြယ္တစ္လုံး။ ထင္ထားခဲ့တာက လူငယ္တစ္သုိက္ဆုိေတာ့ နည္းနည္းနားညည္းမည္လုိ႕။ သုိ႕ေသာ္ ခုေတာ့ သူတုိ႕က လူငယ္မ်ားျဖစ္ၾကေသာ္လည္း တည္တည္ၿငိမ္ၿငိမ္ရွိလြန္းၾကသည္။ စာတမ္းျပဳစုဖုိ႕အတြက္ မင္းကြန္းကုိ သြားေလ့လာၾကမည္ဆုိသည္။ တစ္ေယာက္က ပန္းခ်ီဆရာထင္သည္။ သူ႕မွာ ပန္းခ်ီဆြဲပစၥည္းေတြလည္း ကားေနာက္ခန္းထဲမွာ ပါသည္။ တစ္ေယာက္ကေတာ့ ကင္မရာကုိ လြယ္လ်က္သား။ ဒါေပမယ့္ အားလုံးက စကားနည္းၾကသည္။ ေျပာတာေတြက်ေတာ့လည္း ကၽြန္ေတာ္သိပ္နားမလည္ေသာ ပညာရပ္ဆုိင္ရာေတြ။

မနက္ခင္းေပမယ့္ ေနကေတာ့ အပူရွိန္ခပ္ျပင္းျပင္းပင္။ စစ္ကုိင္းဘက္ကေန မင္းကြန္းဆီလာေသာ ျမစ္ေဘးလမ္းသည္ သိပ္ေကာင္းလွသည္ေတာ့ မဟုတ္ေပ။ ဒီေတာ့ လမ္းက လူသြားလူလာ ရွင္းလွသည္။ သုံးထပ္ကန္ကုိ ေရာက္ေတာ့ ကားကုိ ရပ္ခုိင္းၿပီး အားလုံးဆင္းၾကသည္။ ကန္ကုိ ဓါတ္ပုံ႐ုိက္သူက ႐ုိက္သည္။ ပတ္ၾကည္႕သူက ပတ္ၾကည္႕သည္။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ကားနဲ႕ ခပ္လွမ္းလွမ္းမွာ ေဆးလိပ္သြားေသာက္ေနလုိက္၏။ သူတုိ႕က ကၽြန္ေတာ္႕ကားကုိ စငွားကတည္းက 'ဦးေလး၊။ ေဆးလိပ္ေသာက္တတ္ရင္ေတာ့ ကားနားတုန္း ခပ္လွမ္းလွမ္းမွာ သြား သြား ေသာက္ေပးပါဗ်ာ' လုိ႕ ႀကဳိေျပာၿပီးသား။ ေတာ္ေတာ္ၾကာေတာ့ အားလုံး ကားဆီ ျပန္လာၾကသည္။

'ဦးေလးေရ ... ဆက္သြားၾကစုိ႕ဗ်ာ'

ကၽြန္ေတာ္က ေဆးလိပ္ကုိ လက္စသတ္လုိက္ရင္း ကားဆီ သြက္သြက္ ျပန္ေလွ်ာက္လာလုိက္သည္။

ပန္းခ်ီဆရာလုိလုိ လူငယ္က

'ေရွ႕ နားက်ရင္ ပန္းခ်ီ ျပခန္းတစ္ခု ရွိတယ္ ဦးေလး၊ အဲဒီမွာ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ ခဏဆင္းမယ္။'

ကၽြန္ေတာ္က ကားအငွားလုိက္တာ ၾကာၿပီဆုိေပမယ့္ မင္းကြန္းဘက္ကုိေတာ့ ဒီကားလမ္းက မလာဘူးပါ။ ကုိယ္ကုိယ္တုိင္ လာစရာရွိရင္လည္း စက္ေလွနဲ႕ပဲ လာလုိက္တာမ်ားသည္။ သုိ႕ေသာ္လည္း သူတုိ႕ေျပာတဲ့ ျပခန္းကေတာ့ လြဲစရာမရွိ။ ျမင္လုိက္တာနဲ႕ သိသာသည္။ ျပခန္းထဲမွာလည္း ပန္းခ်ီကားေတြ ရွိသလုိ အျပင္မွာလည္း တစ္ခ်ဳိ႕ ေထာင္လ်က္။ တစ္ခ်ဳိ႕ဆြဲလက္စ။ ကားရပ္ၿပီး သူတုိ႕ ထြက္သြားၾကခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ္လည္း ေငါင္ေတာင္ေတာင္ က်န္ရစ္ခဲ့သည္။ ယူလာေသာ ပန္းခ်ီပစၥည္းေတြလည္း သယ္သြားၾကသည္ဆုိေတာ့ ေပးမွာလား ကုိယ္တုိင္ထုိင္ဆြဲမွာလား မေျပာတတ္ေခ်။ တေအာင့္ပဲလုိ႕ ကၽြန္ေတာ္ထင္ထားခဲ့ေပမယ့္ ေတာ္ေတာ္ၾကာတဲ့ အထိ ေပၚမလာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ပုိပ်င္းလာခဲ့သည္။ အမွတ္မဲ့စြာပဲ ကၽြန္ေတာ္ေျခေထာက္ေတြက ကားအျပင္ အဲဒီကမွတဆင့္ မလွမ္းမကမ္းက ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းဘက္ဆီ။ သူတုိ႕ထြက္လာရင္လည္း အရွင္းႀကီးလွမ္းျမင္ရႏုိင္သည္ပဲ။ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းတံတုိင္းက အလွဴရွင္နာမည္မ်ား။ အမွဳမဲ့ အမွတ္မဲ့ ဖတ္ၾကည္႕ေနစဥ္မွာပဲ ေတြ႕လုိက္တာက

အဘုိး ဦးလွေဘာ္ + အဘြား ေဒၚသစ္၊ အဘုိး ဦးစံ + အဘြား ေဒၚခင္ထား တုိ႕အားအမွဴးထား၍

ကုကၠဳိတန္းရြာေန ဦးမ်ဳိးေ၀ + ေဒၚခင္ေလး ႏွင့္ သား ေမာင္ေအာင္မ်ဳိး ေကာင္းမွဳအလွဴ

၁၃၂၂ ခု တန္ေဆာင္မုန္းလျပည္႕

ကုိယ္နဲ႕ နာမည္တူတစ္ေယာက္ကုိ ေတြ႕ေတာ့ ပ်င္းပ်င္းရိရိ ရွိေနခ်ိန္မုိ႕ထင္သည္။ ဘာရယ္မဟုတ္စိတ္၀င္စားမိသည္။ ေအာင္မ်ဳိးဆုိေသာနာမည္က ကုိယ္ေက်ာင္းေနခဲ့စဥ္ကလည္း ခပ္မ်ားမ်ားပင္။ ႏွစ္တုိင္း ေအာင္မ်ဳိးတစ္၊ ေအာင္မ်ဳိးႏွစ္ စသည္ျဖင့္ နာမည္အေျပာင္းခံရသည္။ အမ်ားေသာအားျဖင့္က နံပါတ္ႏွစ္ခ်ည္းပဲ ျဖစ္ရတတ္သမုိ႕ သူငယ္ခ်င္းတစ္ခ်ဳိ႕ပင္ ကၽြန္ေတာ့္နာမည္ကုိ ေအာင္မ်ဳိးႏွစ္လုိ႕ ထင္ေနၾကေသးသည္။ ေရးထုိးထားေသာ ခုႏွစ္သကၠရာဇ္အရေတာ္ေတာ္ၾကာၿပီဆုိေပမယ့္ အုတ္တံတုိင္းေတြက ထူသည္မုိ႕ ခုိင္ခုိင္မာမာပင္။ အုတ္တံတုိင္းရဲ႕ တစ္ေနရာမွာလည္း က်က်နန အုတ္ခံေရအုိးစင္တစ္ခု။ ေရအုိးစင္က အုတ္တံတုိင္းနဲ႕ စာလွ်င္ နည္းနည္းပုိသစ္သလုိရွိၿပီး အဂၤေတကုိင္ထားလုိက္တာ ေျပာင္လက္လုိ႕ေနသည္။ ေရအုိးစင္က အုတ္ခုံကုိ အပိတ္ ထူထူျမင့္ျမင့္မုိ႕ ပုိလည္းတင့္တင့္တယ္တယ္ရွိသည္။ အေပၚမ်က္ႏွာျပင္မွာ နည္းနည္းခ်ဳိင့္ကာ သဲခင္းထားၿပီး အုိးႏွစ္လုံးကုိ သပ္သပ္ရပ္ရပ္တင္ထားသည္။ ေရလဲထားတာလည္း မၾကာေသးဘူးထင္သည္။ အုိးေတြမွာ ေရစက္ေတြ စြတ္စုိဆဲ။ ေရခြက္ေတြက ေႂကြရည္သုတ္ခြက္ေတြ။ သန္႕သန္႕ျပန္႕ျပန္႕ပင္။ ေရတစ္ခြက္ခပ္ေသာက္လုိက္ရင္း သာဓုေခၚလုိက္မိသည္။ ၿပီးမွ ဘာရယ္မဟုတ္ အုတ္ခံုရဲ႕ ဒူးတစ္တုိက္ေနရာေလာက္မွာ ႃမွပ္ထားေသာ စက်င္ျပား ၀ါက်င့္က်င့္ေပၚက မွိန္ေဖ်ာ့ေသာ အလွဴရွင္နာမည္ေတြဖတ္ၾကည္႕လုိက္ေတာ့

ကုကၠဳိတန္းရြာေန ဦးမ်ဳိးေ၀ + ေဒၚခင္ေလး ႏွင့္ သား ေမာင္ေအာင္မ်ဳိး

သားေလး သုံးႏွစ္ျပည္႕ ေမြးေန႕ကုသုိလ္ အလွဴ

၁၃၂၅ ခု သီတင္းကၽြတ္လျပည္႕

'ေၾသာ္ ဒါဆုိ သူက ၁၃၂၂ မွာပဲ ေမြးတာေပါ့။ ဟုိတံတုိင္းကုိ လွဴတုန္းက သူက လသားေလးရွိေသးတာေပါ့'

ဘာရယ္မဟုတ္ ဆက္စပ္ေလွ်ာက္ေတြးေနမိရင္း ကုိယ္နဲ႕ အသက္ပါတူေနတာကုိ အံ့ၾသေနမိသည္။ သီတင္းကၽြတ္လျပည္႕ေမြးတယ္ဆုိရင္ေတာ့ ေမြးေန႕ပါတူလုိက္ေသးသည္။ တုိက္ဆုိင္လုိက္တာ။ ကၽြန္ေတာ့္မိဘေတြကေတာ့ ဘုတ္မင္းကန္ရြာက။ အိမ္ေတာ့မေရာက္ျဖစ္တာ ၾကာခဲ့ၿပီ။ ဒီတစ္ခါျပန္ အလည္ ေရာက္ျဖစ္ရင္ေတာ့ အေမ႕ကုိ ေမးၾကည္႕လုိက္ဦးမည္။ ကၽြန္ေတာ္ငယ္ငယ္တုန္းက ဘာေတြလွဴေပးခဲ့ဖူးသလဲလုိ႕။ အေမ႕ကေတာ့ လူၾကဳံရွိတုိင္း သူ႕ေျမးေတြကုိေရာ ေခၽြးမကုိေရာ ကၽြန္ေတာ္႕ကုိေရာ လာလည္ဖုိ႕ မျပတ္မွာေနက်။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ကေတာ့ တစ္ႏွစ္တစ္ခါေလာက္ လည္ႏုိင္ဖုိ႕ေတာင္ ေတာ္ေတာ္အားထုတ္ေနရသည္။ ဒါေတာင္ မႏ ၱေလးနဲ႕ ဘုတ္မင္းကန္ဆုိတာ ဘာမွ ေ၀းတာမဟုတ္။ အေမကလည္း မႏ ၱေလးေတာ့ သူ႕သမီးေတြလုိက္ပုိ႕မွပဲ လာတတ္သည္။ သူဘာသာသူဆုိ မလာရဲ။ ကား႐ွဳပ္သည္၊ ဆုိင္ကယ္႐ွဳပ္သည္ဆုိသည္။ အေဖက လာရဲေသာ္လည္း သူ႕တုိ႕အေဖကုိ သည္းေသာ သမီးေတြက တစ္ေယာက္တည္း ဘယ္ေတာ႔မွ မလႊတ္ေခ်။ ေမာင္အငယ္ဆုံးမုိ႕ သူတုိ႕က ကၽြန္ေတာ္႕ကုိေတာ့ သံေယာဇဥ္ႀကီးကာ မၾကာမၾကာေရာက္လာတတ္ၾကေသာ္လည္း အေဖတုိ႕ အေမတုိ႕ လႊတ္ပါဦး ဆုိရင္ေတာ့

‘ဟယ္ ... ဖုိးေအာင္ရယ္။ နင့္အိမ္က က်ဥ္းက်ဥ္း။ အရပ္က လူ႐ွဳပ္႐ွဳပ္နဲ႕။ အေဖတုိ႕ ေနရခက္ပါတယ္’

ဆုိေသာ ဆင္ေျခ တြင္တြင္ေပးကာ လႊတ္ခဲလွသည္။ တစ္ခါတစ္ခါ လႊတ္လည္း ေလးငါးရက္ထက္မပုိ လာျပန္ေခၚေတာ့သည္။ အေဖေရာက္ေနၿပီဆုိရင္ေတာ့ ေရွးေဟာင္းေႏွာင္းျဖစ္ေတြ နားညည္းေအာင္ ၾကားရတတ္သည္။ အေဖက အမွတ္သညာေကာင္းသူမုိ႕ ဘာေတြလွဴဘူးတယ္ဆုိတာ ပုိေကာင္းေကာင္းမွတ္မိႏုိင္သည္။ ဒါေပမယ့္ မင္းကုိေမြးေတာ့ ဘာလွဴတာ ဘာညာ တစ္ခါမွ ေျပာသံေတာ့ မၾကားဖူး။ ရယ္ေတာ့ ရယ္စရာပင္။ ဒီအရြယ္ၾကီးေရာက္မွ ဘာလုိ႕ သိခ်င္တာလဲလုိ႕ အေဖ ဘုေတာရင္ေတာ့ ဘာျပန္ေျဖမလဲ ၾကဳိစဥ္းစားထားမွ။

(ခ) ေမာင္ေက်ာင္းသားမ်ားအုပ္စု ျပန္ထြက္လာတာ ေတြ႕လုိက္ေတာ့ အေတြးစကုိ ျဖတ္ရင္း ကားဆီေလွ်ာက္သြားလုိက္သည္။ ပန္းခ်ီပစၥည္းေတြက ေပးခဲ့ ဒါမွမဟုတ္ ထားခဲ့ၾကၿပီထင္သည္။ ျပန္ပါမလာေတာ့။ ပန္းခ်ီဆရာလုိလုိေကာင္ေလးအျပင္ က်န္တဲ့သူေတြကလည္း ပန္းခ်ီကုိ ေတာ္ေတာ္စိတ္၀င္စားၾကပုံရသည္။ စကားလက္စ မျပတ္ႏုိင္ေသးဘဲ ေ၀ဖန္ေဆြးေႏြးၾကဆဲ။ ကားေပၚအားလုံးေရာက္ေတာ့ ကားစက္ႏွိဳးရင္း အျပင္မွာေထာင္ထားတဲ့ ပန္းခ်ီကားေတြကုိ လွမ္းၾကည္႕လုိက္ေတာ့ နားလည္ရခက္လြန္းသည္ထင္မိျပန္သည္။ သူ႕ေခတ္နဲ႕ သူအခါေပပဲလား၊ ကုိယ္နားမလည္တဲ့ ပညာရပ္ေပမုိ႕လားမသိ။

‘ေရွ႕မွာ လက္ဖက္ရည္ဆုိင္ပါလား ဦးေလး။ နည္းနည္းေတာင္ဆာသလုိပဲ။ ခဏရပ္ၿပီး တခုခု ဆင္း စားၾကရေအာင္ဗ်ာ။ ဦးေလးေရာ မနက္စာ စားခဲ့လား။’

‘ဦးက ေနမထြက္ခင္ကုိ မနက္စား အမ်ားႀကီးစားေနက်ကြ။ ဒီမလာခင္ကတည္းက ထမင္းေၾကာ္ အ၀စားလာခဲ့တာ။’

‘လက္ဖက္ရည္ေလာက္ေတာ့ ဆင္းေသာက္ပါဦး။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ တုိက္ပါ့မယ္။’

ေကာင္ေလးေတြက ေဖာ္ေဖာ္ေရြေရြေတာ့ ေတာ္ေတာ္ရွိၾကသည္။ ယဥ္ယဥ္ေက်းေက်းေတြပင္။

‘ဦးက မႏ ၱေလးသားလား’

ကားရပ္လုရပ္ခင္မွာပင္ ေက်ာင္းသူတစ္ေယာက္က လွမ္းေမးသည္။ ကၽြန္ေတာ္အေျဖခ်င္ဆုံး ေမးခြန္းကုိ အေမးခံရေတာ့လည္း ခလုတ္တုိက္မတတ္ေျဖလုိက္မိသည္။

‘က်ဳပ္က ဘုတ္မင္းကန္သားဗ်’

‘ေၾသာ္ ... နာမည္ေက်ာ္ရြာသားကုိးဗ်’

ဒီလူငယ္ေတြေလာက္ဆုိ ဟုိးတခ်ိန္က ဘုတ္မင္းကန္ရြာသူအလွဘြဲ႕ ‘မင္းဂံဘုတ္ ရြာသူမ်ား အသားေတာ္ ၀င္းလုိ႕ ၀ါ၀ါညီေရႊ’ ဆုိတာကုိ မသိေလာက္ထင္ခဲ့တာ။ သူတုိ႕က သိၾကသည္ပဲ။ ဒီဘက္ေခတ္အဆုိေတာ္ေတြလည္း ျပန္ဆုိၾကသည္ ထင္ပါရဲ႕။ အသက္ရလာေတာ့လည္း သီခ်င္းေတြနားမေထာင္ျဖစ္တာေတာင္ ၾကာခဲ့ၿပီ။ လက္ဖက္ရည္ဆုိင္ေတြ၊ ထီသည္ေတြ ဖြင့္တာေလာက္ပဲ နားေထာင္ျဖစ္ေတာ့သည္။ ဟုိး ငယ္ငယ္တုန္းကေတာ့ သီခ်င္းေတြထက္ပုိခုံမင္တာ မရွိႏုိင္ေတာ့လုိ႕ေတာင္ ထင္ခဲ့ဖူးသည္။ အရြယ္ရလာေတာ့လည္း ဘယ္လုိက ဘယ္လုိ ဒါေတြနဲ႕ အဆက္ျပတ္သြားမွန္းပင္ သတိမထားမိလုိက္။ သူတုိ႕က သူတုိ႕နဲ႕ ထုိင္ဖုိ႕ ေခၚေပမယ့္ ကားသမားထုံးစံ ကုိယ့္ဘာသာကုိယ္ပဲ သက္သက္တစ္ခုံမွာ သြားထုိင္ေနလုိက္သည္။

တုိက္ဆုိင္မွဳေတြမ်ားလြန္းသည္ထင္သည္။ လက္ဖက္ရည္ဆုိင္နဲ႕ လမ္းတစ္ဖက္က ေစတီငယ္တစ္ခု ျဖစ္သည္။ ေစတီငယ္ရဲ႕ အ၀င္မုခ္ဦးအမုိးခုံးသည္ အဂၤေတ ပန္းတေမာ့လက္ရာတုိ႕ျဖင့္ လွပ တင့္တယ္လြန္းလွသည္။ မုခ္ဦးအမုိး ေကြးေကြး၀ုိက္၀ုိက္တစ္ေလွ်ာက္ အလွဴရွင္အမည္ကုိ လွလွပပ ေရးထုိးထားသည္။ ၾကည္႕ရတာ ေၾကးသတၳဳကဲ့သုိ႕ေသာ သတၳဳတစ္မ်ဳိးကုိ ႃမွပ္၍ စာလုံးေဖာ္ထားသည္ထင္သည္။ လမ္းတစ္ဖက္ ခပ္လွမ္းလွမ္းကပင္ ရွင္လင္းေတာက္ပစြာ ျမင္ရေသာ လက္ရာပင္။

