ကမၸည္း မွတ္တမ္း နဲ႕ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ လမ္းမ

ကမၸည္း မွတ္တမ္း နဲ႕ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ လမ္းမ

ခံ၀န္ခ်က္ ။ ။

ဒီ ၀တၳဳတုိကို ကၽြန္ေတာ္ မႏ ၱေလးမွာ တကၠသုိလ္တက္ေနတဲ့ ၂၀၀၀ ခုႏွစ္ပတ္၀န္းက်င္ေလာက္က ဖတ္ခဲ့ဖူးတာပါ။ ဒါေပမယ့္ ေက်ာ႐ုိးပဲ မွတ္မိၿပီး ၀တၳဳတုိရဲ႕ နာမည္၊ စာေရးသူရဲ႕ နာမည္ေတြကုိ မမွတ္မိေတာ့ပါဘူး။ ဒီ၀တၳဳက ေပးတဲ့ ရသနဲ႕ သင္ခန္းစာကုိ ႀကဳိက္လြန္းလုိ႕ ကၽြန္ေတာ္ ေရးတတ္သလုိ ျပန္ေရးလုိက္တာပါ။ မူရင္းကုိ ရွာေတြ႕ခဲ့ရင္ေတာ့ အဲဒါကုိ ဖတ္ေစခ်င္တာပါ။ ခုေတာ့ အဲဒီ မူရင္းက ရွာမေတြ႕ေသးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္မွတ္မိတဲ့ ေက်ာ႐ုိးကုိပဲ တတ္ႏုိင္သမွ် အဆင္ေျပေအာင္ ျပန္ေရးၿပီး တင္လုိက္တာပါ။ ဒီေတာ့ ဒီ၀တၳဳကုိ ဖတ္ၿပီး ဒီဇာတ္လမ္းမ်ဳိး ဖတ္ဖူးသလုိပဲလုိ႕ ထင္ခဲ့ရင္ ‘ဟုတ္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကူးခ်ထားတာပါ’ လုိ႕ အရင္ ၀န္ခံလုိက္ပါရေစ။

(က) ဧရာ၀တီျမစ္ကုိ ျဖတ္လ်က္ မႏ ၱေလးဘက္ကမ္းကုိ ေငးရင္း ကားေပၚမွာ အားလုံး ၿငိမ္ၿငိမ္သက္သက္ လုိက္ပါလာၾကသည္။ သူတုိ႕အားလုံးက မႏ ၱေလးတကၠသုိလ္မွ ေက်ာင္းသားမ်ားျဖစ္ၾကသည္။ တခ်က္တခ်က္ သူတုိ႕ခ်င္း စကားေျပာသံတုိးတုိးကုိ ၾကားရသည္။ မိန္းကေလးႏွစ္ေယာက္ နဲ႕ ေယာက္်ားေလး တစ္ေယာက္က ေနာက္ခုံတန္းမွာ ထုိင္ၿပီး ေရွ႕မွာ ေယာက္်ားေလးသုံးေယာက္ အားလုံးေျခာက္ေယာက္ျဖစ္သည္။ ေမာင္းသူ ကၽြန္ေတာ့္ေဘးခုံေပၚမွာေတာ့ သူတုိ႕ရဲ႕ စာအုပ္တစ္ခ်ဳိ႕ ႏွင့္ တုိလီမုိလီေတြပါေသာ စကၠဴေသတၱာ ခပ္ရြယ္ရြယ္တစ္လုံး။ ထင္ထားခဲ့တာက လူငယ္တစ္သုိက္ဆုိေတာ့ နည္းနည္းနားညည္းမည္လုိ႕။ သုိ႕ေသာ္ ခုေတာ့ သူတုိ႕က လူငယ္မ်ားျဖစ္ၾကေသာ္လည္း တည္တည္ၿငိမ္ၿငိမ္ရွိလြန္းၾကသည္။ စာတမ္းျပဳစုဖုိ႕အတြက္ မင္းကြန္းကုိ သြားေလ့လာၾကမည္ဆုိသည္။ တစ္ေယာက္က ပန္းခ်ီဆရာထင္သည္။ သူ႕မွာ ပန္းခ်ီဆြဲပစၥည္းေတြလည္း ကားေနာက္ခန္းထဲမွာ ပါသည္။ တစ္ေယာက္ကေတာ့ ကင္မရာကုိ လြယ္လ်က္သား။ ဒါေပမယ့္ အားလုံးက စကားနည္းၾကသည္။ ေျပာတာေတြက်ေတာ့လည္း ကၽြန္ေတာ္သိပ္နားမလည္ေသာ ပညာရပ္ဆုိင္ရာေတြ။