ကုကၠဳိတန္းရြာေန ဦးမ်ဳိးေ၀ + ေဒၚခင္ေလး ႏွင့္ သား ေမာင္ေအာင္မ်ဳိး ေကာင္းမွဳ

၁၃၃၂ ခု သီတင္းကၽြတ္လျပည္႕ေက်ာ္ ၃ ရက္

ဒါကုိ လွဴေတာ့ ဒီလူ႕အသက္က ၁၀ ႏွစ္သားရွိၿပီ။ ကၽြန္ေတာ္ ေလးတန္းက်လုိ႕ အေဖက မႏ ၱေလးက သူ႕အကုိ ၀မ္းကြဲဆီပုိ႕ၿပီး ေက်ာင္းတက္ခုိင္းခဲ့တဲ့ ႏွစ္ေပါ့။ အဲဒီ ဦေလးကုိ ကၽြန္ေတာ္ ေတာ္ေတာ္ေၾကာက္ရတာျဖစ္သည္။ ဒီလူက ဆယ္ႏွစ္သား အရြယ္ေရာက္တာေတာင္ ေနာက္မွာ ေနာက္ထပ္ ညီ ညီမ ရွိပုံ မရေခ်။ အကုိ အမလည္း မရွိဘူး ထင္သည္။ မိဘေတြ ဒီလူ႕ကုိ ဘယ္ေလာက္ ခ်စ္ၾကပါလိမ့္။ အားေနေတာ့လည္း လူက ေတြးခ်င္သည္။ ကုကၠဳိတန္းဆုိတာ ဘယ္နားကပါလိမ့္။ မႏ ၱေလးအနီးတစ္၀ုိက္ကေတာ့ မဟုတ္ဘူးထင္သည္။ ကၽြန္ေတာ္႕တစ္သက္ အႏွစ္ ၅၀ နီးနီး မႏ ၱေလးနားပဲ ေနလာတာ ေရာက္ဖူး ၾကားဖူးတဲ့ ရြာထဲမွာေတာ့ ဒီနာမည္ မပါ။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ ဘုတ္မင္းကန္လုိ နာမည္ႀကီး မဟုတ္တာ ေသခ်ာသည္။

ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္က ကားတံခါးဖြင့္ေပးဖုိ႕ လာေျပာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ကားတံခါးလုိက္ဖြင့္ေပးရသည္။ သူက ကားေရွ႕ခန္း စကၠဴေသတၱာထဲက စာရြက္အလြတ္ေတြ ေဖာင္တိန္ေတြနဲ႕ စာအုပ္တစ္ခ်ဳိ႕ကုိ ႏွဳိက္ၿပီး ‘ရၿပီ ဦးေလး’ ဟုေျပာသည္။ ကူသယ္ေပးမယ္ေျပာေတာ့လည္း လက္မခံ။ ‘ရပါတယ္ ခင္ဗ်’ ဟုသာေျပာၿပီး သူ႕ဘာသာ သယ္သြားသည္။ အိမ္က သားေတာ္ေမာင္ေတြေရာ ဘယ္လုိပါလိမ့္။ ဒီလုိ ယဥ္ယဥ္ေက်းေက်းေတြမွ ဟုတ္ရဲ႕လား။ ကၽြန္ေတာ့္ထက္ မေအကုိ ပုိ ကပ္ၾကေသာ သားေတာ္ေမာင္ေတြဆီ စိတ္က ေရာက္သြားျပန္သည္။ ေက်ာင္းသားတစ္စုကေတာ့ လက္ဖက္ရည္စားပြဲေပၚမွာ စာအုပ္ စာရြက္ကုိယ္စီႏွင့္ အက်အနပင္ ဘာေတြလဲေတာ့ မသိ အလုပ္ရွဳပ္ေနၾကသည္။ ၾကာၾကဦးမည္ထင္ပါရဲ႕။ ကားကေတာ့ ဆီထည္႕ေပးၿပီး  ေန႕တြက္နဲ႕ အျပတ္ငွားထားတာမုိ႕ ဘာမွမထူး။ မေမာင္းရ ပုိေတာင္သက္သာေသးသည္။ ဒါေပမယ့္ ကားသမား ကားမေမာင္းဘဲ ငုတ္တုတ္ထုိင္ေနရေတာ့ စိတ္ေတြက ေတာင္ေရာက္ေျမာက္ေရာက္။ အခြင့္ရတုန္း ေဆးလိပ္တစ္ဖြာ ႏွစ္ဖြာ ဖြာဦးမွ။

(ဂ) ေဆးလိပ္မီးၫွိရင္း မ်က္လုံးေတြက မုခ္ဦး အ၀င္က အလွဴရွင္နာမည္ စာတန္းဆီ ျပန္ေရာက္သြားျပန္သည္။ ‘ငါနဲ႕ သက္တူ ရြယ္တူဆုိေတာ့ ဒီေကာင္ ဘယ္မွာ ေက်ာင္းတက္တာပါလိမ့္’။ ကၽြန္ေတာ္လုိပဲ ရြာသားေပမယ့္ မႏ ၱေလးမွာ ေက်ာင္းလာတက္ျဖစ္တယ္ဆုိတာလည္း ျဖစ္ႏုိင္သည္ပင္။ ကၽြန္ေတာ္က (၁၃) ေက်ာင္းထြက္။ ကၽြန္ေတာ္နဲ႕ အတန္းတစ္ခုခုမွာ နာမည္တူခဲ့တဲ့ ေအာင္မ်ဳိးတစ္ေယာက္ေယာက္ေရာ မျဖစ္ႏုိင္ဘူးလား။ စဥ္းစားမိသေလာက္ေတာ့ သိဖူး ခင္ဖူးတဲ့ ေအာင္မ်ဳိးေတြနဲ႕ ကုကၠဳိတန္းဆုိတဲ့ ရြာက တြဲရက္ရွိမေန။ ငယ္ငယ္တုန္းက ေအာင္မ်ဳိးေတြကုိလည္း ေကာင္းေကာင္းမမွတ္မိ။ မွတ္မွတ္ရရ ကၽြန္ေတာ္ရဲ႕ ေနာက္ဆုံး ေက်ာင္းသားဘ၀ ကုိးတန္းတက္တုန္းက ေအာင္မ်ဳိးကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္နဲ႕ သိပ္တည္႕တာမဟုတ္။ ဒီေကာင္က ေရႊတေခ်ာင္းသား။ ၿပီးေတာ့ ဒီေကာင့္မွာ အကုိ တစ္ေယာက္ရွိၿပီး အဲဒီအကုိကလည္း ဆယ္တန္းက်။ သူတုိ႕ ညီအကုိႏွစ္ေယာက္လုံး လူဆုိးေတြအျဖစ္နာမည္ႀကီးသည္။ သူမ်ားသာေျပာတာ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း ခဏခဏ လူႀကီးမိဘေခၚဖုိ႕ ျဖစ္ရသူဆုိေတာ့ ဆရာ ဆရာမေတြက ေအာင္မ်ဳိးဆုိ ဘယ္ေအာင္မ်ဳိးျဖစ္ျဖစ္ ေၾကာက္လွသည္ဆုိသည္။

ေမာင္ေက်ာင္းသားေတြက ဘာေတြလုပ္ၾကသည္မသိ။ မၿပီးႏုိင္ၾကေပ။ ေဆြးေႏြးၾကဆဲ။ ေန႕လည္နားကပ္လာၿပီး ဗုိက္ကဆာလာသည္မုိ႕ လက္ဖက္ထမင္းတစ္ပြဲ ၾကက္ဥေၾကာ္နဲ႕ မွာစားလုိက္သည္။ အားလုံးထကာ ကားဆီေလွ်ာက္သြားခ်ိန္မွာေတာ့ မြန္းတည္႕လုၿပီ။ ပုိက္ဆံရွင္းဖုိ႕ စားပြဲထုိးေလး ေခၚလုိက္တာ ရွင္းၿပီးၿပီဆုိပဲ။

‘ငါ့တူတုိ႕။ ဦးေလးစားတာ ဘယ္ေလာက္က်သြားသလဲ။ ျပန္ယူပါကြ’

‘ဟာ။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ ေကၽြးပါရေစ။’

‘မဟုတ္တာ။ ကားခထဲမွာ အဲဒါ အကုန္ပါၿပီးသာပါကြ။ ငါ့ဘာသာ ၀ယ္စားရမွာ။’

‘အဲလုိလည္း မဟုတ္ပါဘူး။ ဦးေလးရယ္။ ထားလုိက္ပါ။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ ေနာက္ရက္ေတြလည္း လာဖုိ႕ ရွိဦးမွာ။ အဆင္ေျပရင္ ဦးေလးနဲ႕ပဲ  လာလုိက္မယ္ေလ။ ကုိယ့္တူေတြလုိ သေဘာထားပါဗ်။’

ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ ကားသမားေတြအတြက္ေတာ့ ေျပာရဆုိရ အဆင္ေျပတဲ့ ခရီးသည္ရတာ ကံေကာင္းလြန္းသည္ပင္။ ဒီကေလးေတြနဲ႕ လာရတာ မဆုိး။ ေစ်းကုိလည္း နည္းနည္းမွပင္ မစစ္ခဲ့ၾက။ ပုိက္ဆံတတ္ႏုိင္ၾကသည္ ထင္ပါရဲ႕။ အိမ္က သားေတာ္ေမာင္ေတြေရာ တကၠသုိလ္တက္ၾကတာ ဘာေတြမ်ားသုံးစရာေတြရွိၿပီး ဘယ္လုိေတြ သုံးၾကပါလိမ့္။ မွတ္မွတ္ရရ ခုထိ ပုိက္ဆံလုံးခနဲ ေပးရတာမ်ဳိး ႀကဳံေတာ့ မႀကဳံဘူးလွေပ။ သူတုိ႕အေမက ကၽြန္ေတာ္မသိေအာင္ ၾကည္႕က်က္လုပ္ေပးေနေလသလားမသိ။ သမီးကေတာ့ ငယ္ေသးလုိ႕ထင္သည္။ ေတာ္ေတာ္လိမၼာသည္။ မုန္းဖုိးေပးသမွ် စုထားသည္ခ်ည္း။ မုန္႕၀ယ္စားပါသမီးရဲ႕ လုိ႕ အတင္းေျပာရသည္။ ဒါေၾကာင့္မုိ႕ မိန္းမကေရာ သားေတြကပါ ကၽြန္ေတာ့္ကုိ သမီးမွ သမီး သည္းသည္းလွဳပ္သည္ ထင္ၾကသည္။ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း အမွန္လုိပဲမုိ႕ အျငင္းခက္ပါသည္။ ဒါေတာင္မွ သမီးနဲ႕ မွတ္မွတ္ရရ ဘာမွ အတူမလွဴဘူး။ စား၀တ္ေနေရးကလည္း ႐ုန္းကန္ေနရလုိ႕ထင္ပါသည္။

လမ္းတစ္ေလွ်ာက္ စက္ဘီးစီးသူေရာ လမ္းေလွ်ာက္သူေရာ မ်ားလွသည္မုိ႕ ကားကုိ ေျဖးေျဖးပဲ ေမာင္းရသည္။ သည္လုိနဲ႕ပဲ နာမည္ေက်ာ္ မင္းကြန္းပုထုိးေတာ္ႀကီး ေရာက္လာခဲ့ၾကသည္။ ဒီမွာေတာ့ ေက်ာင္းသားေတြ က်ိန္းေသ ၾကာၾကေပလိမ့္မည္။

‘ဦးေလးေရ။ သြားစရာရွိရင္ ေအးေအးေဆးေဆးသြားေန။ ႏွစ္နာရီေလာက္ ၾကာဖုိ႕မ်ားတယ္။’

‘ရပါတယ္ကြ။ မင္းတုိ႕ ကားထဲက ယူခ်င္တာရွိရင္ ခက္ေနပါ့မယ္။’

‘ရပါတယ္။ ဦးေလးလည္း ပ်င္းမွာေပါ့။ ဟုိနားဒီနား ေလွ်ာက္သြားပါ။’

‘ေကာင္းပါၿပီကြာ။ ဒါဆုိလည္း ဦးေလး ဒီနားတစ္၀ုိက္မွာပဲ ရွိမယ္။ လူအုိ႐ုံဘက္ ဒါမွမဟုတ္ ျခေသၤ့႐ုပ္ေတြရွိတဲ့ ျမစ္ကမ္းေျခဘက္မွာ ရွိမယ္ေလ။’

(ဃ) ျမစ္ကမ္းေျခမွာ ရွိတဲ့ ျခေသၤ့႐ုပ္ အၿပဳိအပ်က္ေတြဘက္ ေလွ်ာက္လာခဲ့ၿပီး ဒီေနရာေရာက္တုိင္း ျဖစ္ေနက်ထုံးစံ ဟုိးတစ္ေခတ္တစ္ခ်ိန္က ျမန္မာေတြရဲ႕ အားထုတ္မွဳကုိ အံ့ၾသေစာေၾကာေနမိသည္။ ေနာက္ထပ္ထုံးစံ တစ္ခုကုိလည္း မပ်က္မကြက္လုပ္ရေသးသည္။ ခပ္ရြယ္ရြယ္ အုတ္ခဲက်ဳိးစကုိ ကုိင္ၿပီး ျခေသၤ႕႐ုပ္ေပၚကေန ေက်ာ္ေအာင္ပစ္ဖုိ႕ ႀကဳိးစားတာ။ ငယ္ငယ္က ေက်ာင္းေျပးၿပီး ေလွေတြနဲ႕ ဒီဘက္ကမ္းအထိ လာခဲ့တာ သတိရသည္။ အခုေခတ္ကေလးေတြကေတာ့ ဒီလုိ မရွိၾကေတာ့ဘူးထင္ပါရဲ႕။ တကယ္တမ္းေတြးၾကည္႕ရင္ အႏ ၱရာယ္ မ်ားလြန္းလွသည္။ ငယ္ငယ္တုန္းဆုိေတာ့လည္း ေၾကာက္ရေကာင္းမွန္းမသိခဲ့။ နန္းေတာ္ကၽြန္းရြာက သူငယ္ခ်င္းေတြက ေလွရွိသည္မုိ႕ မင္းကြန္းကုိ ေက်ာင္ေျပးရတာ အဆင္ေျပသည္။ အိမ္ေတြက မသိေအာင္ ေလွ်ာက္သြားရတာကုိက အရသာျဖစ္ခဲ့သည္။ ေရနစ္ေသႏုိင္သည္႕ အႏ ၱရာယ္ထက္ စာသင္ခန္းကုိ ပုိ ေၾကာက္တတ္ခဲ့သည္ ဆုိရမည္။

တစ္နာရီ ေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္ ၾကာေတာ့ ကားဆီ ျပန္သြားၿပီး အရိပ္အေျခ ၾကည္႕လုိက္သည္။ ဘယ္သူ႕မွ မေတြ႕။ ပုထုိးေပၚတက္ေနရင္ပဲျဖစ္ျဖစ္ ပုထုိးဟုိဘက္ျခမ္းေရာက္ေနရင္ပဲျဖစ္ျဖစ္ ျမင္ရမွာမဟုတ္။ ေခါင္းေလာင္းႀကီးနဲ႕ကလည္း ကပ္လ်က္ဆုိေတာ့ သူတုိ႕ဘာသာ သူတုိ႕မ်ား လမ္းေလွ်ာက္သြားကုန္ၾကေလသလား မသိ။ သူတုိ႕က သေဘာေကာင္းၾကသည္ဆုိေတာ့ တစ္ခုခုေျပာမွာမ်ဳိး စိတ္ေတာ့ သိပ္မပူလွ။ သူတုိ႕ ႏွစ္နာရီေလာက္ၾကာမယ္ဆုိတာ တကယ္ပဲထင္ပါရဲ႕။ ဘာေတြကုိမ်ား ႏွစ္နာရီ ၾကာေအာင္ ၾကည္႕ၾကမလုိ႕ပါလိမ့္။

ဘုိးဘြားရိပ္သာဘက္လမ္းေလွ်ာက္ရင္း ေဆးလိပ္ေသာက္ဖုိ႕ ျပင္လုိက္သည္။ အနီးအနားက ဆုိင္ေတြ လူေတြကုိလည္း ေငးရင္း ၾကည္႕ရင္း။ သမီးဖုိ႕ ကစားစရာ တစ္ခုခု ၀ယ္သြားမလားလည္း စဥ္းစားမိသည္။ နည္းနည္းၾကာၿပီး ကားဆီျပန္လာေတာ့လည္း ေက်ာင္းသားအုပ္ကုိ မေတြ႕ရေသး။ ပုိက္ဆံက ႀကဳိေပးထားတာဆုိေတာ့ ဒီကိစၥေတာ့ ပူစရာမရွိ။ သူတုိ႕ေတြ ပုံစံကလည္း မိေကာင္းဖခင္သားသမီးဆိုတာ ဒီပုံစံလုိ႕ ေျပာရမယ့္ ႐ုပ္ကေလးေတြ။ ကားထဲကပဲ ထုိင္ေစာင့္တာ ေကာင္းပါတယ္ စဥ္းစားၿပီး ကားထဲ ၀င္ထုိင္ေနလုိက္သည္။ ဒီလုိနဲ႕ ေတာ္ေတာ္ ၾကာသြားျပန္သည္။ ေပၚမလာၾကေသး။ ဘာလုပ္ရင္ေကာင္းမလဲ။ စဥ္းစားရင္း စဥ္းစားရင္း ေခါင္းထဲ ဖ်တ္ကနဲ အႀကံတစ္ခု ရသြားသည္။ ဒီနားတစ္၀ုိက္မွာ ဟုိလူေတြမိသားစုက ခဏခဏ လွဴတတ္ပုံရသည္ဆုိေတာ့ ဘုိးဘြားရိပ္သာမွာ ဒါမွမဟုတ္ ဒီအနီးအနားမွာေရာ တစ္ခုခု လွဴခဲ့ၾကေလမလား။ အလုပ္မရွိ ေၾကာင္ေရခ်ဳိးဆုိတာ ဒါပဲ။

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အခ်ိန္ျဖဳန္းစရာတစ္ခု ရလာေတာ့ ၀မ္းသားအားရ ျဖစ္သြားသည္။ ဘုိးဘြားရိပ္သာႏွင့္ အနားတစ္၀ုိက္က အုတ္တံတုိင္းေတြကုိ ဖတ္ရတာက စိတ္၀င္စားစရာ ေကာင္းလာသည္။ ဒါေပမယ့္ ေခါင္းသာ တျဖည္းျဖည္းေနာက္လာေရာ ဘာမွ မေတြ႕။ စိတ္ထဲမွာ မျဖစ္ႏုိင္သလုိ ထင္မိျပန္သည္။ တဖက္ကလည္း ဒါ မထူးဆန္းဘူး ျဖစ္ႏုိင္တာပဲလို႕ ေတြးမိျပန္သည္။ ဒီလုိနဲ႕ပဲ လမ္းေလွ်ာက္ရင္း ေတာင္ဖတ္ေျမာက္ဖတ္ႏွင့္ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ သတိထားမိခ်ိန္မွာ ေခါင္းေလာင္းႀကီးထားတဲ့ အေဆာက္အအုံနားေရာက္ေနခဲ့ၿပီ။ ဒီအေဆက္အအုံမွာကေတာ့ သံပန္းကြက္ေတြနဲ႕ေရာ ေဆးေရးေတြနဲ႕ပါ အလွဴရွင္နာမည္ေတြ တစ္ပုံတစ္ပင္။ ကုိယ့္တစ္သက္ ဘာတစ္ခုမွ ကမၸည္းထုိးမလွဴဖူးတာလည္း ခုမွ သတိထားမိသည္။ အလွဴဆုိတာ မျဖစ္မေန ကမၸည္းထုိးလွဴမွ မဟုတ္ဘဲလုိ႕ ဆင္ေျခလည္းကန္မိသည္။ ဒါေပမယ့္လည္း ခုလုိ ကမၸည္းေတြလုိက္ဖတ္ေနမိမွ တစ္ခုခုကုိ အားက်သလုိ ခံစားရသည္။ ဖတ္လုိက္တဲ့ အလွဴ႕ရွင္ေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားလာေပမယ့္ ရွာေနတဲ့ နာမည္တစ္ခုကုိေတာ့ မေတြ႕ေသးေပ။ မႏ ၱေလးျမဳိ႕ေန ဦးၾကင္လွဳိင္။ ေက်ာ္ခ်။ မတၱရာၿမဳိ႕ေန။ ေက်ာ္ခ်။ ပဲခူးျမဳိ႕ ဆံေတာ္တြင္းရပ္။ ေက်ာ္လုိက္။ ေခါင္းေတြက နည္းနည္းေတာင္ ေနာက္လာျပန္ၿပီ။ ခဏနားဦးမွ။

ေနာက္တစ္ေခါက္ ျပန္စဖတ္တဲ့ အခ်ိန္မွာေတာ့ ရွာေဖြတဲ့ အလုပ္ကုိ ေတာ္ေတာ္ ကၽြမ္းလာသည္လုိ႕ထင္သည္။ ျမန္ျမန္ေက်ာ္ခ် တတ္လာၿပီး ျမန္ျမန္ ရွာတတ္လာသည္။ ဒါေပမယ့္ မေတြ႕ေသး။ ‘ေနပါဦး။ ဒါထက္ ဒီလူ ၿမဳိ႕ေတြ ဘာေတြ ေျပာင္းသြားရင္ေရာ။ ဒါဆုိ ကုကၠဳိတန္းနဲ႕ ဘယ္စေတာ့ မလဲ။ ေသေသခ်ာခ်ာ ဖတ္မွပါ။’

စိတ္ေအးလက္ေအးနဲ႕ က်က်နန ျပန္ဖတ္လုိ႕ ထင္သည္။ ကၽြန္ေတာ္႕စိတ္အထင္ သိပ္မၾကာလုိက္ခင္မွာပဲ အမုိးမ်က္ႏွာၾကက္နားေလာက္မွာ ေတြ႕လုိက္ရတဲ့ စာတန္းက

ကုကၠဳိတန္းရြာေန ခမည္းေတာ္ ဦးမ်ဳိးေ၀ + မယ္ေတာ္ ေဒၚခင္ေလး အမွဳးထား၍ အရွင္ဇာေဏယ်  ေကာင္းမွဳ