မနက္ခင္းေပမယ့္ ေနကေတာ့ အပူရွိန္ခပ္ျပင္းျပင္းပင္။ စစ္ကုိင္းဘက္ကေန မင္းကြန္းဆီလာေသာ ျမစ္ေဘးလမ္းသည္ သိပ္ေကာင္းလွသည္ေတာ့ မဟုတ္ေပ။ ဒီေတာ့ လမ္းက လူသြားလူလာ ရွင္းလွသည္။ သုံးထပ္ကန္ကုိ ေရာက္ေတာ့ ကားကုိ ရပ္ခုိင္းၿပီး အားလုံးဆင္းၾကသည္။ ကန္ကုိ ဓါတ္ပုံ႐ုိက္သူက ႐ုိက္သည္။ ပတ္ၾကည္႕သူက ပတ္ၾကည္႕သည္။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ကားနဲ႕ ခပ္လွမ္းလွမ္းမွာ ေဆးလိပ္သြားေသာက္ေနလုိက္၏။ သူတုိ႕က ကၽြန္ေတာ္႕ကားကုိ စငွားကတည္းက 'ဦးေလး၊။ ေဆးလိပ္ေသာက္တတ္ရင္ေတာ့ ကားနားတုန္း ခပ္လွမ္းလွမ္းမွာ သြား သြား ေသာက္ေပးပါဗ်ာ' လုိ႕ ႀကဳိေျပာၿပီးသား။ ေတာ္ေတာ္ၾကာေတာ့ အားလုံး ကားဆီ ျပန္လာၾကသည္။

'ဦးေလးေရ ... ဆက္သြားၾကစုိ႕ဗ်ာ'

ကၽြန္ေတာ္က ေဆးလိပ္ကုိ လက္စသတ္လုိက္ရင္း ကားဆီ သြက္သြက္ ျပန္ေလွ်ာက္လာလုိက္သည္။

ပန္းခ်ီဆရာလုိလုိ လူငယ္က

'ေရွ႕ နားက်ရင္ ပန္းခ်ီ ျပခန္းတစ္ခု ရွိတယ္ ဦးေလး၊ အဲဒီမွာ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ ခဏဆင္းမယ္။'

ကၽြန္ေတာ္က ကားအငွားလုိက္တာ ၾကာၿပီဆုိေပမယ့္ မင္းကြန္းဘက္ကုိေတာ့ ဒီကားလမ္းက မလာဘူးပါ။ ကုိယ္ကုိယ္တုိင္ လာစရာရွိရင္လည္း စက္ေလွနဲ႕ပဲ လာလုိက္တာမ်ားသည္။ သုိ႕ေသာ္လည္း သူတုိ႕ေျပာတဲ့ ျပခန္းကေတာ့ လြဲစရာမရွိ။ ျမင္လုိက္တာနဲ႕ သိသာသည္။ ျပခန္းထဲမွာလည္း ပန္းခ်ီကားေတြ ရွိသလုိ အျပင္မွာလည္း တစ္ခ်ဳိ႕ ေထာင္လ်က္။ တစ္ခ်ဳိ႕ဆြဲလက္စ။ ကားရပ္ၿပီး သူတုိ႕ ထြက္သြားၾကခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ္လည္း ေငါင္ေတာင္ေတာင္ က်န္ရစ္ခဲ့သည္။ ယူလာေသာ ပန္းခ်ီပစၥည္းေတြလည္း သယ္သြားၾကသည္ဆုိေတာ့ ေပးမွာလား ကုိယ္တုိင္ထုိင္ဆြဲမွာလား မေျပာတတ္ေခ်။ တေအာင့္ပဲလုိ႕ ကၽြန္ေတာ္ထင္ထားခဲ့ေပမယ့္ ေတာ္ေတာ္ၾကာတဲ့ အထိ ေပၚမလာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ပုိပ်င္းလာခဲ့သည္။ အမွတ္မဲ့စြာပဲ ကၽြန္ေတာ္ေျခေထာက္ေတြက ကားအျပင္ အဲဒီကမွတဆင့္ မလွမ္းမကမ္းက ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းဘက္ဆီ။ သူတုိ႕ထြက္လာရင္လည္း အရွင္းႀကီးလွမ္းျမင္ရႏုိင္သည္ပဲ။ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းတံတုိင္းက အလွဴရွင္နာမည္မ်ား။ အမွဳမဲ့ အမွတ္မဲ့ ဖတ္ၾကည္႕ေနစဥ္မွာပဲ ေတြ႕လုိက္တာက