၁၃၄၁ ခု သီတင္းကၽြတ္လျပည္႕ေက်ာ္ ၂ ရက္

‘ေၾသာ္ ဒီလူ ဦးဇင္း ၀တ္နဲ႕ လွဴထားတာထင္ပါရဲ႕’ လုိ႕ ေတြးမိရင္း ကုိယ္႕ရဲ႕ ရွာေဖြေတြ႕ရွိမွဳအတြက္ ေက်နပ္သြားသည္။ ဘုန္းႀကီးဆုိေတာ့ ဘြဲ႕ေတာ္ကုိ ေနနံသင့္ ေပးထာသည္။ အဂၤါသား ဆုိေတာ့ စ၊ ဆ၊ ဇ၊ စ်၊ ည။ ကၽြန္ေတာ္လည္း သူ႕လုိ႕ ပဲ အဂၤါေန႕ ေမြးေပမယ့္ အေဖအေမက ဘာေၾကာင့္လဲမသိ ေအာင္မ်ဳိးလုိ႕ နာမည္ေပးခဲ့သည္။ အေၾကာင္းတစ္ခုခုေတာ့ ရွိမည္ထင္ပါသည္။ က်န္းမာေရး ဒါမွမဟုတ္ ဘ၀မွာ တုိးတက္ႀကီးပြားေအာင္ စသည္ျဖင့္ ျမန္မာ့ နာမည္ေပးက ဥပေဒသ စုံလွသည္။ ဒီလူက အလွဴကုိ သူ႕ေမြးေန႕နဲ႕ အကုိက္ လုပ္တာ ထင္သည္။ ကမၸည္းေတြက သီတင္းကၽြတ္လျပည္႕နားခ်ည္းပင္။ ရက္နည္းနည္း အတုိးအဆုတ္ျဖစ္ကာ လြဲသြားသည္ ထင္သည္။ ရွာေနတာကုိ ေတြ႕သြားၿပီမုိ႕ ေဆာ့ကစားလုိ႕ ၿပီးသြားတဲ့ ကေလးတစ္ေယာက္လုိ ေက်ေက်နပ္နပ္ ျဖစ္သြားၿပီး ဟုိဒီ ဆက္ၾကည္႕ေနမိသည္။ ဒီလူက အၿပီးအပုိင္မ်ား သာသနာ့ေဘာင္ ၀င္သြားေလသလား။ မိဘေတြက သားတစ္ေယာက္တည္းဆုိေတာ့ ေပး၀င္ပါ့မလား။ တီဗြီဇာတ္လမ္းတြဲ တစ္ခုလုိပင္ စိတ္၀င္စားစရာ ျဖစ္လာသည္။

အဲဒီ အခ်ိန္မွာပဲ တုိက္တုိက္ဆုိင္ဆုိင္ ေခါင္းေလာင္းၾကီးထားတဲ့ အေဆာက္အအုံနဲ႕ မလွမ္းမကမ္းက အဂၤေတ ခုံတန္းလ်ားတစ္ခုရဲ႕ ကမၸည္းမွာေတာ့

ကုကၠဳိတန္းရြာေန ဦးမ်ဳိးေ၀ + ေဒၚခင္ေလး ၊ သား ေမာင္ေအာင္မ်ဳိး ေကာင္းမွဳ

၁၃၄၂ ခု သီတင္းကၽြတ္လျပည္႕ေန႕

‘ေၾသာ္၊ ဒီလူ သာသနာ့ေဘာင္ အၿပီး၀င္တာ မဟုတ္ဘူးပဲ။ ေတာ္ေတာ္ အရြယ္ေရာက္တဲ့ အထိလည္း အဲဒီရြာမွာ ရွိေနတုန္းပဲ။ ျပည္႕စုံၾကတယ္ ထင္ပါရဲ႕။ လွဴႏုိင္လုိက္ၾကတာ။ ခုံတန္းႀကီးကလည္း ေကာင္းလုိက္တာ။ ကုိယ္႕ဘာသာ တစ္ေယာက္တည္း လွဴတာဆုိေတာ့ သူ႕ေမြးေန႕နဲ႕ အခ်ိန္ကုိက္ ျဖစ္ေအာင္ ကမၸည္းထုိးလုိက္ႏုိင္တယ္ ထင္ပါရဲ႕’ စသည္ျဖင့္ မေရမရာ အခ်က္အလက္ေတြ ေပၚမွာ အေျခခံၿပီး က်က်နန အေတြးဆန္႕ရင္း စာတန္းကုိလည္း ေနာက္တစ္ေခါက္ျပန္ဖတ္ရင္ ၿပဳံးေနမိပါသည္။

‘ဘာေတြ သေဘာက်ေနတာလဲ ဦးေလးရ။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ က ဦးေလး ပ်င္းေနၿပီ ထင္တာ။’

ေက်ာင္းသားေလးထဲက ႏွစ္ေယက္က ကၽြန္ေတာ့္အနား ဘယ္အခ်ိန္က ေရာက္လာသည္မသိလုိက္။ က်န္တဲ့ ေလးေယာက္ကုိေတာ့ ေခါင္းေလာင္းႀကီးနားမွာ ေတြ႕လုိက္သည္။

‘ေၾသာ္ ဘာမွ မဟုတ္ပါဘူးကြာ။ ဟုိဟာေလ။’

လက္က ဘာရယ္မဟုတ္ ခုံတန္းလ်ားက ကမၸည္းကုိ လက္ၫွဳိးၫႊန္မိသည္။ ေက်ာင္းသား တစ္ေယာက္က ကၽြန္ေတာ့္နာမည္ကုိ ကားလာငွားကတည္းက ေမးၿပီး သိထားသူမုိ႕ ကမၸည္းကုိ ဖတ္ရင္း

‘ေၾသာ္။ ဦးေလးတုိ႕ လွဴထားတာလား။’

ေခါင္းကုိ ခပ္ျဖည္းျဖည္းခါရင္း

‘မဟုတ္ပါဘူးကြာ။ အရမ္းခင္တဲ့ နာမည္တူ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ပါ။’

‘ေၾသာ္’

ဘုရားအရိပ္လာၿပီး ညာသလုိ ျဖစ္ေလမလား။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ့္ စိတ္ထဲမွာေတာ့ ကမၸည္းစာ ေလးခု ဖတ္ၿပီးခ်ိန္မွာ အရမ္းရင္းႏွီးၾကၿပီးသားလူေတြလုိ ခံစားရသည္။ သာဓု သာဓု သာဓုပါ သူငယ္ခ်င္းေရ။

‘ဦးေလး ၾကည္႕ခ်င္ေသးတာ လုပ္ခ်င္ေသးတာ ရွိေသးရင္ ေအးေဆးလုပ္ေနာ္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ ကားနားက ေစာင့္မယ္။’

သူတုိ႕က သေဘာေကာင္းလုိ႕ ေစာင့္မယ္ဆုိေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္က ခပ္သြက္သြက္ပဲ သူတုိ႕ ေနာက္က လုိက္သြားလုိက္သည္။

(င) ဒီလုိနဲ႕ပဲ ေနေစာင္းစျပဳလာေနၿပီ။ သူတုိ႕ စားဖုိ႕ ေရြးလုိက္တဲ့ ထမင္းဆုိင္က ေကာင္းလြန္းသည္။ ေစ်းႀကီးမည္႕ပုံပင္။ တျခားဆုိင္မွာ သြားစားရင္ေကာင္းမလား စဥ္းစားေနတုန္းကုိပဲ တစ္ေယာက္က

‘ဦးေလး။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ ေကၽြးမွာေနာ္။ အားမနာပါနဲ႕ဗ်။ လာပါ။’

သူတုိ႕ရဲ႕ လွဳိက္လွဲ ေဖာ္ေရြမွဳမွာ ကၽြန္ေတာ္စိတ္ခ်မ္းသာ လက္ခ်မ္းသာျဖင့္ ေမ်ာပါသြားသည္။ တစ္စားပြဲစီ စားၾကသည္မုိ႕ ရြံ႕စရာ အားနားစရာလည္းမလုိ။ လက္ဖက္ထမင္းက ခံေနေတာ့ မဆာ့တဆာ ျဖစ္ေနတာဆုိးသည္။ လက္ရာကေကာင္းေတာ့ ဆာဆာနဲ႕သာ စားလုိက္ရရင္ဟု စားေနရင္း တန္းလန္းကုိ ေလာဘႀကီးေနမိေသးသည္။ ဒီလုိ ကားအငွား ခဏခဏ ရလွ်င္ ေကာင္းမည္။ ကၽြန္ေတာ့္သားေတြကေတာ့ သူတုိ႕ေလာက္ သေဘာေကာင္းႏုိင္မည္မထင္။ သေဘာေကာင္းခ်င္ရင္ေတာင္ အဲသေလာက္ အင္အားမရွိဟု ကၽြန္ေတာ္သိပါသည္။

စားပြဲခ်င္းကပ္လ်က္မုိ႕ သူတုိ႕ ေျပာတဲ့ စကားေတြကုိ ၾကားေနရသည္။ ကၽြန္ေတာ့္နာမည္ ပါလာတာကုိလည္း သတိထားမိသည္။ သူတုိ႕ကေတာ့ ႐ုိး႐ုိးသားသားေျပာေနသည္မုိ႕ထင္သည္။ အသံကုိလည္းပုံမွန္အသံျဖင့္ ေအးေအးေဆးေဆးပင္ ေျပာေနၾကသည္မုိ႕ ျပတ္ျပတ္သားသားပင္ ၾကားေနရသည္။ ကၽြန္ေတာ္ ခုနက ကမၸည္းကုိ ဖတ္ေနတဲ့ အေၾကာင္း ေျပာေနၾကျခင္းပင္။ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ ေျပာသည္။

‘အဲဒါေျပာတာေပါ့ဟဲ႕။ ဂုဏ္လုိခ်င္လုိ႕ သက္သက္ခ်ည္းပဲ ကမၸည္းထုိးၾကတာ မဟုတ္ဘူးလုိ႕။ ငါတုိ႕ အမွတ္တရ ဓါတ္ပုံ ႐ုိက္ၾကသလုိေပါ့ဟ။ တစ္ခါတစ္ေလ အမွတ္တရ ျပန္ၾကည္႕ရတာ ဘယ္ေလာက္ ေကာင္းသလဲ’

သူ႕ဥပမာက ျမင္လြယ္ေပမယ့္ ေနာက္ေကာင္မေလး ၀င္ေျပာတာကို ပုိ သေဘာက်သည္။

‘ကုိယ္ ျပဳခဲ့ ဖူးတဲ့ ကုသုိလ္ကုိ ျပန္အမွတ္ရၿပီ ပီတိျပန္ျဖစ္ရတာ ကုသုိလ္ရတယ္ဟဲ့။’

ကၽြန္ေတာ္က အသက္ႀကီးေပမယ့္ သူေျပာတာ ဟုတ္သလား မဟုတ္သလား သိရေအာင္က ဘာသာေရးနဲ႕ မနီးစပ္လွ။ ခုၾကည္႕ရတာက ကၽြန္ေတာ္က ကၽြန္ေတာ္႕နာမည္တူရဲ႕ ကမၸည္းစာကုိ ဖတ္တာက စလုိ႕ ကမၸည္းထုိးလွဴျခင္းအေၾကာင္းစကားစပ္၊ အဲဒီလုိ လွဴတာကုိ ေကာင္ေလးေတြက ပကာသန ႏြယ္တယ္လုိ႕ ေ၀ဖန္ေလသလားမသိ၊ ေကာင္မေလးေတြက အေကာင္းဖက္က ေတြးျပေျပာျပေပးေနတာ ျဖစ္ႏုိင္သည္။ သူတုိ႕ လူငယ္ေလးေတြလည္း ဒီလုိ ေလးေလးနက္နက္ ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ေတြ ထုိင္ေဆြးေႏြးတတ္ၾကသည္ပင္။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ခုအခ်ိန္ထိေတာင္ ဒီလုိ ကိစၥမ်ဳိးေတြ တခုတ္တရ ဘယ္သူနဲ႕ မွ မေျပာျဖစ္။ အိမ္မွာ တစ္ခုခု လွဴၾက တန္းၾကစုိ႕လုိ႕ မိန္းမက ဆုိလာရင္ေတာင္ ‘မင္း ၾကည္႕က်က္လုပ္ကြာ။ မင္းလုပ္တတ္တာပဲ’ ေျပာၿပီး ေနာက္ကပဲ လုိက္ကာ ခုိင္းတာလုပ္ေပးလုိက္တာ မ်ားပါသည္။ ငယ္ငယ္ကဆုိရင္ေတာ့ ခု သူတုိ႕လုိ ဒီလုိအေၾကာင္းအရာေတြ ေဆြးေႏြးဖုိ႕ မေျပာနဲ႕။ ဆုိးလြန္း ႐ုိင္းလြန္းလုိ႕ဆုိၿပီး စကားဟဟ လာေျပာသူေတာင္ သိပ္မရွိ။ မိန္းမရေတာ့ ကုိယ့္မိဘေတြကပင္ ကုိယ့္မိန္းမကုိ အသနားပုိၾကရွာသည္။ သားႏွစ္ေယာက္ ရၿပီး ေတာ္ေတာ္ၾကာမွ သမီးတစ္ေယက္ေမြးလာေတာ့ ‘ဒီသမီးတစ္ေယာက္ရမွ ဒီေကာင္ လိမၼာလာတာ’ ဆုိၿပီး သမီးေလးကုိ အမႊမ္းတင္ၾကသည္။ ကုိယ္႕ကုိယ္ကုိ ဆန္းစစ္ၾကည္႕ေတာ့လည္း ဟုတ္သလုိလုိ ထင္မိသည္။ သမီးေၾကာင့္ပင္ ကၽြန္ေတာ္ ေျပာင္းလဲပစ္ခဲ့ စြန္႕လႊတ္ပစ္ခဲ့တဲ့ အက်င့္ေတြ အမ်ားႀကီး ရွိပါသည္။ ကုိယ္ကုိယ္တုိင္ေတာင္ မသိလုိက္ပါ။ ေဘးလူေတြက ေထာက္ျပ ေျပာျပၾကမွပဲ ဘာေတြလုပ္ခဲ့မိမွန္း ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ သိေတာ့သည္။ ထမင္းစားၿပီးေတာ့ ဆုိင္ကအထြက္မွာေတာ့

‘ဦးေလးေရ။ ေရွ႕နားက်ရင္ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္း တစ္ေက်ာင္း ၀င္ဦးမယ္။’

ျမသိန္းတန္ကုိ အရင္သြားမယ္ ထင္ထားေသာ္လည္း သူတုိ႕က ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းကုိ အရင္၀င္မည္ဆုိသျဖင့္ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းကုိ အရင္သြားၾကသည္။ လမ္မႀကီးေဘးကေန လမ္းသြယ္တစ္ခုထဲကုိ ေတာ္ေတာ္ခ်ဳိး၀င္သြားရသည္။ ေက်ာင္းႀကီးက အုိလွၿပီ ျဖစ္ေသာ္လည္း ခုိင္ခံ့ ၀ံ့ထည္လွသည္။ ေက်ာင္း၀င္းတစ္ခုလုံး အရိပ္ရအပင္ႀကီးမ်ားျဖင့္ ေအးခ်မ္းတိတ္ဆိတ္ေနသည္။ စကၠဴေသတၱာထဲက ဘာေတြလဲေတာ့မသိ ကၽြတ္ကၽြတ္အိတ္နဲ႕ ထည္႕ထားတာေတြကုိ သယ္ကာ အားလုံး ေက်ာင္းေပၚတက္ၾကေတာ့ ကားနားမွာပဲ ေ၀႕လည္လည္ခ်န္ေနခဲ့လုိက္သည္။ ေက်ာင္းက ရဟန္းသိပ္မ်ားမ်ားစားစား ရွိဟန္မတူ။ တစ္ခ်ိန္ကေတာ့ ပုိ စည္ကားခဲ့ပုံရသည္ ထင္မိသည္။ ေက်ာင္း၀င္းထဲမွာလည္း အေဆာက္အအုံေလးေတြ ဟုိးနားတစ္လုံး ဒီနားတစ္လုံး။ ေက်ာင္းေပၚက ဘုရားရွိခုိးသံၾကားေတာ့ ကားနဲ႕ ခပ္လွမ္းလွမ္းမွာ ေဆးလိပ္ေသာက္ရင္း နားစြင့္ေနမိျပန္သည္။ ဘုန္းၾကီးကတုိင္ေပးသံ ေက်ာင္းသားမ်ားကေနာက္က လုိက္ဆုိသံကုိၾကားရေတာ့ ၾကာဦးမယ္ထင္ပါရဲ႕ ဟုေတြးမိသည္။ ေျခလွမ္းမ်ားကလည္း ဘာရယ္မဟုတ္ ခပ္လွမ္းလွမ္းပိေတာက္ပင္ႀကီးရဲ႕ ေအာက္က ဇရပ္ကေလးဆီ ဦးတည္လုိက္မိသည္။ သြပ္မုိး ပ်ဥ္ခင္း ဇရပ္ကေလးက မ်က္ႏွာ၀ေလးပင္ ေနာက္ကုိငါးပင္ ျဖစ္ၿပီး ေတာင့္ေတင့္တင္းတင္း ခုိင္ခုိင္မာမာနဲ႕ က်ယ္က်ယ္၀န္း၀န္း လင္းလင္းခ်င္းခ်င္း။ ပိေတာက္ရြက္ေတြကေတာ့ တေ၀႕ေ၀႕ေတာက္ေလွ်ာက္ေႂကြက်ေနသည္မုိ႕ ေျမျပင္ေပၚမွာ မ်ားလြန္းလွသည္။ ေလသင့္လွ်င္ ေရြ႕ပါသြားၾကရင္းကပင္ ခ်ဳိးခ်ဳိးခၽြတ္ခၽြတ္ ျမည္ေနေသးသည္။ ဇရပ္က လူတစ္ရပ္လြတ္ေအာင္လဲမျမင့္ နိမ္လည္း မနိမ္႕လွေပ။ ဇရပ္ေအာက္မွာေတာ့ မွန္မွန္လွည္းက်င္းသည္ထင္သည္။ သစ္တခ်ဳိ႕ ပုံထားၿပီး အားလုံး သပ္သပ္ရပ္ရပ္ပင္။ ေခြးတစ္ခ်ဳိ႕ အိပ္ေနၾကသည္ကုိ ေတြ႕ေတာ့ ေၾကာက္မိေသာ္လည္း သူတုိ႕က ေခါင္းပင္ေထာင္မၾကည္႕ေပ။ ဘုန္းၾကီေက်ာင္းေနၾကသည္႕ ေခြးေတြဆုိေတာ့ လူ၀င္လူထြက္ ယဥ္ပါးပုံပင္။ ဇရပ္ကုိ တက္သည္႕ေလွကားက ငါးထစ္ပဲရွိသည္။ အနိမ္႕ဆုံးအထစ္က အုတ္ျပင္က်ယ္က်ယ္နဲ႕ ဖိနပ္ခၽြတ္လုိ႕ ရေအာင္လုပ္ထားသည္။ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္း၀င္းထဲဆုိေတာ့ လူေတြအေနနဲ႕က ဘယ္သူမွ ဖိနပ္စီးၾကမွာ မဟုတ္ေပမယ့္ ဘုန္းႀကီးရဟန္းေတြ အေၾကာင္းရွိလုိ႕ ၾကြလာရင္ေတာ့ အဆင္ေျပေပလိမ္႕မည္။ ပထမ ေလွကားထစ္ေပၚေျခခ်ရင္း မသိစိတ္က တခုခု လွဳံ႕ေဆာ္သလုိ ခံစားရကာ ေခါင္းကုိ ေမာ့အၾကည္႕မွာပဲ ဇရပ္ရဲ႕ နဖူးစည္းကမၸည္းစာတမ္းက သူ႕ကုိ အံ့ၾသသြားေစခဲ့သည္။ ေတာ္ေတာ္ လွဴႏုိင္တဲ့ မိသားစုပါပဲ။

ကုကၠဳိတန္းရြာေန ဦးမ်ဳိးေ၀ + ေဒၚခင္ေလး ၊ သား ေမာင္ေအာင္မ်ဳိး ေကာင္းမွဳ

၁၃၄၇ ခု သီတင္းကၽြတ္လျပည္႕ေန႕

၁၃၄၇ ဆုိေတာ့ ဒီလူ႕အသက္ အစိတ္ရွိၿပီ။ ဒီအခ်ိန္ထိ ဒီလူက အိမ္ေထာင္မက်ခဲ့ေလသလား။ ကၽြန္ေတာ္ဆုိ အဲဒီအရြယ္မွာ သားႏွစ္ေယာက္ေတာင္ရေနၿပီ။ ဒီလူ တယ္ညံ႕တာပဲ လုိ႕ စိတ္ထဲကပဲ ခပ္တုိးတုိးေလွာင္လုိက္ရင္း တစ္ဦးတည္းေသာ သားဆုိေတာ့ မိဘေတြကမ်ား ခ်ဳပ္ခ်ယ္လြန္းခဲ့ေလသလား။ သူကုိယ္တုိင္က မစြံခဲ့သူလား။ မိဘနဲ႕ ခ်စ္သူၾကား အသည္းကြဲခဲ့ရသူလား။ ကၽြန္ေတာ္႕မွာေတာ့ အခ်စ္ေရးနဲ႕ ပတ္သက္ၿပီး သိပ္ကဗ်ာမဆန္ခဲ့။ အသက္ႏွစ္ဆယ္မျပည္႕ေသးတဲ့ ကၽြန္ေတာ္နဲ႕ အဲဒီအခ်ိန္က ကၽြန္ေတာ့္ ေကာင္မေလးတုိ႕ အလည္လြန္ေနာက္က်ျခင္းက ‘နင္ ငါ့ေနာက္လုိက္ခဲ့ဟာ’ လုိ႕ ေခၚျဖစ္တဲ့ဆီေရာက္ၿပီး အိမ္ေထာင္က်ခဲ့သည္လုိ႕ တုိတုိ လြယ္လြယ္ေျပာလုိ႕ေတာင္ ရပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္႕အိမ္နားက ေဒါက္တာ ေသာင္းလွ သားလုိ ေယာက္်ားမဟုတ္ မိန္းမမဟုတ္ေကာင္ ျဖစ္ေနတာေတာ့ မဟုတ္ဘူးထင္ပါရဲ႕။ ေဒါက္တာ ေသာင္းလွသားကုိ ၾကည္႕ၾကည္႕ၿပီး ကၽြန္ေတာ္သားအလတ္ေကာင္ ငယ္ငယ္ရြယ္ရြယ္တစ္ခုလပ္ ျဖစ္သြားတာကုိေတာင္ ေတာ္ပါေသးရဲ႕လုိ႕ ကၽြန္ေတာ္႕မွာ က်ိတ္ေက်နပ္ေနရသည္။ လိမၼာတယ္ လိမၼာတယ္ဆုိၿပီး အဲသလုိ ေပါက္ကရမလုပ္တာ ေတာ္ဦးမည္။ ေဒါက္တာ ေသာင္းလွကေတာ့ ဆရာ၀န္မုိ႕ထင္သည္။ သူ႕သားကုိ သူက ေအးေအးေဆးေဆး လက္ခံႏုိင္ပုံပင္။ ဦးမ်ဳိးေ၀ ေဒၚခင္ေလးတုိ႕ကေတာ့ ရြာကဆုိေတာ့ ကၽြန္ေတာ္႕လုိပဲ ေနပါလိမ့္မည္။ သားအလတ္ေကာင္ တစ္ခုလပ္ဆုိမွ ဒီ ေအာင္မ်ဳိးလည္း တစ္ခုလပ္ျဖစ္ေနႏုိင္သားပင္။ တစ္ခုလပ္ဆုိ မိဘကလည္း ကမၸည္းမွာ မိန္းမနာမည္ ဘယ္ထည္႕မလဲ။ မုဆုိးဖုိ ဆုိရင္မွ မိန္းမနာမည္ ထည္႕ခ်င္ထည္႕ဦးမည္။ သဘာ၀ကုိကလည္း ကၽြန္ေတာ္ေတာင္ ကၽြန္ေတာ္႕သားတစ္ခုလပ္ဆုိတာ တစ္ခါတစ္ခါ ေမ႕ေမ႕ေနသည္။ ကုိယ္႕သားကုိယ္ လူပ်ဳိပဲထင္ေနမိသည္။ ‘ဒါေပမယ့္ ဒီလူကေတာ့ မုဆုိးဖုိေတြ တစ္ခုလပ္ေတြ ေခ်ာက္ေတာက္ေတာက္ေတြ အဲသလုိ ဟုတ္ခ်င္မွလည္း ဟုတ္မွာေပါ႕။ ျပည္႕စုံခ်မ္းသာပုံရေတာ့ တကၠသုိလ္ေတြဘာေတြ တက္တယ္ထင္ပါရဲ႕။ အဲသလို လူေတြက အိမ္ေထာင္ျပဳတာေနာက္က်တတ္ၾကတာပဲ’ ဟု ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ ေျပာလုိက္ရင္း ေရွ႕သြားျဖစ္မယ့္ေနရာေတြက်ရင္ ကမၸည္းေတြကုိ ဂ႐ုတစုိက္ ဖတ္ဖုိ႕ ေသခ်ာေနေတာ့သည္။ မိန္းမေတြ ဘာေတြ ရၿပီး သူအေဖအေမေတြလုိပဲ သားသမီးေတြ ဘာေတြနဲ႕ လွဴထားတာေတြဘာေတြ လာေလာက္သည္။ ဘမ်ဳိးဘုိးတူခဲ့ရင္ေပါ့ေလ။ ကၽြန္ေတာ္မေတြ႕လုိက္ပဲ လမ္းမွာ ေက်ာ္သြားခဲ့တာေတြ ထဲမွာေရာ မပါဘူး ေျပာႏုိင္မလား။

(စ) ေက်ာင္းသားအုပ္စု ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းေပၚက ဆင္းလာေတာ့ ကားထဲ အရင္ဦးေအာင္ ၀င္ထုိင္ေစာင့္ေနလုိက္သည္။ ခုေတာင္ ေန ေတာ္ေတာ္ က်ေနၿပီ။ အခ်ိန္က သိပ္က်န္တာ မဟုတ္။ ရႏုိင္သမွ် ကမၸည္းေတြ မ်ားမ်ား ဖတ္ျဖစ္ခ်င္ေသးသည္။ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိလည္း စိတ္ထဲက က်ိတ္ၿပဳံးမိသည္။ ကၽြန္ေတာ္ပုံစံက သိသိသာသာ ေလာေလာေလာေလာျဖစ္ေနသည္ထင္သည္။

‘ဦးေလး အိမ္အျပန္ေနာက္က်မွာ စုိးလုိ႕လား။ ျမသိန္းတန္ သြားၿပီးရင္ ၿပီးပါၿပီ ဦးေလးရဲ႕။ အဲဒီမွာကလည္း ခဏပါပဲ။’

‘ဟာ။ မဟုတ္တာ ေမာင္ေက်ာင္းသားတုိ႕ရာ။ ေအးေအးေဆးေဆးလုပ္ပါ။ ဦးေလးက မင္းတုိ႕ ျမသိန္းတန္မွာ ေအးေအးေဆးေဆး ေနရေအာင္လုိ႕ပါ။’

ျမသိန္းတန္ဘုရားဘက္ေရာက္လာေတာ့ ေနေရာင္အက်မွာ မင္းကြန္းသည္ အလွႀကီးလွေနသည္။ ဘုရားေျခရင္းမွာ ကားရပ္ရပ္ခ်င္း အားလုံး ဆင္းၾကသည္။ သူတိုိ႕ေတြ ပန္းေတြဘာေတြ ၀ယ္ေနတုန္း ကၽြန္ေတာ္ ဘာေၾကာင့္ရယ္မသိ ဆႏၵေစာကာ ဘုရားေပၚ အရင္တက္လာခဲ့လုိက္သည္။ ဘုရားေပၚတက္ ဘုရား၀တ္ျပဳၿပီးတာနဲ႕ လုပ္ငန္းစၿပီ။ မႏ ၱေလးၿမဳိ႕ေန ဦးထြန္းခင္။ မဟုတ္ေသးဘူး။ ေနာက္တစ္ခု။ ရန္ကုန္ၿမဳိ႕ ေျမာက္ဥကၠလာပ။ ဒါလည္း မဟုတ္ေသးဘူး။ အဆင့္ေတြမ်ားလွေသာ ဘုရားပုရ၀ုဏ္အတြင္းမွာ ဘာရယ္မဟုတ္ ရွာပုံေတာ္မင္းသာႀကီး ျဖစ္ေနသည္။ ကၽြန္ေတာ္တစ္သက္မွာလည္း စိတ္၀င္စားဖုိ႕ အေကာင္းဆုံး အလုပ္တစ္ခုလုိ ထင္လာမိသည္။ ဆုိးသည္မဟုတ္ ေကာင္းသည္မဟုတ္ ဆင္းရဲသည္မဟုတ္ ခ်မ္းသာသည္မဟုတ္ သမား႐ုိးက် ေန႕ေတြကုိ ကၽြန္ေတာ္ျဖတ္သန္းခဲ့တာ မ်ားလြန္းလုိ႕ ထင္ပါရဲ႕။

ဒီလုိနဲ႕ မေတြ႕မေတြ႕နဲပဲ ဘုရားေျခရင္း တံတုိင္းေတြက ကမၸည္းေတြကုိ လုိက္ဖတ္ေတာ႕မွ ေတြ႕လုိက္ရတာက

ကုကၠဳိတန္းရြာေန ဦးမ်ဳိးေ၀ + ေဒၚခင္ေလး ၊ သား ေမာင္ေအာင္မ်ဳိး ေကာင္းမွဳ

၁၃၃၀ ခု တေပါင္းလျပည္႕ေက်ာ္ ၈ ရက္

ဒါကက်ေတာ့ ဒီလူ ကေလးတုန္းက လွဴခဲ့တာပဲဟု တစ္ေယာက္တည္း တြက္ခ်က္ မွန္းဆၾကည္႕ေနမိသည္။ ဒီတစ္ခုက်ေတာ့ သူ႕ေမြးေန႕နဲ႕ ခ်ိန္လွဴတာမ်ဳိးလည္း မဟုတ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ဒီလူက ေတာ္ေတာ္ေတာ့ ကံေကာင္းတာပင္။ ဘယ္ေလာက္ ျပည္႕စုံသလဲ မေျပာႏုိင္ေပမယ့္ အတုိင္းအတာ တစ္ခုအထိျပည္႕စုံပုံရတယ္လုိ႕ေတာ့ထင္မိသည္။ ကၽြန္ေတာ္႕ကားကုိ ငွားစီးလာၾကတဲ့သူငယ္ေတြလုိ ယဥ္ယဥ္ေက်းေက်းလူတစ္ေယာက္ ျဖစ္မည္လုိ႕လည္း ေသခ်ာေနမိသည္။

‘ငါလည္း ပုိက္ဆံေလး ဘာေလး စုၿပီး တစ္ခုခု မွတ္မွတ္ရရေလး လွဴဦးမွပါ’။ စိတ္ထဲမွာ တီးတုိးေရရြတ္ရင္း ဘာရယ္ မဟုတ္ ၀မ္းနည္း အားငယ္သလုိ ခံစားရသည္။ အသက္ႀကီးလာေလ လူဆုိတာ အေတြးပုိမ်ားေလပဲ ထင္သည္။ ေအာက္ေျခ ဘုရားပတ္လမ္းမွာ ေလွ်ာက္လာရင္း နည္းနည္းေလးပင္သြားတဲ့ စိတ္ေၾကာင့္ပဲ လမ္းေလွ်ာက္တာကလည္း ေႏွးသြားသည္။ လက္ႏွစ္ဖက္ကုိ ေနာက္ပစ္ထားရင္း တစ္ခုခုကုိ ၀မ္းနည္းသလုိ ခံစားလာရသည္။ ထူးဆန္းေသာ အဲဒီခံစားခ်က္က ပုိပုိတုိးလာသလုိပင္။ ကၽြန္ေတာ္မ်က္ႏွာက ၫုိေမွာင္ေနခဲ့သည္ ထင္သည္။ ဘာျဖစ္လုိ႕လဲဆုိေတာ့ သူတုိ႕က ကၽြန္ေတာ့္ကုိ စိတ္မေကာင္းသလုိ လွမ္းၾကည္႕ေနၾကသည္။ ကုိယ္႕ကုိ ၾကည္႕ေနၾကပါလားလုိ႕ သတိ၀င္မွ ေသေသခ်ာခ်ာ ျပန္ၾကည္႕လုိက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္႕ေက်ာင္းသားအုပ္။ သူတုိ႕ အားလုံးက ခပ္လတ္လတ္အရြယ္ ေခါင္းေလာင္းေလးနံေဘးမွာ ရပ္ေနၾကသည္။ သူတုိ႕က ကၽြန္ေတာ္႕ကုိ ေ၀ေ၀မွဳိင္းမွဳိင္း ဘာလုိ႕ ေငးၾကည္႕ေနၾကပါလိမ္႕။ ကၽြန္ေတာ္ မ်က္ႏွာကုိ ႀကိဳးစားအားတင္းျပင္လုိက္ၿပီး သူတုိ႕ရပ္ေနတဲ့ ေနရာဆီ ဆက္ေလွ်ာက္လာခဲ့သည္။ စိတ္ထဲမွာလည္း ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ ငါေတာ္ေတာ္ ေၾကာင္တာပဲဟု အထပ္ထပ္ေျပာေနမိသည္။ သူတုိ႕ၾကည္႕ရတာ ဒီနားမွာ ရပ္ေနတာ ၾကာၿပီထင္သည္။ ကၽြန္ေတာ္ သူတုိ႕အနား နီးလာေတာ့ အားလုံးက ေခါင္းေလာင္းဆီ ကၽြန္ေတာ္လာလုိ႕ ရေစခ်င္ပုံျဖင့္ လူရွဲေပးလုိက္ၾကသည္။ ဒါက ထူးဆန္းပါသည္။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္္ေတာ္႕စိတ္မွာ ထူးဆန္းေနသည္ဟု ခံစားလုိ႕မရ။

‘ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ ကားေပၚက ေစာင့္မယ္ ဦေလး။ ဦးေလး ေအးေအးေဆးေဆး လုပ္စရာရွိတာလုပ္ပါ။ ၿပီးရင္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ ျပန္႐ုံပဲေလ။ ေအးေအးေဆးေဆးေနေနာ္ ဦးေလး။ အားမနာနဲ႕ေနာ္။’

ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္က ဦးေဆာင္ေျပာပါသည္။ တစ္ခုခုေတာ့ လြဲေနသလုိပင္။ သူတုိ႕ မ်က္လုံးေတြထဲမွာ ကၽြန္ေတာ္ျမင္ရတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ အတြက္ က႐ုဏာသည္ လုိတာထက္ ပုိေနသလုိပင္။ ဒါမွမဟုတ္ သူတုိ႕ဘာသာ တစ္ခုခုကုိ ၀မ္းနည္းေနၾကတာလည္း ျဖစ္ႏုိင္ပါသည္။ သူတုိ႕အားလုံး ထြက္သြားခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ္နဲ႕ ေခါင္းေလာင္းသည္ မ်က္ႏွာခ်င္းဆုိင္ ႏွစ္ေယာက္တည္းက်န္ခဲ့သူ လူသားႏွစ္ေယက္လုိ ျဖစ္သြားသည္။ ေခါင္းေလာင္းကုိ ေခါင္းေလာင္းထုိးခ်င္သူေတြ အဆင္ေျပေလာက္တဲ့ အျမင့္မွာ ခ်ိတ္ဆြဲထားၿပီး သစ္သား ထုိးတံကုိလည္း အရန္သင့္ ထားထားေပးထားသည္။

ဘာပဲေျပာေျပာ ခုလက္ရွိခဏမွာေတာ့ ခုနေလးတင္ ဘုရားေပၚတက္ ဘုရားရွိခုိးရင္း ပုိက္ဆံနည္းနည္း လွဴခဲ့ၿပီမုိ႕ ကၽြန္ေတာ္႕မွာ ေခါင္းေလာင္းထုိး ေ၀ငွစရာေတာ့ ရွိေနခဲ့ပါၿပီ။ ေခါင္းေလာင္းထုိးတံကုိ ေကာက္ကုိင္လုိက္ၿပီး ေခါင္းေလာင္းထုိးဖုိ႕လက္ကုိ အေႃမွာက္ ကၽြန္ေတာ္ရဲ႕ မ်က္လုံးေတြက ေခါင္းေလာင္းရဲ႕ အေပၚနား ပတ္လည္က ကမၸည္းေလးကုိ ဖတ္မိလ်က္သား ျဖစ္ေနခဲ့သည္။

ကုကၠဳိတန္းရြာေန ဦးမ်ဳိးေ၀ + ေဒၚခင္ေလး တုိ႕က ကြယ္လြန္သူ သား ေမာင္ေအာင္မ်ဳိး အားရည္စူး၍

ကၽြန္ေတာ့္မ်က္လုံးေတြ ခ်က္ခ်င္းေ၀၀ါးသြားခဲ့တာ ကၽြန္ေတာ္သိလုိက္သည္။ ျမသိန္းတန္ ဘုရားဆီမွ ေခါင္းေလာင္းဆည္းလည္းလုိလုိ အသံေတြက ႐ုတ္ခ်ည္း ပီျပင္ၾကည္လင္လာသလုိ ခံစားရသည္။ ရက္စြဲ။ ရက္စြဲ။ ကၽြန္ေတာ္ ဖတ္ၾကည္႕ႏုိင္ဖုိ႕ ႀကဳိစားသည္။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္သဲသဲကြဲကြဲ မျမင္ရ။ ကၽြန္ေတာ္မ်က္ေတာင္ခတ္လုိက္ရင္ေတာ့ ျမင္ရေကာင္း ျမင္ရသြားႏုိင္သည္။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ မ်က္ေတာင္ခတ္လုိက္ဖုိ႕ အားမထုတ္ခ်င္ခဲ့။ ေခါင္းေလာင္းေလး ဘယ္ေလာက္ အုိမင္းေနသလဲဆုိတာကုိ ၾကည္႕႐ုံနဲ႕တင္ ဒီရက္စြဲကုိ ကၽြန္ေတာ္ ရင္ထဲမွာ မွန္းဆလုိ႕ရေနသည္။ ျမင္ရေတာ့ေရာ ဘာထူးမွာလဲ။ ၿပီးေတာ့ လွည္႕မၾကည္႕ဘဲနဲ႕ ကၽြန္ေတာ္႕ေနာက္မွာ ေခါင္းေလာင္းထုိးဖုိ႕ တစ္ေယာက္ေယာက္ေစာင့္ေနတာကုိလည္း ကၽြန္ေတာ္သိသည္။ ဒီေတာ့ အခ်ိန္မဆုိင္းဘဲ ကၽြန္ေတာ္လက္ေတြကုိ လွဳပ္ရွားလုိက္ပါသည္။

ေခါင္းေလာင္းထုိးတံက ေခါင္းေလာင္မ်က္ႏွာျပင္ကုိ ထိခတ္သြားတုိင္း ကၽြန္ေတာ့္ ႏွလုံးသားနဲ႕ အဇၥၽတၱကုိ တစ္ခုခုက လာပုတ္ခတ္တာ ခံစားရသည္။ ေလထဲမွာ ပ်ံ႕သြားေသာ ေခါင္းေလာင္းသံသည္ ခ်ဳိသာလြန္းလွသည္။ သုိ႕ေသာ္ ႐ွဳိက္သံဆန္လွသည္။ ျမသိန္းတန္ ဘုရားရဲ႕ ေန၀င္ခ်ိန္သည္ တိမ္ေရာင္စုံတုိ႕ ျဖင့္ ေတာက္ေတာက္ပပ လွေနခဲ့သည္။ ငွက္သံ ေခါင္းေလာင္းသံေတြနဲ႕ လွဳပ္လွဳပ္ခတ္ခတ္ရွိလွသည္။ ဒီအခ်ိန္ဆုိ ဘုတ္မင္းကန္မွာလည္း ေနၫုိေရာ႕မည္ဟု ေတြးရင္း ကၽြန္ေတာ္လြမ္းဆြတ္မိပါသည္။

ေအးဘုံနဲ႕ အေမ

ေအးဘုံနဲ႕ အေမ

(က)

ဒီႏွစ္ပုိင္းေတြမွာ အခ်ိန္တုိင္းနီးနီး သတိရမိတဲ့ အေမ႕ကုိ ဒီရက္ပုိင္းမွာေတာ့ ေအးဘုံ ဆုိးဆုိးဝါးဝါး ပုိလုိ႕ကုိ သတိရမိေတာ႕သည္။ ခလုတ္ထိတဲ့ အျဖစ္ေတြကလည္း ရွိခဲ့ၿပီေလ။ မနက္ျဖန္ဆုိရင္ တန္ခူးလျပည္႕။ ေရႊေမာေဓာဘုရားမွာ ဆြမ္းႀကီးေလာင္းပြဲရွိသည္။ ပဲခူးၿမဳိ႕ရဲ႕ အစည္ကားဆုံး ဘာသာေရးပြဲေတြထဲက တစ္ပြဲ။ ထုံးစံအတုိင္း အေမလာမွာပင္။ ေအးဘုံတုိ႕ မွတ္မိတတ္စအရြယ္ ငယ္ငယ္ကတည္းက အေမမသြားျဖစ္တဲ့ ႏွစ္လုိ႕ တစ္ခါမွ မေတြ႕ဖူး။ ဒီႏွစ္ေတာ့ ေအးဘုံလည္း ျပန္သြားမည္။ မေရာက္ျဖစ္တာ ဆယ္ႏွစ္ေတာင္ရွိၿပီပဲ။ ဒီေတာ့ ေအးဘုံနဲ႕အေမ မေတြ႕ျဖစ္တာလည္း ဆယ္ႏွစ္ေက်ာ္ရွိၿပီေပါ့ေလ။

(ခ)