အဘုိး ဦးလွေဘာ္ + အဘြား ေဒၚသစ္၊ အဘုိး ဦးစံ + အဘြား ေဒၚခင္ထား တုိ႕အားအမွဴးထား၍

ကုကၠဳိတန္းရြာေန ဦးမ်ဳိးေ၀ + ေဒၚခင္ေလး ႏွင့္ သား ေမာင္ေအာင္မ်ဳိး ေကာင္းမွဳအလွဴ

၁၃၂၂ ခု တန္ေဆာင္မုန္းလျပည္႕

ကုိယ္နဲ႕ နာမည္တူတစ္ေယာက္ကုိ ေတြ႕ေတာ့ ပ်င္းပ်င္းရိရိ ရွိေနခ်ိန္မုိ႕ထင္သည္။ ဘာရယ္မဟုတ္စိတ္၀င္စားမိသည္။ ေအာင္မ်ဳိးဆုိေသာနာမည္က ကုိယ္ေက်ာင္းေနခဲ့စဥ္ကလည္း ခပ္မ်ားမ်ားပင္။ ႏွစ္တုိင္း ေအာင္မ်ဳိးတစ္၊ ေအာင္မ်ဳိးႏွစ္ စသည္ျဖင့္ နာမည္အေျပာင္းခံရသည္။ အမ်ားေသာအားျဖင့္က နံပါတ္ႏွစ္ခ်ည္းပဲ ျဖစ္ရတတ္သမုိ႕ သူငယ္ခ်င္းတစ္ခ်ဳိ႕ပင္ ကၽြန္ေတာ့္နာမည္ကုိ ေအာင္မ်ဳိးႏွစ္လုိ႕ ထင္ေနၾကေသးသည္။ ေရးထုိးထားေသာ ခုႏွစ္သကၠရာဇ္အရေတာ္ေတာ္ၾကာၿပီဆုိေပမယ့္ အုတ္တံတုိင္းေတြက ထူသည္မုိ႕ ခုိင္ခုိင္မာမာပင္။ အုတ္တံတုိင္းရဲ႕ တစ္ေနရာမွာလည္း က်က်နန အုတ္ခံေရအုိးစင္တစ္ခု။ ေရအုိးစင္က အုတ္တံတုိင္းနဲ႕ စာလွ်င္ နည္းနည္းပုိသစ္သလုိရွိၿပီး အဂၤေတကုိင္ထားလုိက္တာ ေျပာင္လက္လုိ႕ေနသည္။ ေရအုိးစင္က အုတ္ခုံကုိ အပိတ္ ထူထူျမင့္ျမင့္မုိ႕ ပုိလည္းတင့္တင့္တယ္တယ္ရွိသည္။ အေပၚမ်က္ႏွာျပင္မွာ နည္းနည္းခ်ဳိင့္ကာ သဲခင္းထားၿပီး အုိးႏွစ္လုံးကုိ သပ္သပ္ရပ္ရပ္တင္ထားသည္။ ေရလဲထားတာလည္း မၾကာေသးဘူးထင္သည္။ အုိးေတြမွာ ေရစက္ေတြ စြတ္စုိဆဲ။ ေရခြက္ေတြက ေႂကြရည္သုတ္ခြက္ေတြ။ သန္႕သန္႕ျပန္႕ျပန္႕ပင္။ ေရတစ္ခြက္ခပ္ေသာက္လုိက္ရင္း သာဓုေခၚလုိက္မိသည္။ ၿပီးမွ ဘာရယ္မဟုတ္ အုတ္ခံုရဲ႕ ဒူးတစ္တုိက္ေနရာေလာက္မွာ ႃမွပ္ထားေသာ စက်င္ျပား ၀ါက်င့္က်င့္ေပၚက မွိန္ေဖ်ာ့ေသာ အလွဴရွင္နာမည္ေတြဖတ္ၾကည္႕လုိက္ေတာ့

ကုကၠဳိတန္းရြာေန ဦးမ်ဳိးေ၀ + ေဒၚခင္ေလး ႏွင့္ သား ေမာင္ေအာင္မ်ဳိး

သားေလး သုံးႏွစ္ျပည္႕ ေမြးေန႕ကုသုိလ္ အလွဴ

၁၃၂၅ ခု သီတင္းကၽြတ္လျပည္႕

'ေၾသာ္ ဒါဆုိ သူက ၁၃၂၂ မွာပဲ ေမြးတာေပါ့။ ဟုိတံတုိင္းကုိ လွဴတုန္းက သူက လသားေလးရွိေသးတာေပါ့'

ဘာရယ္မဟုတ္ ဆက္စပ္ေလွ်ာက္ေတြးေနမိရင္း ကုိယ္နဲ႕ အသက္ပါတူေနတာကုိ အံ့ၾသေနမိသည္။ သီတင္းကၽြတ္လျပည္႕ေမြးတယ္ဆုိရင္ေတာ့ ေမြးေန႕ပါတူလုိက္ေသးသည္။ တုိက္ဆုိင္လုိက္တာ။ ကၽြန္ေတာ့္မိဘေတြကေတာ့ ဘုတ္မင္းကန္ရြာက။ အိမ္ေတာ့မေရာက္ျဖစ္တာ ၾကာခဲ့ၿပီ။ ဒီတစ္ခါျပန္ အလည္ ေရာက္ျဖစ္ရင္ေတာ့ အေမ႕ကုိ ေမးၾကည္႕လုိက္ဦးမည္။ ကၽြန္ေတာ္ငယ္ငယ္တုန္းက ဘာေတြလွဴေပးခဲ့ဖူးသလဲလုိ႕။ အေမ႕ကေတာ့ လူၾကဳံရွိတုိင္း သူ႕ေျမးေတြကုိေရာ ေခၽြးမကုိေရာ ကၽြန္ေတာ္႕ကုိေရာ လာလည္ဖုိ႕ မျပတ္မွာေနက်။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ကေတာ့ တစ္ႏွစ္တစ္ခါေလာက္ လည္ႏုိင္ဖုိ႕ေတာင္ ေတာ္ေတာ္အားထုတ္ေနရသည္။ ဒါေတာင္ မႏ ၱေလးနဲ႕ ဘုတ္မင္းကန္ဆုိတာ ဘာမွ ေ၀းတာမဟုတ္။ အေမကလည္း မႏ ၱေလးေတာ့ သူ႕သမီးေတြလုိက္ပုိ႕မွပဲ လာတတ္သည္။ သူဘာသာသူဆုိ မလာရဲ။ ကား႐ွဳပ္သည္၊ ဆုိင္ကယ္႐ွဳပ္သည္ဆုိသည္။ အေဖက လာရဲေသာ္လည္း သူ႕တုိ႕အေဖကုိ သည္းေသာ သမီးေတြက တစ္ေယာက္တည္း ဘယ္ေတာ႔မွ မလႊတ္ေခ်။ ေမာင္အငယ္ဆုံးမုိ႕ သူတုိ႕က ကၽြန္ေတာ္႕ကုိေတာ့ သံေယာဇဥ္ႀကီးကာ မၾကာမၾကာေရာက္လာတတ္ၾကေသာ္လည္း အေဖတုိ႕ အေမတုိ႕ လႊတ္ပါဦး ဆုိရင္ေတာ့

‘ဟယ္ ... ဖုိးေအာင္ရယ္။ နင့္အိမ္က က်ဥ္းက်ဥ္း။ အရပ္က လူ႐ွဳပ္႐ွဳပ္နဲ႕။ အေဖတုိ႕ ေနရခက္ပါတယ္’

ဆုိေသာ ဆင္ေျခ တြင္တြင္ေပးကာ လႊတ္ခဲလွသည္။ တစ္ခါတစ္ခါ လႊတ္လည္း ေလးငါးရက္ထက္မပုိ လာျပန္ေခၚေတာ့သည္။ အေဖေရာက္ေနၿပီဆုိရင္ေတာ့ ေရွးေဟာင္းေႏွာင္းျဖစ္ေတြ နားညည္းေအာင္ ၾကားရတတ္သည္။ အေဖက အမွတ္သညာေကာင္းသူမုိ႕ ဘာေတြလွဴဘူးတယ္ဆုိတာ ပုိေကာင္းေကာင္းမွတ္မိႏုိင္သည္။ ဒါေပမယ့္ မင္းကုိေမြးေတာ့ ဘာလွဴတာ ဘာညာ တစ္ခါမွ ေျပာသံေတာ့ မၾကားဖူး။ ရယ္ေတာ့ ရယ္စရာပင္။ ဒီအရြယ္ၾကီးေရာက္မွ ဘာလုိ႕ သိခ်င္တာလဲလုိ႕ အေဖ ဘုေတာရင္ေတာ့ ဘာျပန္ေျဖမလဲ ၾကဳိစဥ္းစားထားမွ။

(ခ) ေမာင္ေက်ာင္းသားမ်ားအုပ္စု ျပန္ထြက္လာတာ ေတြ႕လုိက္ေတာ့ အေတြးစကုိ ျဖတ္ရင္း ကားဆီေလွ်ာက္သြားလုိက္သည္။ ပန္းခ်ီပစၥည္းေတြက ေပးခဲ့ ဒါမွမဟုတ္ ထားခဲ့ၾကၿပီထင္သည္။ ျပန္ပါမလာေတာ့။ ပန္းခ်ီဆရာလုိလုိေကာင္ေလးအျပင္ က်န္တဲ့သူေတြကလည္း ပန္းခ်ီကုိ ေတာ္ေတာ္စိတ္၀င္စားၾကပုံရသည္။ စကားလက္စ မျပတ္ႏုိင္ေသးဘဲ ေ၀ဖန္ေဆြးေႏြးၾကဆဲ။ ကားေပၚအားလုံးေရာက္ေတာ့ ကားစက္ႏွိဳးရင္း အျပင္မွာေထာင္ထားတဲ့ ပန္းခ်ီကားေတြကုိ လွမ္းၾကည္႕လုိက္ေတာ့ နားလည္ရခက္လြန္းသည္ထင္မိျပန္သည္။ သူ႕ေခတ္နဲ႕ သူအခါေပပဲလား၊ ကုိယ္နားမလည္တဲ့ ပညာရပ္ေပမုိ႕လားမသိ။