ပဲခူးေရႊေမာေဓာဘုရားပြဲက တန္းခူးလျပည္႕ေန႕။ လဆန္းရွစ္ရက္ကတည္းက ဇာတ္ပြဲေတြက စဝင္ၿပီ ကၿပီ။ အမ်ားေသာအားျဖင့္ ဆယ္ရက္ ကၾကတာမ်ားသည္။ ေစ်းဆုိင္ေတြကေတာ့ တစ္လေလာက္အလုိတည္းကကုိ စ ေရာင္းေနၿပီ။ ပြဲေတာ္ၿပီးလည္း ေတာ္ေတာ္ နဲ႕ မသိမ္းၾကေသးဘဲ တစ္လကုိးသတင္း မုိးမဝင္မခ်င္းေရာင္းတတ္ၾကသည္။ ေအးဘုံတုိ႕ညီအမတစ္ေတြက ပြဲေတြစဝင္ၿပီဆုိကတည္းက ရြာမွာ ေနမရခ်င္ေတာ့။ ေအးဘုံကေတာ္ေသးသည္။ အငယ္မ သုံးေယာက္က ပုိဆုိးသည္။ အေမ႕ကုိေတာ့ ေလာ လုိ႕မရမွန္း သူတုိ႕အားလုံးသိၾကသည္။ အေမက လျပည္႕ေန႕ ဆြမ္းႀကီးေလာင္းပြဲနဲ႕မွ အကုိက္သြားတာ။ ရြာကလွည္းေတြအားလုံးကလည္း လဆန္း ၁၃ ရက္ ၁၄ ရက္ က်မွထြက္ၾကတာ။ စားနပ္ရိကၡာအျပည္႕နဲ႕ ခ်ီတက္လာတဲ့ လွည္းတန္းႀကီးကုိ လမ္းတေလွ်ာက္က ရြာေတြကလည္း ႏွစ္တုိင္းမပ်က္ အထူးအဆန္းလုိၾကည္႕ၾကသည္။ ပဲခူးနဲ႕ ေအးဘုံတုိ႕ ကရင္တုိက္ရြာနဲ႕က ၉မုိင္ေလာက္ ေဝးသည္မုိ႕ သုံးေလးနာရီေလာက္ လွည္းစီးၾကရသည္။ ေအးဘုံတုိ႕ ညီအမတစ္ေတြကေတာ့ ပြဲၾကည္႕ဖုိ႕ စိတ္နဲ႕ ဖုန္တလုံးလုံးၾကားမွာကုိ ေပ်ာ္မဆုံး။ သုိ႕ေသာ္လည္း ႏွစ္တုိင္းလုိပင္ ေအးဘုံက လဆန္း ၁၃ ရက္ ၁၄ ရက္ေန႕ေတြ ပြဲ မၾကည္႕ရတတ္ပါ။ အေမက လျပည္႕ေန႕ဆြမ္းႀကီးေလာင္းပြဲကုိ မပ်က္မကြက္သြားခ်င္သလုိ ေအးဘုံကလည္း အေဖာ္လုိက္ေပးခ်င္ပါသည္။ တစ္ႏွစ္လုံး အေမစုထားတဲ့ အေႀကြေတြ အႏုတ္ေတြကုိ ဒီပြဲမွာ ေလာင္းလွဴတတ္သလုိ တစ္ခါတစ္ေလလည္း ဆန္တုိ႕ ပဲတုိ႕ သယ္လာၿပီးေလာင္းတာလည္းရွိ ၾကက္သြန္နီတုိ႕ ဘာတုိ႕ ပဲခူးေစ်းႀကီးထဲက ေျပးဝယ္ၿပီး ေလာင္းလွဴတာလည္းရွိသည္။ ဒီေတာ့ လျပည္႕ည ဒါမွမဟုတ္ လျပည္႕ေက်ာ္တစ္ရက္ေန႕ညေတြက်မွ ပြဲၾကည္႕ႏုိင္သည္။ ဒီလုိ အေၾကာင္းေတြေၾကာင့္ပဲ အေမကလည္း သမီးအႀကီးေအးဘုံကုိ သမီးလုိတစ္မ်ဳိး တုိင္ပင္ေဖာ္လုိတစ္မ်ဳိး အားကုိးတတ္သည္။ အေမက ပြဲမႀကဳိက္ေပမယ့္ ေအးဘုံတုိ႕ ညီအမတေတြခ်ည္းမလႊတ္ဘဲ သူပါ အိပ္ေရးပ်က္ခံ ပြဲအတူလုိက္ၾကည္႕တတ္သည္။

'ဘုရားပြဲေတာ္ေတာ့လာၿပီး ပြဲေလးပဲၾကည္႕ၿပီးျပန္ရင္ ငရဲႀကီးတယ္ေအ့' လုိ႕ အေမကေျပာရင္ မွားတာမွန္တာထက္ ေအးဘုံက အဲသလုိ မျဖစ္ရေအာင္ ဂ႐ုစုိက္သည္။ အဲဒီအက်င့္က ေအးဘုံ အိမ္ေထာင္က်ေတာ့လည္း ပါလာသည္။ သားေရာ ေယာက်္ားေရာ ပါေအာင္ေခၚ ဆြမ္းႀကီးေလာင္းပြဲအမီ ေရာက္ေအာင္လာ ဝတ္မပ်က္ ႏွစ္စဥ္ ေလာင္းလွဴျဖစ္သည္။ ေနာက္ရက္ေတြက်မွ သားႀကဳိက္ေသာ နန္းဝင္းတုိ႕ မႏ ၱေလးသိန္းေဇာ္တုိ႕ပြဲေတြ လုိက္ျပရသည္။ တစ္ရြာသားနဲ႕ အိမ္ေထာင္က်ေသာ အေမ႕အခ်စ္ဆုံးသမီး ေအးဘုံနဲ႕ အေမနဲ႕ကလည္း ဒီဆြမ္းႀကီးေလာင္းပြဲေတာ္က်မွ ျပန္ေတြ႕ၾက စကားလက္ဆုံက်ၾကရသည္။

(ဂ)

ေအးဘုံ အိမ္ေထာင္က်ေတာ့ အေမ႕ခမ်ာ ရင္ထုမနာ ျဖစ္ရွာသည္။ စိတ္မေကာင္းေပမယ့္ ေအးဘုံလည္း ဘာမွ မတတ္ႏုိင္ခဲ့။ အေမက ကုိစိန္ဝင္းကုိ သေဘာမက်ေပမယ့္ လာေတာင္းရမ္းေတာ့လည္း ‘က်ဳပ္သမီး သေဘာပါပဲေအ’ ဆုိကာ ေအးေအးေဆးေဆးပဲ ေပးစားရွာပါသည္။ ဒါေပမယ့္ သူ႕သမီးေတြထဲမွာ အေခ်ာဆုံး အလွဆုံး အလိမၼာဆုံးလုိ႕ သူထင္ထားတဲ့ ေအးဘုံအတြက္ေတာ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ႀကီးခဲ့သူမုိ႕ တႏုံ႕ႏုံ႕နဲ႕ေျဖမရပုံပင္။ ေအးဘုံကလည္း ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ရြာမွာေတာ့ အေခ်ာအလွစာရင္းထဲ တကယ္ပါသည္။ လိမၼာသည္လုိ႕လည္း လူႀကီးသူမအမ်ားက သေဘာက်ၾကသည္။ အားနည္းခ်က္ဆုိလုိ႕ ခ်ဳိ႕ခ်ဳိ႕တဲ့တဲ့ မုဆုိးမရဲ႕ သမီးျဖစ္ေနတာပဲရွိသည္။ ဒီေတာ့ ပုိးသူ ပန္းသူ မမ်ားသည္႕တုိင္ အထုိက္အေလ်ာက္ေတာ့ ရွိပါသည္။ အေမကလည္း သူ႕သမီးကုိ ခ်မ္းခ်မ္းသာသာ လူတစ္ေယာက္ေယာက္နဲ႕ အိမ္ေထာင္က်ေစခ်င္သည္။ ဒီေတာ့ ပုိးပန္းေနသူေတြထဲက ျပည္႕စုံသူတစ္ေယာက္ေယာက္ကုိ ေရြးေစ႕ခ်င္ရွာသည္။ ဒါေပမယ့္ ေအးဘုံက စိတ္ကူးယဥ္သည္ပဲဆုိဆုိ ၿမဳိ႕မွာ ဘုရားပြဲသြားရင္း ၾကည္႕ဖူးတဲ့ ႐ုပ္ရွင္ေတြ ပြဲေတြထဲကလုိမ်ဳိး ကုိယ္႕ကုိ တန္ဖုိးထားၿပီး ခ်စ္မယ္႕သူမ်ဳိး လုိခ်င္သည္။ ကုိယ္႕ကုိယ္ ပုိးသူ ပန္းသူေတြက ကုိယ္႕ကုိ ခ်ဳိ႕တဲ့သူမုိ႕ ရမလားလုိ႕ လက္တည္႕စမ္းၾကည္႕ခ်င္သူေတြလုိ႕ ထင္စရာေတြ႕တာနဲ႕ ဟင္ခနဲ လွည္႕ပင္မၾကည္႕ေတာ့။ ဒီလုိနဲ႕ပဲ အပ်ဳိႀကီးတစ္ပုိင္း ျဖစ္လာေတာ့ အေမက သတိေပးၿပီ။

အေမက သမီးေတြကုိ ေယာက်္ားရၿပီး ၿငိမ္းၿငိမ္းေနေစခ်င္ရွာသည္။ သူ႕တုန္းကေတာ့ ငယ္ငယ္ကေန ေတာက္ေလွ်ာက္ ဘယ္ေလာက္ပဲ ေဒါင္းတည္ေမာင္းတည္ ႐ုန္းကန္ခဲ့ေပမယ့္ သမီးေတြကုိေတာ့ စည္းနဲ႕ ကမ္းနဲ႕ ေနဖုိ႕ကလြဲၿပီး ၫွာရွာသည္။ စားဝတ္ေနေရးအရ သမီးေတြကုိ အလုပ္ႀကမ္းခုိင္းရေပမယ့္ ရင္အုပ္မကြာေတာ့ တတ္ႏုိင္သမွ်ထားရွာသည္။ တစ္ႏွစ္ပဲ။ အဲသည္တစ္ႏွစ္ကေတာ့ ေအးဘုံတုိ႕ရြာေတြဘက္မွာ တစ္ႏွစ္ စုိက္ခင္းေတြ ပုိးေတြက်လုိက္ တစ္ႏွစ္လယ္ေတြေရနစ္လုိက္နဲ႕ ေတာ္ေတာ္ကသီခဲ့တဲ့ ႏွစ္ေတြရဲ႕အလြန္ တစ္ႏွစ္။ နလံထူကာစ ႏွစ္ဆုိပါေတာ့။ ေၾကြးတင္ေျမတင္ျဖစ္သြားၾကရွာတဲ့ လယ္ရွင္ေတြက တတ္ႏုိင္သေလာက္ ကုိယ္႕ဘာသာ ကုန္း႐ုန္းလုပ္ၾကေတာ့ ေအးဘုံတုိ႕ လက္လုပ္လက္စားလုပ္သူေတြ အလုပ္ေတာ္ေတာ္ရွားပါးခဲ့ၿပီး ေတာ္ေတာ္လွမ္းလွမ္းက အေျခအေနကုိယ္႕ေလာက္မဆုိးတဲ့ ရြာေတြအထိ သြားအလုပ္လုပ္ၾကရသည္။ ဒီေတာ့ အိမ္မွာ အငယ္မသုံးေယက္ကုိ အေမ႕ရဲ႕ ငယ္ေပါင္းႀကီးဖက္ ေဒၚေဒၚေက်ာ႕တုိ႕ ေဒၚေဒၚေသာ့တုိ႕လက္ထဲ အပ္ခဲ့ၿပီး ေအးဘုံနဲ႕ အေမ နည္းနည္း အေျခအေနပုိေကာင္းတဲ့ သနပ္ပင္ျမဳိ႕ဘက္က ရြာေလးတစ္ရြာမွာ တစ္မုိးတြင္းလုံး ေကာက္သြားစုိက္ၾကသည္။ လယ္ရွင္ေတြက ေနစရာေပး ထမင္းေကၽြးတာဆုိေတာ့ ေကာက္စုိက္ခ အသားတင္က်န္သည္။ ေအးဘုံကေတာ့ အဲလုိေတြ ျဖစ္လာလုိ႕ပဲ ကုိစိန္ဝင္းနဲ႕ ဖူးစာဆုံတာလုိ႕ေတြးမိသည္။

ကုိစိန္ဝင္းက မျပည္႕စုံလွေပမယ့္ လယ္ေလးႏြားေလးေတာ့ရွိသည္။ အေမတစ္ခု သားတစ္ခုကေန အဲဒီမုိးမက်ခင္ေလးပဲ သူ႕အေမဆုံးသြားရွာသည္ဟုလည္း ေအးဘုံသိရသည္။ အလုပ္ေလာဘႀကီးသူမုိ႕ပဲလား ဒါမွမဟုတ္ သူ႕အေမ မရွိေတာ့ အားေနရင္ စိတ္မေကာင္းစရာေတြ ေတြးမိမွာပဲစုိးသလားမသိ၊ ေအးဘုံတုိ႕ ေကာက္စုိက္ေပးရတဲ့ လယ္ႀကီးရွင္ေတြအိမ္မွာလည္း သူအားရင္ အားသလုိ ေန႕စားအလုပ္ လာလာလုပ္သည္။  တျခားေကာက္စုိက္မေတြကေတာ့ စၾကေနာက္ၾကသည္။ 'ေအးဘုံေရ။ ေရႊစြန္ၫဳိဘာလုိ႕ ဝဲလဲဆုိတာ က်ဳပ္တုိ႕ေတာ့ သိတယ္ေတာ္ေရ' တဲ့။ ခမ်ာကေတာ့ ဘာမွ မေျပာရဲရွာ။ မလွမ္းမကမ္းကေန ေငးတာ ခုိးၾကည္႕တာ ခဏခဏဆုိေတာ့ ေအးဘုံလည္း ရိပ္မိပါသည္။ အေမကေတာ့ သူ႕ေရွ႕မွာ ဒီကိစၥကုိ စၾကေနာက္ၾကလွ်င္ 'အဲဒီေသာက္က်ဳိး ညည္းတုိ႕ယူပါလားေအ႕' လုိ႕ စိတ္ဆုိးမာန္ဆုိး ေျပာေတာ့သည္။ ကုိစိန္ဝင္းက ငယ္ငယ္ကေလးကတည္းက ေျခတစ္ဖက္မသန္ရွာသူပင္။ ဒါေပမယ့္ ေနာက္ဆုံးမွာေတာ့ မရဲတရဲ စြန္႕စားေျပာလာသူ ကုိစိန္ဝင္းကုိ ေအးဘုံက က႐ုဏာပုိိမိသည္။ ကုိစိန္ဝင္းက ဇြဲလည္းေကာင္းရွာသည္။ အေမက အခြင့္ရရင္ရသလုိ မၫွာမတာေစာင္းေျမာင္းေျပာလည္း မ်က္ႏွာတစ္ခ်က္မပ်က္ေခ်။ အေမကေတာ့ ရေအာင္တားမယ္လုိ႕ စိတ္ကူးခဲ့ပုံရပါသည္။ သားအမိႏွစ္ေယာက္တည္းရွိတာနဲ႕ 'ညည္းေအ။ ညည္း႐ုပ္ညည္းရည္နဲ႕ ဒီအက်ဳိးေကာင္ေတာ့ မယူပါနဲ႕သမီးရယ္' ဆုိရင္ ေအးဘုံခမ်ာ ဘာမွာ ျပန္မေျပာႏုိင္ပဲ ကုိစိန္ဝင္းကုိသာ က႐ုဏာပုိမိသည္။ ေနာက္ဆုံးေကာက္စုိက္လုိ႕ အကုန္ၿပီးေတာ့ 'မေအးဘုံတုိ႕ အေမဆီ ကၽြန္ေတာ္လာေတာင္းပါရေစ' လုိ႕ တည္တည္ၾကည္ၾကည္ဆုိလာသူ ကုိစိန္ဝင္းကုိ ေအးဘုံလည္း 'ရွင္ကတိအတုိင္း ဝါကၽြတ္တာနဲ႕ လာေတာင္းေပေတာ့' လုိ႕ ခြင့္ျပဳခဲ့သည္။ အေမက ဆင္းရဲတာထက္ ဒုကၡိတျဖစ္ေနတာကုိ သေဘာမက်တာ ပုိသည္ထင္သည္။ ဒါေပမယ့္ ေအးဘုံက 'ယူပါရေစ အေမရယ္ သူ႕ခမ်ာ သမီးကုိ တကယ္ေမတၱာရွိတာပါ' လုိ႕ ငုိယုိေျပာလာေတာ့လည္းေနာက္ဆုံး လက္ခံသေဘာတူေပးခဲ့ရွာပါသည္။

(ဃ)

ေယာင္ေနာက္ဆံထုံးပါ ေအးဘုံလုိက္ေနတဲ့ ကုိစိန္ဝင္းတုိ႕ရြာနဲ႕ ေအးဘုံတုိ႕ရြာက ပဲခူးတနယ္တည္းေပမယ္႕ ေတာင္နဲ႕ ေျမာက္မုိ႕ သြားခ်ည္လာခ်ည္လုပ္ရေလာက္ေအာင္ နီးတာေတာ့ မဟုတ္။ ေအးဘုံတုိ႕လည္း ေကာက္သြားစုိက္မွပင္ ကုိစိန္ဝင္းတုိ႕ရြာကုိ ေရာက္ဖူးၿပီး အရင္ကဆုိ ရြာနာမည္ကုိေတာင္ မၾကားဖူးခဲ့ေခ်။ ရြာနာမည္က ကမာဘာတဲ့။ ပဲခူးကေန သနပ္ပင္ကုိသြား အဲဒီကမွ စက္ေလွနဲ႕ ပဲခူး-စစ္ေတာင္းတူးေျမာင္းအတုိင္း တေမ႕တေမာ စက္ေလွစီးရသည္။ ဒါေတာင္ ဂလုိင္ရြာစက္ေလွဆိပ္မွာဆင္းဆင္း ကုိးသုိက္ရြာစက္ေလွဆိပ္မွာဆင္းဆင္း တူးေျမာင္းကေန ႏွစ္မုိင္ေက်ာ္လမ္းေလွ်ာက္ရေသးသည္။ ဒီေတာ့ ေအးဘုံလည္း အိမ္ေထာင္က်ၿပီးကတည္းက အေမနဲ႕ သိပ္မေတြ႕ႏုိင္ေတာ့။ ဒီေတာ့ ေႏြရာသီ တန္ခူးလ ေရႊေမာေဓာ ဘုရားပြဲက်လွ်င္ေတာ့ ဆြမ္းႀကီးေလာင္းပြဲကုိ အေမလည္းလာ၊ ေအးဘုံလည္းလာ၊ ဒီေတာ့မွ ဆုံျဖစ္ၾကသည္။ ၾကားထဲမွာလည္း ေအးဘုံက ရြာကုိ တခါတေလ အလည္သြားသည္ရွိေပမယ့္ အေမကေတာ့ လုံးလုံးလ်ားလ်ားကုိ ေအးဘုံဆီမလာႏုိင္ရွာ။ ကုိစိန္ဝင္းကုိလည္း ပဲခူးသုံးေလးေခါက္သြားရင္ တစ္ေခါက္ေလာက္ေတာ့ အေမ႕ရြာအထိ ဆက္သြားဖုိ႕ တစ္ခုခုနဲ႕ သြားကန္ေတာ့ဖုိ႕ ေအးဘုံက လႊတ္သည္။ ဒီလုိ႕နဲ႕ ပဲ သူလည္း ႐ုန္းကန္ ကုိယ္လည္းရုန္းကန္ရေသာ ဘဝေတြမုိ႕ သားအမိတစ္ေတြ တစ္ႏွစ္ တစ္ခါေတြ႕ ႏွစ္ခါေတြ႕နဲ႕ပဲ ႏွစ္ေတြ ကုန္သြားၾကေတာ့သည္။