‘ေရွ႕မွာ လက္ဖက္ရည္ဆုိင္ပါလား ဦးေလး။ နည္းနည္းေတာင္ဆာသလုိပဲ။ ခဏရပ္ၿပီး တခုခု ဆင္း စားၾကရေအာင္ဗ်ာ။ ဦးေလးေရာ မနက္စာ စားခဲ့လား။’

‘ဦးက ေနမထြက္ခင္ကုိ မနက္စား အမ်ားႀကီးစားေနက်ကြ။ ဒီမလာခင္ကတည္းက ထမင္းေၾကာ္ အ၀စားလာခဲ့တာ။’

‘လက္ဖက္ရည္ေလာက္ေတာ့ ဆင္းေသာက္ပါဦး။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ တုိက္ပါ့မယ္။’

ေကာင္ေလးေတြက ေဖာ္ေဖာ္ေရြေရြေတာ့ ေတာ္ေတာ္ရွိၾကသည္။ ယဥ္ယဥ္ေက်းေက်းေတြပင္။

‘ဦးက မႏ ၱေလးသားလား’

ကားရပ္လုရပ္ခင္မွာပင္ ေက်ာင္းသူတစ္ေယာက္က လွမ္းေမးသည္။ ကၽြန္ေတာ္အေျဖခ်င္ဆုံး ေမးခြန္းကုိ အေမးခံရေတာ့လည္း ခလုတ္တုိက္မတတ္ေျဖလုိက္မိသည္။

‘က်ဳပ္က ဘုတ္မင္းကန္သားဗ်’

‘ေၾသာ္ ... နာမည္ေက်ာ္ရြာသားကုိးဗ်’

ဒီလူငယ္ေတြေလာက္ဆုိ ဟုိးတခ်ိန္က ဘုတ္မင္းကန္ရြာသူအလွဘြဲ႕ ‘မင္းဂံဘုတ္ ရြာသူမ်ား အသားေတာ္ ၀င္းလုိ႕ ၀ါ၀ါညီေရႊ’ ဆုိတာကုိ မသိေလာက္ထင္ခဲ့တာ။ သူတုိ႕က သိၾကသည္ပဲ။ ဒီဘက္ေခတ္အဆုိေတာ္ေတြလည္း ျပန္ဆုိၾကသည္ ထင္ပါရဲ႕။ အသက္ရလာေတာ့လည္း သီခ်င္းေတြနားမေထာင္ျဖစ္တာေတာင္ ၾကာခဲ့ၿပီ။ လက္ဖက္ရည္ဆုိင္ေတြ၊ ထီသည္ေတြ ဖြင့္တာေလာက္ပဲ နားေထာင္ျဖစ္ေတာ့သည္။ ဟုိး ငယ္ငယ္တုန္းကေတာ့ သီခ်င္းေတြထက္ပုိခုံမင္တာ မရွိႏုိင္ေတာ့လုိ႕ေတာင္ ထင္ခဲ့ဖူးသည္။ အရြယ္ရလာေတာ့လည္း ဘယ္လုိက ဘယ္လုိ ဒါေတြနဲ႕ အဆက္ျပတ္သြားမွန္းပင္ သတိမထားမိလုိက္။ သူတုိ႕က သူတုိ႕နဲ႕ ထုိင္ဖုိ႕ ေခၚေပမယ့္ ကားသမားထုံးစံ ကုိယ့္ဘာသာကုိယ္ပဲ သက္သက္တစ္ခုံမွာ သြားထုိင္ေနလုိက္သည္။

တုိက္ဆုိင္မွဳေတြမ်ားလြန္းသည္ထင္သည္။ လက္ဖက္ရည္ဆုိင္နဲ႕ လမ္းတစ္ဖက္က ေစတီငယ္တစ္ခု ျဖစ္သည္။ ေစတီငယ္ရဲ႕ အ၀င္မုခ္ဦးအမုိးခုံးသည္ အဂၤေတ ပန္းတေမာ့လက္ရာတုိ႕ျဖင့္ လွပ တင့္တယ္လြန္းလွသည္။ မုခ္ဦးအမုိး ေကြးေကြး၀ုိက္၀ုိက္တစ္ေလွ်ာက္ အလွဴရွင္အမည္ကုိ လွလွပပ ေရးထုိးထားသည္။ ၾကည္႕ရတာ ေၾကးသတၳဳကဲ့သုိ႕ေသာ သတၳဳတစ္မ်ဳိးကုိ ႃမွပ္၍ စာလုံးေဖာ္ထားသည္ထင္သည္။ လမ္းတစ္ဖက္ ခပ္လွမ္းလွမ္းကပင္ ရွင္လင္းေတာက္ပစြာ ျမင္ရေသာ လက္ရာပင္။

ကုကၠဳိတန္းရြာေန ဦးမ်ဳိးေ၀ + ေဒၚခင္ေလး ႏွင့္ သား ေမာင္ေအာင္မ်ဳိး ေကာင္းမွဳ

၁၃၃၂ ခု သီတင္းကၽြတ္လျပည္႕ေက်ာ္ ၃ ရက္

ဒါကုိ လွဴေတာ့ ဒီလူ႕အသက္က ၁၀ ႏွစ္သားရွိၿပီ။ ကၽြန္ေတာ္ ေလးတန္းက်လုိ႕ အေဖက မႏ ၱေလးက သူ႕အကုိ ၀မ္းကြဲဆီပုိ႕ၿပီး ေက်ာင္းတက္ခုိင္းခဲ့တဲ့ ႏွစ္ေပါ့။ အဲဒီ ဦေလးကုိ ကၽြန္ေတာ္ ေတာ္ေတာ္ေၾကာက္ရတာျဖစ္သည္။ ဒီလူက ဆယ္ႏွစ္သား အရြယ္ေရာက္တာေတာင္ ေနာက္မွာ ေနာက္ထပ္ ညီ ညီမ ရွိပုံ မရေခ်။ အကုိ အမလည္း မရွိဘူး ထင္သည္။ မိဘေတြ ဒီလူ႕ကုိ ဘယ္ေလာက္ ခ်စ္ၾကပါလိမ့္။ အားေနေတာ့လည္း လူက ေတြးခ်င္သည္။ ကုကၠဳိတန္းဆုိတာ ဘယ္နားကပါလိမ့္။ မႏ ၱေလးအနီးတစ္၀ုိက္ကေတာ့ မဟုတ္ဘူးထင္သည္။ ကၽြန္ေတာ္႕တစ္သက္ အႏွစ္ ၅၀ နီးနီး မႏ ၱေလးနားပဲ ေနလာတာ ေရာက္ဖူး ၾကားဖူးတဲ့ ရြာထဲမွာေတာ့ ဒီနာမည္ မပါ။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ ဘုတ္မင္းကန္လုိ နာမည္ႀကီး မဟုတ္တာ ေသခ်ာသည္။

ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္က ကားတံခါးဖြင့္ေပးဖုိ႕ လာေျပာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ကားတံခါးလုိက္ဖြင့္ေပးရသည္။ သူက ကားေရွ႕ခန္း စကၠဴေသတၱာထဲက စာရြက္အလြတ္ေတြ ေဖာင္တိန္ေတြနဲ႕ စာအုပ္တစ္ခ်ဳိ႕ကုိ ႏွဳိက္ၿပီး ‘ရၿပီ ဦးေလး’ ဟုေျပာသည္။ ကူသယ္ေပးမယ္ေျပာေတာ့လည္း လက္မခံ။ ‘ရပါတယ္ ခင္ဗ်’ ဟုသာေျပာၿပီး သူ႕ဘာသာ သယ္သြားသည္။ အိမ္က သားေတာ္ေမာင္ေတြေရာ ဘယ္လုိပါလိမ့္။ ဒီလုိ ယဥ္ယဥ္ေက်းေက်းေတြမွ ဟုတ္ရဲ႕လား။ ကၽြန္ေတာ့္ထက္ မေအကုိ ပုိ ကပ္ၾကေသာ သားေတာ္ေမာင္ေတြဆီ စိတ္က ေရာက္သြားျပန္သည္။ ေက်ာင္းသားတစ္စုကေတာ့ လက္ဖက္ရည္စားပြဲေပၚမွာ စာအုပ္ စာရြက္ကုိယ္စီႏွင့္ အက်အနပင္ ဘာေတြလဲေတာ့ မသိ အလုပ္ရွဳပ္ေနၾကသည္။ ၾကာၾကဦးမည္ထင္ပါရဲ႕။ ကားကေတာ့ ဆီထည္႕ေပးၿပီး  ေန႕တြက္နဲ႕ အျပတ္ငွားထားတာမုိ႕ ဘာမွမထူး။ မေမာင္းရ ပုိေတာင္သက္သာေသးသည္။ ဒါေပမယ့္ ကားသမား ကားမေမာင္းဘဲ ငုတ္တုတ္ထုိင္ေနရေတာ့ စိတ္ေတြက ေတာင္ေရာက္ေျမာက္ေရာက္။ အခြင့္ရတုန္း ေဆးလိပ္တစ္ဖြာ ႏွစ္ဖြာ ဖြာဦးမွ။