ေအးဘုံေအာက္ အငယ္ေတြကေတာ့ ကုိယ္႕တစ္ရြာတည္းသားေတြနဲ႕ပဲ အိမ္ေထာင္က်ေတာ့ ရြာနဲ႕ မခြဲမခြာေနခ်င္ေသာ အေမ႕အတြက္ အံကုိက္က်ပါသည္။ သမီးသုံးေယာက္အနားရွိေနေတာ့ ဟင္းသုံးခြက္ေန႕တုိင္းမဟုတ္ေတာင္ ဟင္းတစ္ခြက္ေတာ့ ေန႕တုိင္းရွိတတ္သည္။ ဒါေပမယ့္ အေမက ဘယ္သမီးနဲ႕မွ အတူလုိက္မေန။ မုဆုိးမဘဝနဲ႕ ႐ုန္းကန္ရင္း သမီးေတြနဲ႕ ငယ္ငယ္ကတည္းကအတူေနခဲ့တဲ့အိမ္ကေလး အေဖေခါင္းခ်သြားခဲ့တဲ့အိမ္ကေလးကုိ တစ္ဖဝါးမခြာ။ 'ညည္းတုိ႕ခ်င္းတည္႕ေတာင္ သားမက္ခ်င္းတည္႕ဖုိ႕က မေျပာႏုိင္ဘူးေအ။ က်ဳပ္အိမ္နဲ႕ က်ဳပ္ဆုိေတာ့ ဘယ္သူလာလာ အဆင္ေျပတယ္' ဆုိကာ တစ္ေယာက္တည္းေနသည္။ အလတ္မ ဘုတ္ဆုံက အေမ႕ေျခရင္းက ၿခံကြက္မွာပဲ အိမ္ေဆာက္ကာ ေျပာင္းေနသည္။ ညညဆုိလည္း သူ႕သားေတြကုိ အေမ႕ဆီလႊတ္ အအိပ္ခုိင္းသည္တဲ့။ ေအးဘုံအဖုိ႕ကေတာ့ အေမအဆင္ေျပသည္ကုိ သိရ၍ ေနာက္ေၾကာင္းေအးလွပါသည္။ အေမ႕အေနနဲ႕ ဒီလုိ အေနနီးတဲ့ ေျမးေတြကုိ အခ်စ္ပုိသည္ကုိလည္း ေအးဘုံက နားလည္ေပးႏုိင္ပါသည္။ ဒီေတာ့ တစ္ႏွစ္မွာ တစ္ခါ ေရႊေမာေဓာဘုရား ဆြမ္းႀကီးေလာင္းပြဲမွာ ျပန္ေတြ႕ၾကရင္း ၾကားထဲမွာလည္း တစ္ေခါက္တစ္က်င္းဆုိသလုိ ေအးဘုံက ရြာအထိလာလည္ရင္းနဲ႕ အေမနဲ႕ေအးဘုံတုိ႕အဖုိ႕ေတာ့ ထူးထူးျခားျခားသတိရတာ ေအာက္ေမ႕တာထက္ စားဝတ္ေနေရး ႐ုန္းကန္ရတာက ပုိပါသည္။ အဲသည္တစ္ေႏြ၊ လြန္ခဲ့တဲ့ ဆယ္ႏွစ္က အဲသည္တစ္ေႏြ မတုိင္ခင္အထိဆုိပါေတာ့။

(င)

ေအးဘုံအိမ္ေထာင္က်ေတာ့ သုံးဆယ္ေက်ာ္စ။ အိမ္ေထာင္သက္ သုံးႏွစ္ေက်ာ္လာတဲ့ အထိ ကေလးမရေသး။ ေအးဘုံ သားကုိေမြးေတာ့ သုံးဆယ္႕ေျခာက္ေတာင္ ေတာ္ေတာ္ေက်ာ္ၿပီ။ သားသမီးမွ ရပါေတာ့မလား စုိးရိမ္ထား ထင္ထားလုိက္ရကာ ရလုိက္တာမုိ႕ ေအးဘုံေရာ ကုိစိန္ဝင္းေရာ သားကုိ မ်ဳိထားမေလာက္ခ်စ္ၾကသည္။ ေအးဘုံကုိ နည္းနည္းေလးမွ အၿငဳိအျငင္မခံေသာ ကုိစိန္ဝင္းက ကေလးငုိလြန္းရင္ေတာ့ မ်က္ႏွာညဳိခ်င္ၿပီ။ စိတ္ေကာက္ခ်င္သလုိ အလုိမက်သလုိမ်ဳိးျဖစ္ခ်င္ၿပီ။ ေအးဘုံကလည္း သူက သားကုိခ်စ္လုိ႕ ဒီလုိျဖစ္တာဆုိေတာ့ ပုိေတာင္ သေဘာက်မိေသးသည္။ ႏွစ္ေယာက္သား သားကုိ ထားစရာေနရာမရွိသလုိမ်ဳိး သည္းၾကသည္မုိ႕ အရပ္ထဲက လူႀကီးသူမေတြက သတိေပးယူရသည္။

အေမကေတာ့ ေအးဘုံရဲ႕သားေလးထက္ တစ္ရြာတည္းအတူေနတဲ့ ေျမးေတြကုိ အေနလည္းပုိနီးသည္မုိ႕ အခ်စ္ပုိသည္ဟု ေအးဘုံထင္ပါသည္။ ေနာက္ပုိဆုိးတာက သားေလးက မ်က္လုံးေလးေတြက ငယ္ငယ္တည္းက ေပကလက္ေပကလက္နဲ႕မုိ႕ အၾကည္႕ရခက္သည္ဟုထင္သည္။ ေအးဘုံအဖုိ႕ကေတာ့ သားေလးမ်က္လုံးေပကလက္ေပကလက္ လုပ္သည္ကပင္ ခ်စ္စရာတစ္မ်ဳိးေကာင္းသည္ထင္သည္။ အသားေဖြးေဖြး မ်က္ေတာင္စင္းစင္းရွည္ရွည္ေတြနဲ႕ မ်က္လုံးေလး ေပကလက္ေပကလက္လုပ္ေနလွ်င္ ေအးဘုံမွာ သားကုိ ၾကည္႕မဝ။ ၿပီးေတာ့ ငယ္ငယ္ကတည္းက သားက မေအကုိ တအားခ်စ္သည္။ အလုိလုိက္ၾကသည္ခ်င္းအတူတူ ဖေအ႕ထက္ မေအ႕ကုိပုိတာသည္။ အလုိလုိက္လြန္းသည္မုိ႕ တစ္ခုခုလုပ္ေတာ႕မည္ဆုိရင္ 'သား၊ မလုပ္နဲ႕ေလ' ဆုိလည္း ေရွ႕တုိးလုိက္ရမွ။ ဒါေပမယ့္ ေအးဘုံေရွ႕ဆုိရင္ေတာ့ သူ႕မ်က္လုံးေမွးေမွးေလးေတြၾကားကေန ေခ်ာင္းၾကည္႕ေသးသည္။ ေအးဘုံက ခပ္တည္တည္လုပ္ေနလွ်င္ ေရွ႕ဆက္မတုိးေတာ့ဘဲ ေအးဘုံလည္ပင္းကုိ သုိင္းဖက္ကာ ခၽြဲတတ္သည္။ ဒီေတာ့ ေအးဘုံအတြက္ကား သားသည္အသည္း သားသည္အသက္ပမာ ျဖစ္ေတာ့သည္။

သားေလးကုိေမြးၿပီးသည္႕ေနာက္ပုိင္း ေအးဘုံ အေမ႕ကုိလည္း ပုိခ်စ္မိပါသည္။ အေမ႕ေမတၱာကုိ ပုိနားလည္လာသလုိ ခံစားရသည္။ ႏွစ္တုိင္းလည္း ျဖစ္ႏုိင္ရင္ အေမ႕ရြာအထိသြားလည္ႏုိင္ေအာင္ ႀကဳိးစားရသည္။ ပဲခူးဘုရားပြဲမွာေတြ႕ကတည္းက မုိးမက်ခင္ ဘယ္ရက္ေတာ့ လာခဲ့ဦးမယ္ဆုိတာ ေျပာထားလုိက္သည္။ အေမကလည္း ေမွ်ာ္ရွာသည္။ ေဒၚေဒၚေက်ာ႕တုိ႕ ေဒၚေဒၚေသာ႕တုိ႕က 'ညည္းလည္း လာဦးမွပါေအ။ ညည္းအေမက အေနေဝးတဲ့သမီးမုိ႕ထင္ရဲ႕ ဒီက ဘုတ္ဆုံတုိ႕ ဝုိင္းစိန္တုိ႕ထက္ ညည္းကုိ ေတာ္ေတာ္ခ်စ္ရွာ ေမွ်ာ္ရွာတယ္ေအ႕။ ဒါေပမယ့္ ေကာင္မက မၾကမ္းေထာ္ဆုိေတာ့ ပါးစပ္က ဖြင့္မေျပာဘူးေပါ့ေအ' လုိ႕ အေမ႕ကြယ္ရာမွာ ေအးဘုံကုိ ေျပာျပတတ္ၾကသည္။

(စ)

သားေလးမ်က္လုံးက တစ္ႏွစ္ထက္တစ္ႏွစ္ ပုိဆုိးလာခဲ့သည္ထင္သည္။ ၾကားထဲမွာလည္း ေဆးၿမီးတုိ ဆရာေတြနဲ႕ေတာ့ ဟုိကု ဒီကု ကုၾကည္႕သည္ပင္။ ဒါေပမယ့္ သားေလးကုိ ‘သား အေမ႕ကုိ ျမင္လား’ ေမးရင္ ‘ျမင္တယ္အေမ’ ဆုိေတာ့ စိတ္ခ်လက္ခ်ေနမိျပန္သည္။ သားေလး ေက်ာင္းထားရမယ့္အရြယ္ေရာက္ေတာ့ သားကုိ ေက်ာင္းပုိ႕လုိက္သည္။ ဆရာမေတြက ကေလးကုိ အိမ္တုိင္ရာေရာက္ လာျပန္ပုိ႕ေပးရင္ 'အမေရ။ ကေလးက မ်က္စိသိပ္ေကာင္းဘူးထင္တယ္ေနာ္။ ေက်ာက္သင္ပုန္းမွာ ေတာ္ေတာ္ႀကီးႀကီးေရးျပတာကုိ မျမင္ေတာ့ လုိက္မကူးႏုိင္ဘူး။ ကေလးကုိ ပဲခူးမွာ ေဆးခန္းသြားျပၾကည္႕ပါလား။' ဆုိလာမွပင္ ေျခမကုိင္မိ လက္မကုိင္မိ ျဖစ္ရေတာ့သည္။ ရွိသမွ်ကုတ္ျခစ္ၿပီး သားေလးကုိ ကုဖုိ႕ ႀကဳိးစားရသည္။ ရွိတာေလးေတြ ေရာင္းရသည္။ ပုိက္ဆံလည္း အရင္ထက္ ေခၽြတာရင္း စုတန္သေလာက္ စုႏုိင္ေအာင္ ႀကဳိးစာရသည္။ အရင္ကထက္လည္း အလုပ္ကုိ ပုိ ပင္ပင္ပန္းပန္းလုပ္ရသည္။ သားေလးက သက္သာလာသလုိလုိ ရွိေပမယ့္ ေက်ာင္းတက္ဖုိ႕ေတာ့ မျဖစ္ႏုိင္ေသး။ ဘယ္တတ္ႏုိင္မလဲ။ ေအးဘုံတုိ႕လည္း ႏွစ္တန္းနဲ႕ ေက်ာင္းထြက္ခဲ့တာပဲ။

ဒီလုိနဲ႕ပဲ သားကုိ ရေအာင္ တတ္ႏုိင္သေလာက္ ကုရင္း နည္းနည္း အရြယ္ေရာက္မွ စာသင္ေပးလည္းရတာပဲလုိ႕ ေျဖေတြးရသည္။ လင္မယားႏွစ္ေယာက္လုံး သားကုိ အရင္ထက္ပုိ မ်က္ႏွာ အရိပ္ၾကည္႕ေနမိၾကသည္။ သားကလည္း အံ့ၾသစရာေကာင္းေလာက္ေအာင္ပင္။ အရြယ္ေလး ႀကီးလာေလ သိတတ္လိမၼာေလ၊ အလုိလုိက္ေလ လိမၼာေလ ဆုိရမလုိပင္။ သူတတ္ႏုိင္သမွ် ဖေအကုိ ကူသည္၊ မေအကုိ ကူသည္။ အနီးအနား သူျမင္သေလာက္ေလးကုိ ႀကဳိးစားပန္းစားၾကည္႕ရင္း မီးဖုိေခ်ာင္ဆုိလည္းကူလုပ္ေပးသည္။ လယ္ထဲလုိက္ၿပီးလည္း ဖေအကုိ သူတတ္ႏုိင္သေလာက္ ႏြားၾကည္႕ေပး ႏြားေခ်းက်ဳံးေပးစသည္ျဖင္ ့အရြယ္နဲ႕မမွ် ကူညီရွာသည္။ သားကုိ ၾကည္႕ရသည္မွာ စာလုိ ေသးေသးေလးေတြကုိ မျမင္ရေပမယ့္ ဝါးတားတားေတာ့ အားလုံးျမင္ရပုံပင္။ လမ္းေျဖာင့္ေျဖာင့္ေလွ်ာက္ႏုိင္သလုိ အေဝးႀကီးကတည္းက ဖေအ မေအကုိ သိသည္။ တျခားကေလးေတြ ေက်ာင္းသြားခ်ိန္မွာ သူ႕မွာ ေက်ာင္းမသြားရေတာ့ ဖေအမေအကုိ သူကတျပန္အားနာေနသလုိမ်ဳိး အလုိက္တသိ ေျပာစရာမလုိေအာင္ သူလုပ္တတ္သမွ် ဝင္ကူေတာ႕သည္။ ဒီေတာ့ ဖေအနဲ႕ မေအက တစ္ခါ အသနားပုိကာ အလုိလုိက္ၾကျပန္သည္။ ဒီလုိနဲ႕ပဲ မုန္႕လုံးစကၠဴကပ္သလို အလုိလုိက္လုိက္ လိမၼာလုိက္ အသနားပုိလုိက္နဲ႕ပဲ သူတုိ႕ မိသားစုေလးမွာ သား မ်က္စိကိစၥက တစ္ခါတစ္ခါ ေမ႕ေမ႕ေပ်ာက္ေပ်ာက္ပင္ျဖစ္သြားခဲ႕သည္။ မူလတန္းၿပီးေအာင္ေက်ာင္းတက္တဲ့ ေက်ာင္းသားေတာင္ သိပ္မ်ားမ်ားစားစား မရွိေသာ သူတုိ႕ရပ္ သူတုိ႕ရြာမွာေတာ့ သားအျဖစ္ကုိ စာမတတ္ရွာဘူး ေနာက္မွ စာသင္ေပးရမယ္ဆုိတာထက္ ပုိမခံစားမိေခ်။ တစ္ခါတစ္ခါ တစ္ခုခုကုိ ျမင္ရေအာင္ အတင္းႀကဳိးစားၾကည္႕ေနရရွာတဲ႕သားကုိ ေတြ႕လုိက္တုိင္းေတာ့ ေအးဘုံရင္ထဲမွာ ဘယ္လုိမွ မ႐ုိးသြားႏုိင္တဲ့ ေအာင္က်ိန္းနာက်င္ျခင္းနဲ႕အတူ သားအေပၚမွာ ခ်စ္တဲ့ အခ်စ္တုိ႕က အေလ်ာ႕မရွိ အက်မရွိတဲ့ ဒီေရတစ္မ်ဳိးလုိ တုိးရျပန္သည္။

(ဆ)

ဒီလုိနဲ႕ပဲ သားေျခာက္ႏွစ္ေက်ာ္မွပင္ သားမ်က္စိကုိ က်က်နနျပဖုိ႕ ကုတ္ကုတ္ျခစ္ျခစ္ စုထားတဲ့ ပုိက္ဆံေလး က်စ္က်စ္ပါေအာင္ ကုိင္ရင္း ပဲခူးတက္ၾကရသည္။ ရြာမွာ တာဝန္က်တဲ့ ဆရာမေလးကလည္း သူ႕တပည္႕တစ္ရက္ျဖစ္လုိက္တဲ့ သားကုိ က႐ုဏာပုိရွာပါသည္။ ပဲခူးကုိ အေဖာ္လုိက္ေပး ေဆး႐ုံကုိ လုိက္ပုိ႕ေပးနဲ႕ အစစ အကူအညီေပး လုပ္ေပးရွာသည္။ အဲဒီတုန္းက ေရႊေမာေဓာဘုရားပြဲေတာ္မတုိင္ခင္ေပါ့။ ေအးဘုံတြက္ထားတာက သားကုိ ေဆးခန္းျပ၊ ၿပီးရင္ ရြာသြား အေမ႕ကုိ သတင္းေကာင္းပါး၊ ၿပီးမွ ဘုရားပြဲရက္ အတူတူ ျပန္လာၾကရင္း ရြာျပန္မည္ေပါ့။ သားေလးမ်က္စိသာေကာင္းသြားရင္ အေမလည္း သားကုိ ပုိခ်စ္မည္၊ ခုအတုိင္းေတာ့ အေမက သားကုိ သိပ္မခ်စ္လွလုိ႕ ေအးဘုံထင္ေနမိသည္။ ဒါေပမယ့္ ေအးဘုံစိတ္ကူးသလုိ ျဖစ္မလာခဲ့ပါ။ ဆရာဝန္မႀကီးက ေအးဘုံတုိ႕ကုိ အေဖာ္လုိက္လာေပးတဲ့ ဆရာမေလးနဲ႕ ေတာ္ေတာ္ၾကာၾကာစကားေတြ ေျပာသည္။ ေအးဘုံတုိ႕ကုိလည္း ရွင္းျပပါသည္။ ဒါေပမယ္႕ သူတုိ႕ ရွင္းျပတဲ့ ရွည္ရွည္လ်ားလ်ားေတြကုိ ေအးဘုံတုိ႕ လင္မယားက သိပ္ေတာ့ နားမလည္။ ဒါေပမယ့္ သူတုိ႕ရဲ႕ က႐ုဏာသက္တဲ့ အၾကည္႕ကုိ ေအးဘုံတုိ႕ ခံစားမိပါသည္။ ေအးဘုံနားလည္သေလာက္ကေတာ့ ေကာင္းႏုိင္ေျခ မရွိဘူးဆုိပါေတာ့။ ေခါင္းထဲမွာ အက်ိတ္ေလးေတြ ေမြးရာပါသည္ဆုိလား။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ဆုိလုိရင္းကေတာ့ သားေလးကံနည္းရွာသည္။ သူ႕အေၾကာင္းေျပာေနတဲ့လူေတြနားမွာ ကေလးသဘာဝ ဘာမွ မသိဘဲ မ်က္လုံးေလး ကလည္ကလည္ ျဖစ္ေနတာကုိၾကည္႕ရင္း ေအးဘုံ ရင္ထဲမခ်ိ။

ေဆး႐ုံကထြက္လာၾကေတာ့ ကုိစိန္ဝင္းကုိ အေမ႕ရြာလုိက္ပုိ႕ခုိင္းသည္။ ေအးဘုံ အေမ႕ကုိ ဖက္ငုိလုိက္ခ်င္တာပဲ သိသည္။ က်န္တာေတြအကုန္ ေဝေဝဝါး။ ေအးဘုံ ဘာမွ မမွတ္မိခ်င္ေတာ့။ ကုိစိန္ဝင္းကလည္း ရြာလုိက္ပုိ႕ၿပီး အေမ႕ကုိေတာ့ တုိးတုိးနဲ႕ ဘာေတြမွန္းမသိ ေျပာၿပီး ျပန္သြားသည္။ ေအးဘုံအေမ႕ကုိ ဖက္မငုိျဖစ္ခဲ့ပါ။ အေမ႕အိမ္မွာပဲ သားနဲ႕အတူ က်န္ေနရစ္ရင္း ကူရင္းနဲ႕ပဲ စိတ္ေျပလက္ေပ်ာက္ေနေနမိေတာ့သည္။ လူကေတာ႕ တငုိင္ငုိင္ တေတြေတြ ျဖစ္ေနသည္ ထင္ပါသည္။ အေမက ေအးဘုံကုိ အရိပ္လုိၾကည္႕ေနရင္း ဗီြဒီယုိေလး ကားေကာင္းရင္ သူလည္း ႀကိဳက္တာမဟုတ္ဘဲ သြားၾကည္႕ရေအာင္ အေဖာ္စပ္တတ္သည္။ ေအးဘုံအႀကဳိက္ ခ်ဥ္ေပါင္ခါးရြက္ကုိ ပုစြန္ေလး င႐ုတ္သီးေလးနဲ႕ ေၾကာ္ေကၽြးရွာသည္။ ဘုရားပြဲရက္ေတြ ေရာက္ဖုိ႕ သိပ္မလုိခင္မွာပဲ ေအးဘုံ ညီမ အငယ္ဆုံး ေရႊလုံးက ဆြမ္းေကၽြးအလွဴလုပ္ပါသည္။ သူတုိ႕ကလည္း အေမ႕ၿခံနဲ႕ မ်က္ေစာင္းထုိးၿခံမွာပဲ ေနတာမုိ႕ ညီအမတေတြ ကူးခ်ည္သန္းခ်ည္ ကူဟယ္ခ်က္ဟယ္ လုပ္ရတာ ခရီးေတာ့ တြင္ပါသည္။

ေရႊလုံးတုိ႕ ၿခံေနာက္ေဖးမွာ ကုကၠဳိပင္ေတြက အရိပ္ေကာင္းသည္မုိ႕ အဲသည္ေနရာမွာပဲ ခုံဝုိင္းေတြခ် မီးဖုိေတြတည္ၿပီး ခ်က္စရာရွိတာ ခ်က္ၾကသည္။ ေအးဘုံလည္း ကူရင္း ဝုိင္းလုပ္ရင္း ပန္းကန္ခြက္ေယာက္ေတြ လုိတာနဲ႕ ရြာဦးေက်ာင္းက ငွားရေအာင္ ဝုိင္းစိန္နဲ႕ ႏွစ္ေယာက္သား ေတာင္းတစ္ေတာင္းစီ ရြက္ၿပီး ၿခံေနာက္ေဘး လွည္းလမ္းအတုိင္း ထြက္ခဲ့ၾကသည္။ သားေလးကလည္း မေအမ်က္ႏွာမေကာင္းလုိ႕လား မသိ။ ေအးဘုံအနားကမခြာ။ မြန္းက တိမ္းကာစသာ ရွိေသးသည္မုိ႕ လွည္းလမ္းေခ်ာင္တစ္ေလွ်ာက္ ဖုန္ေတြကပူပူ။ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းမွာ ဘုန္းဘုန္းဆီက လုိတဲ့ပန္းကန္ခြက္ေယာက္ေတြ ငွားၿပီး ေတာင္းနဲ႕ရြက္ကာ  ညီအမ ႏွစ္ေယာက္သား လွည္းလမ္းအတုိင္းပဲ သုတ္သုတ္ေလွ်ာက္လာခဲ့ၾကသည္။ ႀကီးႀကီးမားမား အုိးေတြ ဘာေတြကေတာ့ ေယာက်္ားေလးေတြ လႊတ္ရမည္။ ေနပူခ်ည္းထဲ မေအလက္ကုိ ကုိင္ၿပီး တေကာက္ေကာက္လုိက္လာတဲ့သားကုိ ဖ်ားမွာနာမွာလည္း စိတ္ပူရေသးသည္။ ေနပူႀကီးထဲမုိ႕ မလုိက္ေစ႕ခ်င္ေပမယ့္ သူ႕ ညီအကုိေမာင္ႏွမ ဝမ္းကြဲေတြနဲ႕လည္း သိပ္မရင္းႏွီးတဲ့သားေလးကုိ အတင္းလည္း မခ်န္ရစ္ခ်င္။ ကေလးဆုိေတာ့ မေအအနားကပ္ေနရရင္ ဝမ္းနည္းရမွန္း ပူပင္ရမွန္းမသိ။ သားေလး ေပ်ာ္ေနလုိ႕လည္း ေအးဘုံ ေနသာတာ။ မဟုတ္ရင္ ပုိေတာင္ဆုိးဦးမည္။ ဒါေတာင္ ေအးဘုံ မရႊင္ႏုိင္ မပ်ႏုိင္ျဖစ္တာက သိသာသည္ ထင္ပါသည္။ တတြတ္တြတ္ စကားမ်ားလွတဲ့ ဝုိင္းစိန္ေတာင္ ေအးဘုံကုိ ဘာမွ သိပ္မေျပာ။ ေနပူပူမွာ လွည္းလမ္းအတုိင္း ညီအမ ႏွစ္ေယာက္သား သုတ္သုတ္ပဲ ေလွ်ာက္ေနၾကသည္။

ဒီလုိနဲ႕ ေရႊလုံးတုိ႕ ၿခံထဲကုိ ေနာက္ေဖးၿခံေပါက္ကေန သုံးေယာက္သား တိတ္တိတ္္ဆိတ္ဆိတ္ပဲ ေလွ်ာက္ဝင္လာလုိက္ၾကသည္။ အၿမဲ စကားက်ယ္က်ယ္ ေျပာတတ္တဲ့ အေမနဲ႕ ေဒၚေဒၚေသာ႕တုိ႕ ညီအမ စကားေျပာေနၾကတာကုိ ခပ္လွမ္းလွမ္းကတည္းက ၾကားရပါသည္။ အေမကေတာ့ ေအးဘုံတုိ႕ လာရာဘက္ကုိ ေက်ာေပးရင္း ေဆာင့္ေၾကာင့္ထုိင္ကာ တည္လက္စ မီးဖုိကုိ မီးထုိးေနသည္။ ေဒၚေဒၚေသာ႕၊ ေဒၚေဒၚေက်ာ႕နဲ႕ ရြာေတာင္ပုိင္းက မနီမတုိ႕က စားပြဲဝုိင္းခုံပုမွာ ၾကက္သြန္ေတြ ခြာေန လွီးေနၾကသည္။

‘ညည္းသမီးေတြကေတာ့ အကုန္ ကံေကာင္းပါ့ ေစာညြန္႕ရယ္။ ဝုိင္းစိန္ဆုိလည္း ေယာက်္ားက ပုိက္ဆံအရွာေကာင္း။ ဘုတ္ဆုံဆုိလည္း ေယာက်္ားမ်ား ႏုိင္ထားလုိက္တာ။’

ေဒၚေဒၚေသာ႕စကားကုိ စကားနည္းတဲ့ မနီမက ေခါင္းတဆတ္ဆတ္ညိမ္႕သည္။ ေဒၚေဒၚေက်ာ႕ကေတာ့

‘ငါထင္ထားတာက ဒီ မိေရႊလုံးေတာ့ ကံဆုိးၿပီလုိ႕ေအ။ ႐ုပ္ကေလးၾကည္႕ၿပီး ကေစာ္သမားကုိ ေရြးတာကုိးေအ့။ ဖေအမေအကေတာ့ ပုိက္ဆံရွိပါရဲ႕။ ဒီသားတစ္ေယာက္ေတာ့ မဆုံးမတဲ့ အျပင္ သူတုိ႕ကုိယ္တုိင္က ေျမွာက္ေျမွာက္ေပးေနေတာ့ ညည္းသမီးေတာ့ လင္ဆုိးမယား ျဖစ္ၿပီေပါ့လုိ႕ေအ။ သူကုိယ္တုိင္ကလည္း အငယ္ဆုံးဆုိေတာ့ ဖ႐ုိဖရဲ မဟုတ္လား။ ေယာက်္ားလည္း ဆုံးမႏုိင္မယ့္သူ မဟုတ္ပါဘူးဆုိၿပီး။ ကံမ်ားေကာင္းခ်င္ေတာ့ စုိးႏုိင္ဆုိတဲ့ေကာင္ေလးက မိန္းမလည္း ရၿပီးေရာ အခ်ဳိးေျပာင္းသြားလုိက္တာမ်ားေအ။’

အေမကေတာ့ မီးဖုိကုိပဲ အာ႐ုံစုိက္ေနပုံပင္။ ဘာမွကုိ ျပန္မေျပာ။

‘ကံတရားေတြေပါ့ေအရယ္’

ေက်ာခုိင္းထားတာမုိ႕ လွမ္းလည္း နည္းနည္း လွမ္းေနေသးတာမုိ႕ အေမ႕မ်က္ႏွာကုိ မျမင္ရေပမယ့္ အေမ႕မ်က္ႏွာမေကာင္းလုိ႕ ထင္ပါရဲ႕။ ေဒၚေဒၚေသာ့ေလသံက ေလေျပထုိးသံလုိပင္။ ဒါေပမယ့္ ေဒၚေဒၚေသာ့ စကားမွ မဆုံးခင္ အေမ႕ရဲ႕ ဘုဆတ္ဆတ္အသံက ခပ္က်ယ္က်ယ္ထြက္လာသည္။

‘လုပ္စရာရွိတာလုပ္ၾကပါေကာင္မေတြရယ္။ ညည္းတုိ႕ အဲဒါေတြေျပာရင္ ငါ ေအးဘုံအေၾကာင္းကုိ ပုိ စဥ္းစားမိၿပီး ရင္နာလြန္းလုိ႕ပါ။ ငါ့သမီးေတြ ကံေကာင္းၾကတယ္ဆုိတာ သင္းေတာ့ မပါပါဘူးေအရယ္။ ရလုိက္တဲ့ ေယာက်္ားက ေသာက္က်ိဳး။ ရလာတဲ့ ကေလးက်ေတာ့လည္း ခု ေသာက္ကန္းျဖစ္မွာေတာ္ေရ႕။’

အေမ႕စကားအဆုံးမွာ အေမ႕ရဲ႕ ေနာက္ ေျခ ေလးငါးလွမ္းစာ အကြာကုိ ေရာက္ေနၿပီျဖစ္တဲ့ေအးဘုံ ေျခစုံရပ္ ေငးေၾကာင္ေနမိသည္။ အေမရဲ႕ ရင္နာနာ ေရရြတ္သံက ေအးဘုံကုိ ပုိရင္နာေစသည္။ ၿပီးေတာ့ သားေလး။ ေအးဘုံရဲ႕ လက္ကုိ ပုိၿပီးတင္းတင္းဆုပ္ကုိင္လုိက္တဲ့ သားေလး။ ဒီစကားကုိ အတုိင္းအတာ တစ္ခုအထိေတာ့ နားလည္သည္ထင္ပါရဲ႕။ ေအးဘုံရဲ႕ လက္ကုိ သူ႕လက္ေသးေသးေလးေတြနဲ႕ က်စ္က်စ္ပါေအာင္ဆုပ္ထားရင္ ေမာၾကည္႕ေနတဲ့ မ်က္လုံးေတြ။ ‘ကၽြန္ေတာ္က စိတ္ပ်က္စရာေကာင္းသလား။ ကၽြန္ေတာ္႕ကုိ စိတ္ပ်က္လားအေမ။ မလုိခ်င္ဘူးလားအေမရယ္’ လုိ႕ ေမးေနတယ္လုိ႕ ေအးဘုံ ထင္မိတဲ့ ေပကလက္ ေပကလက္ မ်က္လုံးမြဲမြဲေလးေတြ။ ေအးဘုံရင္ထဲ မခ်ိလုိက္တာ အေမရယ္။

ကုန္း႐ုန္း လွီးခၽြတ္ေနၾကတဲ့ ေဒၚေဒၚေသာ့တုိ႕ တစ္သုိက္ကလည္း ေခါင္းေထာင္မွ ေအးဘုံတုိ႕ကုိ ေတြ႕သလုိ ေၾကာင္အမ္းေနသည္။ ဝုိင္းစိန္က သူ႕ေခါင္းေပၚကေတာင္းကုိ ကသုတ္ကရက္ မႏုိင္မနင္း ဇြတ္ခ်လုိက္သည္မုိ႕ ပန္းကန္ခ်င္း႐ုိက္သံေတြ ျမည္သြားသည္။ ‘အေမတုိ႕ကလည္း စကားခ်ည္း မ်ားေနလုိ႕ ေနမွာေပါ့။ ဘာမွလည္း မၿပီးၾကေသးဘူး။’ အသံက်ယ္က်ယ္နဲ႕ ေတာင္ေအာ္ေျမာက္ေအာ္ ေအာ္ရင္ ေအးဘုံေခါင္းေပၚက ေတာင္းကုိ လာဆြဲယူခ်သည္။ ေအးဘုံကေတာ့ ေၾကာင္ေငးေနတုန္း။

အေမက ေနာက္ျပန္လွည္႕ၿပီး ေအးဘုံကုိ ခပ္ငုိင္ငုိင္ၾကည္႕ေပမယ့္ ဘာမွေတာ့ မူမပ်က္။ မွန္တယ္ထင္လုိ႕ သူေျပာခ်င္လြန္းတာတစ္ခုခုကုိ ဖြင့္ေျပာခ်လုိက္ရသူတစ္ေယာက္ ေျပာခ်လုိက္အၿပီးမွာမွ လူမိသလုိမ်ဳိး။

‘ညည္းတုိ႕ မနက္ကတည္းက ဘာမွ မယ္မယ္ရရ မစားရေသးဘူးမဟုတ္လား။ အိမ္ေပၚသြားစားၾကေခ်။ ေရႊလုံး ခုနက ညည္းတုိ႕ကုိ ထမင္းေကၽြးမလုိ႕ လာရွာေနတယ္။’

အေမက မူမပ်က္ ခပ္ေအးေအးေျပာေနေပမယ့္ ေအးဘုံ ခဏေတာ႕ မလွဳပ္။ ေဘးကုိ ငဲ့ေစာင္းၾကည္႕လုိက္ေတာ့ သားေလးရဲ႕ ငုိမဲ့မဲ့မ်က္ႏွာ။ ေအးဘုံ သားလက္ကုိ ျမဲျမဲကုိင္ရင္း အေမ႕အိမ္ဘက္ကုိပဲ ထြက္လာခဲ့ၿပီး ပါလာတဲ့ အဝတ္အစားေလးေတြ ေကာက္ထည္႕ေနမိသည္။ ေနာက္ဘယ္လုိက ဘယ္လုိ ျဖစ္သည္ဆုိတာေတြ အစီအစဥ္က်က် ေအးဘုံ မမွတ္မိေတာ့။ ရြာထဲက လွည္းတစ္စီး ပဲခူးသြား ေစ်းဝယ္မယ္ဆုိေတာ့ ေအးဘုံနဲ႕သား လွည္းႀကဳံလုိက္ဖုိ႕ ေနပူပူထဲက လွည္းေပၚမွာ။ ဘယ္သူက ေျပာလုိက္သည္မသိ။ လွည္းဆင္ၿပီးလုိ႕ လူေတြတက္ထုိင္ၿပီး ထြက္ခါနီးမွာမွ  အေမသုတ္သုတ္နဲ႕ ေပါက္ခ်လာေတာ့ လွည္းသမားက ႏြားဇက္ႀကဳိးတင္းကာ ေစာင့္ေနေပးရသည္။

‘ေအးဘုံ။ ညည္း အ႐ူးလားေအ။ ကုိယ္႕ညီမ အလွဴရွိတာကုိ။ ဒါက ဘာျဖစ္တာတုန္း။ ေကာက္ခါ ငင္ခါ။’

ေအးဘုံကေတာ့ အေမ႕ကုိ ဘာမွ ျပန္မေျပာမိပဲ ရင္နာနာ ေငးၾကည္႕ေနမိပါသည္။ သားေလးကလည္း ေအးဘုံကုိ ေပ်ာက္သြားမွာစုိးသလုိ ေမာ့ၾကည္႕ေနတာ ေအးဘုံသိေနသည္။

‘သားအမိခ်င္းေအ။ ညည္းက ဒါကုိ စိတ္ဆုိးသလား ေကာင္မရဲ႕။’

တစ္ခ်ိန္လုံး တိတ္ေနမိတဲ့ ေအးဘုံ ‘ဆုိးတယ္ အေမ’ ဆုိတာကုိေတာ့ ငုိသံ ပလုံးပေထြးနဲ႕ ျပန္ေျပာခဲ့ေသးသည္။ လွည္းကလည္း စထြက္ၿပီ။ ေအးဘုံၾကည္႕ရတာလည္း ေျပာရမယ့္ ပုံမေပၚေတာ့ အေမက ‘ဘုရားပြဲရက္မွ ေတြ႕မယ္ေအ။ အဲဒီရက္ေတာ့ ပဲခူးကုိ ညည္းတုိ႕ လာခဲ့ဦး။ စိန္ဝင္းကုိလည္း ဘုရားပြဲလာခုိင္း။ ကုန္း႐ုန္းၿပီး အလုပ္ခ်ည္းပဲ လုပ္မေနၾကနဲ႕။ လူေတြလည္း လူ႐ုပ္မေပၚေတာ့ဘူး။’

ေျပာေျပာၿပီးခ်င္းပဲ အေမ႕လွည္႕ထြက္သြားသည္။ လမ္းေလွ်ာက္သြားရင္း ေခါင္းေပၚေဆာင္းလာတဲ့ သဘက္ကုိ ျဖဳတ္လုိ႕ မ်က္ႏွာကုိ သုတ္ကာ ခပ္သုတ္သုတ္ထြက္သြားတဲ့ အေမ႕ကုိ ေအးဘုံ ေငးၾကည္႕ေနမိသည္။ အေမမ်က္ရည္သုတ္ေနသလား။ အေမငုိေနသလား။ အေမ႕မ်က္လုံးေတြ နီေနသလုိပဲ။ ေအးဘုံကေတာ့ တစ္ခ်ိန္လုံး ေအာင့္ထားခဲ့ရသည္မုိ႕ ရြာနဲ႕ လွမ္းလွမ္းေရာက္ခါမွ ေနပူႀကီးထဲကရြာကုိ ေနာက္ျပန္လွည္႕ၾကည္႕ရင္း ေနာက္ဘယ္ေတာ့မွ ျပန္မေရာက္ေတာ့မွာလုိ ဝမ္းနည္းလာမိၿပီး ႐ွဳိက္ရွဳိက္ငုိမိေတာ့သည္။

(ဇ)

ကမာဘာျပန္ေရာက္ေတာ့ ကုိစိန္ဝင္းကုိ ေအးဘုံ ဘာမွ ျပန္မေျပာ။ ေအးဘုံ မ်က္ႏွာမေကာင္းတာကုိ သိေပမယ့္ ကုိစိန္ဝင္းကလည္း ဘာမွမေမး။ ဘုရားပြဲၿပီးမွ ျပန္လာမယ္ေျပာၿပီး ေစာျပန္လာတယ္ဆုိေတာ့ သားကိစၥနဲ႕ပတ္သက္ၿပီး စိတ္ေျပလက္ေပ်ာက္မျဖစ္တာနဲ႕ပဲ ျပန္လာေလသလား ထင္ပုံရသည္။ ကုိစိန္ဝင္းနဲ႕ အိမ္ေထာင္က်ခဲ့တာကုိ ေအးဘုံ တစ္ခါမွ ေနာင္တမရဖူးေခ်။ သူ႕ခမ်ာ ကုိယ္႕မ်က္ႏွာ အရိပ္လုိ ၾကည္႕ေနတတ္သူ၊ ဘယ္ကိစၥမွာပဲျဖစ္ျဖစ္ ကုိယ္႕သေဘာ၊ အႏြံအတာခံစရာရွိ သူပဲ အႏြံအတာခံသည္။ အေသာက္အစား မရွိ။ အေလာင္းအစား မရွိ။ သူ႕ေျခေထာက္မသန္တာကေတာ့ ေအးဘုံအဖုိ႕ အသနားပုိမိတာသာရွိသည္။

သားကုိ ပုိင္ဆုိင္လုိက္ရတဲ့ ဘဝကုိေတာ့ ေအးဘုံက ဘာနဲ႕မွ မလဲႏုိင္ပါ။ ဒီသားသာ ေအးဘုံဘဝ ေအးဘုံအသက္လုိ ခံစားရသည္မုိ႕ ဒီသားမရွိခင္ ေအးဘုံ ဘယ္လုိ အသက္ရွင္ခဲ့သလဲဆုိတာ တစ္ခါတစ္ခါ စဥ္းစားလုိ႕ပင္မတတ္ေခ်။

ဒါေပမယ့္ ေအးဘုံ အေမ႕ကုိ နားလည္ပါသည္။ စိတ္ဆုိးမိတာက တစ္ပုိင္းေပါ့ေလ။ သားအခ်စ္ ေျမးအႏွစ္တဲ့။ သားသမီးကုိ ခ်စ္တာထက္ ေျမးကုိဆုိ (ပုိအခ်စ္လြန္တတ္ၾကေတာ့ ခ်စ္တာေတာင္မကဘဲ ႏွစ္ရာပင္ေရာက္ေအာင္) ပုိတုိးလုိ႕ခ်စ္ၾကသည္လုိ႕ ဆုိလုိတဲ့ လူႀကီးသူမ ေျပာစကား ေအးဘုံ ၾကားဖူးပါသည္။ အေမကေတာ့ သမီးျဖစ္တဲ့ ေအးဘုံကုိ ခ်စ္လြန္းေတာ့ ေရွးထုံးစကားပုံကုိ ပယ္လုိ႕ သူ႕ေျမးသူ ခ်စ္ေတာင္ မခ်စ္ႏုိင္ေတာ့ဘူးထင္ပါရဲ႕။ အခုေတာ့ အေမ႕ႏွဳတ္ထြက္စကားက ေအးဘုံအသည္းကုိ သံရည္ပူေလာင္သလုိ ျဖစ္ခဲ့ၿပီ။

ဘုရားပြဲလည္း ေအးဘုံမသြား။ ကုိစိန္ဝင္းက ‘ဘုရားပြဲ မသြားဘူးလားဟ’ ပဲေမးၿပီး မသြားဘူးဆုိေတာ့လည္း ခပ္မဆိတ္သာေနသည္။ မုိးက်လာေတာ့ ပဲခူးတစ္ေခါက္တက္ရင္း အေမ႕ရြာဘက္အထိသြားၿပီး အက်ဳိးအေၾကာင္း ၾကားလာခဲ့ပုံရသည္။ ေအးဘုံကုိ မိဘနဲ႕ သားသမီးဆုိတာ ဒီလုိေပါ့ဟာ ဘာညာနဲ႕ တတ္သေလာက္ မွတ္သေလာက္ ေရႊျပည္ေအးတရားေဟာေနေသးသည္။ ေအးဘုံကေတာ့ ဘာမွ ျပန္မေျပာ။ ဒီကိစၥနဲ႕ ပတ္သက္ၿပီး တစ္ခုခု ျပန္ေျပာဖုိ႕ ေအးဘုံ အရန္သင့္ ျဖစ္မေနေသး။

ကုိစိန္ဝင္းက ဒီကိစၥကုိ ေဆာင္းပါးရိပ္ျခည္ မၾကာမၾကာ ေလျပည္ထုိးေပမယ့္ ေအးဘုံ မလွဳပ္ေတာ့လည္း ေနာက္ေတာ့ သူပါ ေမ႕ေမ႕ေလ်ာ႕ေလ်ာ႕ေနလာေတာ့သည္။

(စ်)

ေအးဘုံ အစကေတာ့ ရြာမသြားဘဲ အၾကာႀကီးေနလုိက္မယ္ဆုိတာမ်ဳိး စိတ္ကူးမရွိပါ။ အေမ႕ကုိ စိတ္ခုေပမယ့္လည္း အေမဘာလုိ႕ ဒီကိစၥကုိ ဒီေလာက္ခံစားရသလဲဆုိတာ ေအးဘုံသိပါသည္။ ဒါေပမယ့္ ေအးဘုံ အေမ႕ရြာကုိ မသြားခ်င္ေသး။ အေမနဲ႕ မေတြ႕ခ်င္ေသး။ တကယ္႕ကုိ ဖင္လွည္႕ေခါင္းလွည္႕ႏွင့္ပင္ တစ္ႏွစ္ၿပီးတစ္ႏွစ္ကုန္သြားခဲ့တာပင္။

ပထမေတာ့ ကုိစိန္ဝင္းက တုိက္တြန္းေသးသည္။ သူလည္း အေမ႕ရြာကုိ သြားၿပီး အေမ႕ကုိ သြားေခၚေသးသည္ ထင္သည္။ အေမကလည္း သူ႕ခံစားခ်က္နဲ႕သူ ရွိေပလိမ့္မည္။ မလုိက္လာ။ ေအးဘုံကုိ စိတ္ဆုိးလုိ႕ အေမလုိက္မလာတာ ဒါမွမဟုတ္ မာန္မာနခံေနလုိ႕လုိက္မလာတာ မဟုတ္မွန္းေအးဘုံသိသည္။ မေအေလ။ မေအဆုိတာ သားသမီးကုိ မာနဒီေလာက္ ထားပါ့မလား။ ဒါေပမယ့္ အေမစိတ္ေတာ့ ေကာင္းမွာ မဟုတ္တာကုိလည္း ေအးဘုံသိပါသည္။ သိတာက သိတာတျခား။ ရြာကုိ ျပန္မလည္ခ်င္တာ အေမနဲ႕ ေတြ႕ဖုိ႕ အဆင္သင့္ မျဖစ္ေသးတာက တျခားပင္။

ၾကာလာေတာ့ ကုိစိန္ဝင္းလည္း ဘာမွ သိပ္မေျပာေတာ့။ တစ္ႏွစ္ေတာ့ ဝုိင္းစိန္နဲ႕ ေရႊလုံးလာၾကေသးသည္။ ဘုတ္ဆုံကေတာ့ ေအးဘုံကုိ စိတ္ဆုိးေနသတဲ့။ အေမခ်စ္တာကုိ သိသိရက္နဲ႕ ဒီလုိလုပ္ရမလားေပါ့ေလ။ သူတုိ႕က ညည္း လာခဲ့ဦးဆုိေတာ့ ေအးဘုံကလည္း ငါလာခဲ့ပါဦးမယ္ေျပာၿပီး သူတုိ႕လည္းျပန္ ေအးဘုံကလည္း ေန႕ေရႊ႕ ညေရႊ႕ထပ္ေရႊ႕။ ႐ုန္းဟယ္ ကန္ဟယ္နဲ႕ပဲ ႏွစ္တစ္ပတ္ကလည္သြားျပန္ပါေရာ။ ေအးဘုံ အေမ႕ကုိ ေၾကာက္သြားတာ ထင္ပါရဲ႕။

ေရႊေမာေဓာဘုရားပြဲလည္း မေရာက္ျဖစ္ေတာ့။ ေနာက္ႏွစ္ေတြမွာ ေအးဘုံတုိ႕မိသားစု ပဲခူးေခ်ာင္းဖ်ား ႐ုိးမေတာထဲမွာ တစ္ေႏြလုံး မီးေသြးဖုတ္တဲ့ အလုပ္ စလုပ္ျဖစ္ၾကေတာ့ ပုိဆုိးေတာ႕သည္။ မုိးက်မွ ရြာျပန္နား။ လယ္ေလး ေခ်ာင္းေလးလုပ္။ ေဆာင္းေပါက္ၿပီဆုိ ကုိစိန္ဝင္းက ေခ်ာင္းဖ်ားသြား အလုပ္လုပ္။ ေအးဘုံက စာရင္းငွားေတြနဲ႕ ေဆာင္းသီးႏွံ ပဲတုိ႕ ေျမပဲတုိ႕စုိက္ရင္း ေခ်ာင္းဖ်ားနဲ႕ ကမာဘာ ကူးခ်ည္သန္းခ်ည္။ ပုိက္ဆံကေတာ့ တကယ္စုျဖစ္ၾကသည္။ သားေလးမ်က္စိကလည္း တကယ္ပုိဆုိးလာေတာ့သည္။ ဘယ္ေရြ႕ ဘယ္မွ်ပုိက္ဆံနဲ႕ ဘယ္လုိ စက္ကုရင္ သားေလးျပန္ေကာင္းလာမွာလဲ။ ဘယ္လုိလုပ္ရင္ ရမလဲ။ ဒီအေတြးေတြနဲ႕ပဲ ေအးဘုံ ညည အိပ္မေပ်ာ္။ မေတြ႕ရတာ ၾကာတဲ့ အေမ႕ကုိလည္း တကယ္သတိရမိသည္။ ေအးဘုံ အိပ္မက္ထဲမွာေတာ့ သားေလးမ်က္စိျပန္ေကာင္းၿပီး ရြာကုိ သြားလည္ေတာ့ အေမက ေအးဘုံတုိ႕ သားအမိကုိ ဆီးႀကဳိဖက္ငုိတာ လုိက္တာ။ အဲသလုိ အိပ္မက္ကေန ႏုိးလာတဲ့ မနက္ခင္းေတြဆုိရင္ေတာ့ ေအးဘုံ ရႊင္ရႊင္ပ်ပ်ရွိတတ္သည္။

(ည)

ကုိးႏွစ္ဆယ္ႏွစ္ဆုိတဲ့ ကာလဟာ အဲသေလာက္ျမန္ျမန္ကုန္သြားမယ္လုိ႕ ေအးဘုံ မထင္ခဲ့မိ။ ခုေတာ့ ဆယ္ႏွစ္ေတာင္ေက်ာ္ခဲ့ၿပီ။ ကုိယ့္အေတြးနဲ႕ ကုိယ္၊ ကုိယ္႕ေဇာနဲ႕ကုိယ္ အလုပ္႐ွဳပ္ေနတဲ့ ေန႕ေတြလုိေပါ့ေလ။ သတိရလုိ႕ ၾကည္႕မိမွပဲ ေနေတာင္ညဳိၿပီဆုိတာမ်ဳိး။ အေမ႕နဲ႕ မေတြ႕ျဖစ္ၾကတဲ့ ဆယ္ႏွစ္ကုိ အေမေရာ ဘယ္လုိ ျဖတ္သန္းခဲ့ပါလိမ္႕။ အေမ က်န္းမာေရးေတာ့ ေကာင္းမွာပါ။ တစ္ခုခုဆုိ ဝုိင္းစိန္တုိ႕ ေအးဘုံကုိ လာမေျပာဘဲေတာ့ ေနမွာမဟုတ္။ သူတုိ႕ေတြေရာ ေနမွ ေကာင္းၾကရဲ႕လား။ ၿပီးခဲ့တဲ့ တစ္ႏွစ္ျခားကေတာ့ ေရႊလုံးနဲ႕ ပဲခူးေစ်းထဲ ေတြ႕ၾကေသးသည္။ ေရႊလုံးသားေလးေတာင္ ေတာ္ေတာ္ႀကီးေနၿပီ။ ၿပီးေတာ့ ကေလးေလးက အေမနဲ႕ တူလုိက္တာ။

ေၾသာ္ ေနာက္ဆုံးေတာ့ ေအးဘုံ အေမနဲ႕ ျပန္ေတြ႕ဖုိ႕ လာခဲ့ၿပီေပါ့ေလ။ ကမာဘာကလူေတြကုိပဲ အေဖာ္လုပ္ၿပီး ေရႊေမာေဓာဘုရားပြဲကုိ ေအးဘုံ တစ္ေယာက္တည္း လာခဲ့ရသည္။ သူတုိ႕တည္းမယ့္ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းကလည္း ဘုရားနားတင္ဆုိေတာ့ အခန္႕သင့္ပါသည္။ လျပည္႕ေန ဆြမ္းႀကီးေလာင္းပြဲက်မွ ဘုရားေပၚမွာ ရြာကလူတစ္ေယာက္ေယာက္ေတြ႕ရင္ ရၿပီ။ ကုိယ္႕ရြာသားေတြ ဘယ္နားမွာလဲ သိရရင္ အေမ႕ကုိ ရွာလုိ႕ ရပါၿပီ။ အေမ ေအးဘုံကုိ ဘာေတြေျပာမလဲ။ ေအးဘုံကေတာ့ အေမ႕ကုိ ေျပာစရာ စကားတစ္ခြန္းကုိ စိတ္ထဲ အခါခါ စီေနမိသည္။ ဘုတ္ဆုံကေတာ့ ေအးဘုံကုိ မဲ့ရြဲ႕လုိ႕ ‘ခလုတ္ထိမွ ညည္း အမိတ တာေပါ့ေအ’ လုိ႕ ေျပာမွာမလြဲ။ ေအးဘုံကလည္း မျငင္းပါဘူး။

ဒီလုိနဲ႕ပဲ ေအးဘုံ အေစာင့္ႀကီးေစာင့္လုိက္ရတဲ့ တန္ခူးလျပည္႕ေန႕ကုိ ေရာက္လုိ႕ ဆြမ္းႀကီးေလာင္းပြဲ စခါနီးၿပီ။ ေလာင္းမယ့္ လွဴမယ့္သူေတြ ေနရာေတြ ယူၿပီးၾကၿပီ။ ေအးဘုံ လူေတြၾကားထဲ ဟုိေျပးဒီလႊားနဲ႕ အေမ႕ကုိ ရွာသည္။ ေအးဘုံဝတ္ထားတာက တစ္ႏွစ္ အေမ႕ကုိ ဘုတ္ဆုံတုိ႕က ကန္ေတာ့တဲ့ ပါတိတ္ထမီျပာျပာ အပြင့္စိတ္စိတ္။ အေမက ‘အဆင္က ႏုလြန္းတယ္။ ဝတ္ရဲပါဘူးေအ’ ဆုိၿပီး ေအးဘုံကုိ ေပးလုိက္တာ။ အဲဒါကုိမွ အေမ႕အႀကဳိက္ နံ႕သာေရာင္ လက္စက အက်ၤ ီနဲ႕။ သတိတရနဲ႕ကုိ ဝတ္လာခဲ့တာေလ။

လူေတြက မ်ားေတာ့ ေအးဘုံေခါင္းေတြေတာင္ ေနာက္လာသည္။ ရြာကလူလည္း ဘယ္သူမွ မေတြ႕ေသး။ အေမကေတာ့ ထုံးစံမပ်က္လာကုိ လာမွာပါ။ ေအးဘုံ မမွတ္မိေလာက္ေအာင္ေတာ့ အေမ အုိစာ မသြားေလာက္ ေသးပါဘူး။

ေဟာ ေတြ႕ပါၿပီ။ ေနာက္နား ခပ္ေစာင္းေစာင္း ခပ္လွမ္းလွမ္းကၾကည္႕တာေတာင္ အေမ ေတာ္ေတာ္ အရြယ္က်သြားတာပဲ။ ဆြမ္းႀကီးေလာင္းဖို႕ တန္းစီရပ္ေနတဲ့ လူေတြထဲမွာ။ ထုံးစံအတုိင္း သဘက္အညဳိေလး ေခါင္းေပၚတင္လုိ႕။ လက္ထဲမွာ ပုိက္ဆံအရြက္ေသးေတြထည္႕ထားတာထင္ရတဲ့ စတီးလင္ဗန္းတစ္ခ်ပ္နဲ႕။ ေဘးနားကသူေတြကလည္း အသက္ႀကီးႀကီး အမ်ဳိးသမီးေတြေပမယ့္ သူတုိ႕ကုိ ေအးဘုံမသိ။ ဘယ္သူမွ အေဖာ္မပါဘူးထင္ပါရဲ။ အေမ႕ေနာက္နား လက္တစ္ကမ္းအကြာကေနပဲ အေမ႕ကုိ ေအးဘုံ ေငးၾကည္႕ေနမိၿပီး ဘာဆက္လုပ္ရမွန္းမသိ။ အေမ႕ေဘးနားက အမ်ဳိးသမီးႀကီးေတြကေတာင္ သတိထားမိၿပီး ေအးဘုံကုိ ကြက္ၾကည္႕ကြက္ၾကည္႕လုပ္ေနၾကသည္။ အမ်ဳိးသမီးႀကီးတစ္ေယာက္က ‘ကေလးမ။ ဆြမ္းႀကီးေလာင္းမလုိ႕လား။ ဒီၾကားထဲပဲလာလုိက္။ လာ လာ။’

အမ်ဳိးသမီးႀကီး စကားအဆုံးမွာ အေမကလည္း အမွဳမဲ အမွတ္မဲ့ ပုံစံမ်ဳိး ငဲ့ၾကည္႕သည္။ ၿပီးေတာ့ ခ်က္ခ်င္း ျပန္လွည္႕သြားသည္။ အေမ ေအးဘုံကုိ ေတြ႕ရက္နဲ႕ စိတ္ဆုိးမေျပႏုိင္ေသးဘူး ထင္ပါရဲ႕။ ေအးဘုံ အေတြးမွ မဆုံးခင္ အေမခႏၶာကုိယ္ ဆတ္ခနဲ ျဖစ္သြားတာ ေအးဘုံသတိထားလုိက္မိသည္။ အေမက ေအးဘုံရွိရာဘက္ကုိ ေနာက္တစ္ခါ ျပန္လွည္႕ၾကည္႕သည္။ ၿပီးေတာ့ မ်က္ေမွာင္က အားရပါးရ က်ဳံ႕ၿပီး စုိက္ၾကည္႕သည္။ ၿပီးေတာ့ ‘ေအးဘုံ။ ေအးဘုံ။ ညည္းေအးဘုံမဟုတ္လား။’

တန္ခူးလ ေႏြေခါင္ေခါင္ ေန႕လည္ႀကီးကုိ ခ်က္ခ်င္း ညဳိ႕ေမွာင္ေအးစိမ္႕သြားသလုိပင္။ မုိးရြာမလုိ႕ ထင္ပါရဲ႕။ ေအးဘုံရင္ထဲ လွပ္ခနဲ။ အေမ။

ေအးဘုံရွိရာ အေမက ခပ္ျဖည္းျဖည္း ေလွ်ာက္လာရင္း ေဘးဘီကုိ ၾကည္႕သည္။ ‘ဟဲ့။ ညည္းတစ္ေယာက္တည္းလား။ စိန္ဝင္းတုိ႕ေရာ။’

ေၾသာ္ အေမက သားကုိေတာင္မေမး။ ေအးဘုံ စိတ္ထဲ အခါခါစီထားခဲ့တာမုိ႕ ေအးဘုံ ေျပာစရာစကားေတြက အစီအစဥ္တက်ပဲ ေအးစက္စက္ထြက္လာခဲ့သည္။

‘ၿပီးခဲ့တဲလက ေခ်ာင္းဖ်ားမွာ မီေသြးဖုိၿပိဳလုိ႕ အေမ႕သားမက္ေရာ အေမ႕ေျမးေရာ ဆုံးၿပီအေမရဲ႕။’

အေမက ေအးဘုံကုိ ေငးေၾကာင္ၾကည္႕ေနသည္။ ဘာမွ မေျပာ။ တကယ္ေတာ့ ပတ္ဝန္းက်င္ႀကီး တစ္ခုလုံးကုိက တိတ္ဆိတ္သြားတာပါ။ အဲလုိ တိတ္ဆိတ္ေနၿပီးမွ အေမ႕ရဲ႕ဆုိ႕ဆုိ႕နင့္နင့္ အသံကုိ ေအးဘုံ နားကလား ႏွလုံးသားကလားမသိ အက်ယ္ႀကီးၾကားလုိက္ရသည္။

‘ေအးဘုံ။ ညည္း။ ညည္းေအ။ ကုိယ္႕အေမကုိ ဒီေလာက္ စိတ္မွတ္ႀကီးရသလား။ ဒီေလာက္ေတာင္ စိတ္နာရသလား သမီးရယ္။’

အဆုံသတ္မွာ အေမ႕အသံက အဖ်ားခတ္တုန္ယင္သြားသည္။ မဟုတ္ဘူး အေမ။ ေအးဘုံ အေမ႕ကုိ စိတ္မနာဘူး။ အေတးအမွတ္လည္း မရွိပါဘူးအေမရယ္။ တကယ္ေတာ့ ေအးဘုံ၊ ေအးဘုံ။ ေအးဘုံ ရင္ထဲမွာ ေအာ္ေနေပမယ့္ အသံကထြက္မလာ။ ေအးဘုံအျမင္ေတြ မ်က္ရည္ေတြေၾကာင့္ ေဝဝါးမသြားခင္ အေမ႕မ်က္လုံးထဲက မ်က္ရည္ေတြကုိ ေအးဘုံ ျမင္ျဖစ္ေအာင္ ျမင္လုိက္သည္။ ေအးဘုံဆီ ကမ္းလုိက္တဲ့ အေမ႕လက္ေတြ။ ေအးဘုံလည္း အေမ႕ဆီလက္ကမ္းလုိက္သည္။ ဒါေပမယ့္ အေမ႕လက္ကုိ ေအဘုံမမိလုိက္ မမီလုိက္။ ေရႊေမာေဓာ ဘုရားေနာက္က ေကာင္းကင္ႀကီး ေအးဘုံနဲ႕ ပုိေဝးသြားသည္။ ေအးဘုံကုိ ေျမမ်ဳိၿပီထင္ပါရဲ႕ အေမရယ္။

(ဋ)

ျဗဳန္းစားႀကီး ေမွာင္မက်သြားခင္မွာ ေအးဘုံလက္ကုိ အေမ ဆုပ္ကုိင္လုိက္တာ ေအးဘုံသိသည္။ ၿပီးေတာ့ ေအးဘုံကပဲ အေမ႕ဆီလဲက်သလား၊ အေမကပဲ ေအးဘုံရွိရာ လဲက်သလားမသိ။ ေအးဘုံရင္ခြင္ထဲမွာ အေမ၊ အေမ႕ရင္ခြင္ထဲမွာ ေအးဘုံ ေရာက္တာလဲ သိလုိက္သည္။ အေမ႕လက္ေတြကပဲ ေအးစက္ေနတာလား ေအးဘုံလက္ေတြကပဲ ေအးစက္ေနတာလားေတာ့မသိ။ ေအးစက္စက္ အေတြ႕ကုိလည္း ေအးဘုံသိလုိက္သည္။

အေမွာင္က ပုိသိပ္သည္းသြားသည္။ ဒါေပမယ့္ ထူးဆန္းစြာပင္ အေမ႕ကုိ ေအးဘုံ ျမင္ေနရသည္။ ဒီတစ္ခါ ျမင္လုိက္ရတဲ့ အေမကေတာ့ ခုနကေတြ႕လုိက္တဲ့ အေမ႕လုိ အုိစာမေန။ ဟုိးေအးဘုံတုိ႕ ငယ္ငယ္ကလုိ ေတာက္ေတာက္ပပ တက္တက္ႀကြႀကြအၿပဳံးေတြနဲ႕။

ၿပီးေတာ့ မေတြ႕တာ ဘာမွ မၾကာေသးတဲ့ သမီးတစ္ေယာက္ အိမ္ေရာက္လာသလုိပဲ ေအးဘုံကုိ ၿပဳံးၿပဳံးႀကီး ႀကဳိေနသည္။ ‘ညည္းေအ။ ေနႏုိင္လုိက္တာ’ လုိ႕ေတာ့ အၿပံဳးမပ်က္ေျပာေသးသည္။ ေအးဘုံကလည္း တစ္လႏွစ္လေလာက္ အိမ္မျပန္ျဖစ္တဲ့သမီးတစ္ေယာက္လုိ ‘အလုပ္ေတြ မ်ားေနလုိ႕ပါအေမရဲ႕။ ကၽြန္မလည္း အေမ႕ သတိရေနတာပါ’။ အေမက ဘာမွ ဆက္မေျပာေတာ့ပဲ ၿပဳံးၾကည္႕ေနသည္။ အေမ႕ရင္ထဲ့မွာ ဘာေတြ ေျပာေနမလဲ ေအးဘုံ သိခ်င္လွသည္။ ဒါေပမယ့္ မၾကားရ။ ေအးဘုံရင္ထဲ တတြတ္တြတ္ရြတ္ေနတဲ့ စကားသံေတြေၾကာင့္ပဲ အေမ႕ရင္ထဲက စကားသံေတြကုိ မၾကားရ။ ေအးဘုံရင္ထဲမွာ အခါခါ ေရရြတ္ေနမိတာကေတာ့ ‘ေအးဘုံ ထင္သားပဲအေမရယ္။ ဒီလုိမွန္းသိရင္ အေစာႀကီးကတည္းက ေအးဘုံ အေမ႕ဆီလာခဲ့ပါတယ္။ အေမလည္း သိေနမွာပါ’။

အေမ႕ကုိ အားရပါးရ ေအးဘုံ ဖက္ထားလုိက္သည္။ အေမကလည္း ေအးဘုံကုိ အားရပါးရ ျပန္ဖက္ထားသည္။ ေနာက္ဆုံးေတာ့ ေအးဘုံနဲ႕ အေမ ျပန္ဆုံျဖစ္လုိက္ၾကပါေသးသည္။