(ဂ) ေဆးလိပ္မီးၫွိရင္း မ်က္လုံးေတြက မုခ္ဦး အ၀င္က အလွဴရွင္နာမည္ စာတန္းဆီ ျပန္ေရာက္သြားျပန္သည္။ ‘ငါနဲ႕ သက္တူ ရြယ္တူဆုိေတာ့ ဒီေကာင္ ဘယ္မွာ ေက်ာင္းတက္တာပါလိမ့္’။ ကၽြန္ေတာ္လုိပဲ ရြာသားေပမယ့္ မႏ ၱေလးမွာ ေက်ာင္းလာတက္ျဖစ္တယ္ဆုိတာလည္း ျဖစ္ႏုိင္သည္ပင္။ ကၽြန္ေတာ္က (၁၃) ေက်ာင္းထြက္။ ကၽြန္ေတာ္နဲ႕ အတန္းတစ္ခုခုမွာ နာမည္တူခဲ့တဲ့ ေအာင္မ်ဳိးတစ္ေယာက္ေယာက္ေရာ မျဖစ္ႏုိင္ဘူးလား။ စဥ္းစားမိသေလာက္ေတာ့ သိဖူး ခင္ဖူးတဲ့ ေအာင္မ်ဳိးေတြနဲ႕ ကုကၠဳိတန္းဆုိတဲ့ ရြာက တြဲရက္ရွိမေန။ ငယ္ငယ္တုန္းက ေအာင္မ်ဳိးေတြကုိလည္း ေကာင္းေကာင္းမမွတ္မိ။ မွတ္မွတ္ရရ ကၽြန္ေတာ္ရဲ႕ ေနာက္ဆုံး ေက်ာင္းသားဘ၀ ကုိးတန္းတက္တုန္းက ေအာင္မ်ဳိးကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္နဲ႕ သိပ္တည္႕တာမဟုတ္။ ဒီေကာင္က ေရႊတေခ်ာင္းသား။ ၿပီးေတာ့ ဒီေကာင့္မွာ အကုိ တစ္ေယာက္ရွိၿပီး အဲဒီအကုိကလည္း ဆယ္တန္းက်။ သူတုိ႕ ညီအကုိႏွစ္ေယာက္လုံး လူဆုိးေတြအျဖစ္နာမည္ႀကီးသည္။ သူမ်ားသာေျပာတာ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း ခဏခဏ လူႀကီးမိဘေခၚဖုိ႕ ျဖစ္ရသူဆုိေတာ့ ဆရာ ဆရာမေတြက ေအာင္မ်ဳိးဆုိ ဘယ္ေအာင္မ်ဳိးျဖစ္ျဖစ္ ေၾကာက္လွသည္ဆုိသည္။

ေမာင္ေက်ာင္းသားေတြက ဘာေတြလုပ္ၾကသည္မသိ။ မၿပီးႏုိင္ၾကေပ။ ေဆြးေႏြးၾကဆဲ။ ေန႕လည္နားကပ္လာၿပီး ဗုိက္ကဆာလာသည္မုိ႕ လက္ဖက္ထမင္းတစ္ပြဲ ၾကက္ဥေၾကာ္နဲ႕ မွာစားလုိက္သည္။ အားလုံးထကာ ကားဆီေလွ်ာက္သြားခ်ိန္မွာေတာ့ မြန္းတည္႕လုၿပီ။ ပုိက္ဆံရွင္းဖုိ႕ စားပြဲထုိးေလး ေခၚလုိက္တာ ရွင္းၿပီးၿပီဆုိပဲ။

‘ငါ့တူတုိ႕။ ဦးေလးစားတာ ဘယ္ေလာက္က်သြားသလဲ။ ျပန္ယူပါကြ’

‘ဟာ။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ ေကၽြးပါရေစ။’

‘မဟုတ္တာ။ ကားခထဲမွာ အဲဒါ အကုန္ပါၿပီးသာပါကြ။ ငါ့ဘာသာ ၀ယ္စားရမွာ။’

‘အဲလုိလည္း မဟုတ္ပါဘူး။ ဦးေလးရယ္။ ထားလုိက္ပါ။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ ေနာက္ရက္ေတြလည္း လာဖုိ႕ ရွိဦးမွာ။ အဆင္ေျပရင္ ဦးေလးနဲ႕ပဲ  လာလုိက္မယ္ေလ။ ကုိယ့္တူေတြလုိ သေဘာထားပါဗ်။’

ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ ကားသမားေတြအတြက္ေတာ့ ေျပာရဆုိရ အဆင္ေျပတဲ့ ခရီးသည္ရတာ ကံေကာင္းလြန္းသည္ပင္။ ဒီကေလးေတြနဲ႕ လာရတာ မဆုိး။ ေစ်းကုိလည္း နည္းနည္းမွပင္ မစစ္ခဲ့ၾက။ ပုိက္ဆံတတ္ႏုိင္ၾကသည္ ထင္ပါရဲ႕။ အိမ္က သားေတာ္ေမာင္ေတြေရာ တကၠသုိလ္တက္ၾကတာ ဘာေတြမ်ားသုံးစရာေတြရွိၿပီး ဘယ္လုိေတြ သုံးၾကပါလိမ့္။ မွတ္မွတ္ရရ ခုထိ ပုိက္ဆံလုံးခနဲ ေပးရတာမ်ဳိး ႀကဳံေတာ့ မႀကဳံဘူးလွေပ။ သူတုိ႕အေမက ကၽြန္ေတာ္မသိေအာင္ ၾကည္႕က်က္လုပ္ေပးေနေလသလားမသိ။ သမီးကေတာ့ ငယ္ေသးလုိ႕ထင္သည္။ ေတာ္ေတာ္လိမၼာသည္။ မုန္းဖုိးေပးသမွ် စုထားသည္ခ်ည္း။ မုန္႕၀ယ္စားပါသမီးရဲ႕ လုိ႕ အတင္းေျပာရသည္။ ဒါေၾကာင့္မုိ႕ မိန္းမကေရာ သားေတြကပါ ကၽြန္ေတာ့္ကုိ သမီးမွ သမီး သည္းသည္းလွဳပ္သည္ ထင္ၾကသည္။ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း အမွန္လုိပဲမုိ႕ အျငင္းခက္ပါသည္။ ဒါေတာင္မွ သမီးနဲ႕ မွတ္မွတ္ရရ ဘာမွ အတူမလွဴဘူး။ စား၀တ္ေနေရးကလည္း ႐ုန္းကန္ေနရလုိ႕ထင္ပါသည္။

လမ္းတစ္ေလွ်ာက္ စက္ဘီးစီးသူေရာ လမ္းေလွ်ာက္သူေရာ မ်ားလွသည္မုိ႕ ကားကုိ ေျဖးေျဖးပဲ ေမာင္းရသည္။ သည္လုိနဲ႕ပဲ နာမည္ေက်ာ္ မင္းကြန္းပုထုိးေတာ္ႀကီး ေရာက္လာခဲ့ၾကသည္။ ဒီမွာေတာ့ ေက်ာင္းသားေတြ က်ိန္းေသ ၾကာၾကေပလိမ့္မည္။

‘ဦးေလးေရ။ သြားစရာရွိရင္ ေအးေအးေဆးေဆးသြားေန။ ႏွစ္နာရီေလာက္ ၾကာဖုိ႕မ်ားတယ္။’

‘ရပါတယ္ကြ။ မင္းတုိ႕ ကားထဲက ယူခ်င္တာရွိရင္ ခက္ေနပါ့မယ္။’

‘ရပါတယ္။ ဦးေလးလည္း ပ်င္းမွာေပါ့။ ဟုိနားဒီနား ေလွ်ာက္သြားပါ။’

‘ေကာင္းပါၿပီကြာ။ ဒါဆုိလည္း ဦးေလး ဒီနားတစ္၀ုိက္မွာပဲ ရွိမယ္။ လူအုိ႐ုံဘက္ ဒါမွမဟုတ္ ျခေသၤ့႐ုပ္ေတြရွိတဲ့ ျမစ္ကမ္းေျခဘက္မွာ ရွိမယ္ေလ။’

(ဃ) ျမစ္ကမ္းေျခမွာ ရွိတဲ့ ျခေသၤ့႐ုပ္ အၿပဳိအပ်က္ေတြဘက္ ေလွ်ာက္လာခဲ့ၿပီး ဒီေနရာေရာက္တုိင္း ျဖစ္ေနက်ထုံးစံ ဟုိးတစ္ေခတ္တစ္ခ်ိန္က ျမန္မာေတြရဲ႕ အားထုတ္မွဳကုိ အံ့ၾသေစာေၾကာေနမိသည္။ ေနာက္ထပ္ထုံးစံ တစ္ခုကုိလည္း မပ်က္မကြက္လုပ္ရေသးသည္။ ခပ္ရြယ္ရြယ္ အုတ္ခဲက်ဳိးစကုိ ကုိင္ၿပီး ျခေသၤ႕႐ုပ္ေပၚကေန ေက်ာ္ေအာင္ပစ္ဖုိ႕ ႀကဳိးစားတာ။ ငယ္ငယ္က ေက်ာင္းေျပးၿပီး ေလွေတြနဲ႕ ဒီဘက္ကမ္းအထိ လာခဲ့တာ သတိရသည္။ အခုေခတ္ကေလးေတြကေတာ့ ဒီလုိ မရွိၾကေတာ့ဘူးထင္ပါရဲ႕။ တကယ္တမ္းေတြးၾကည္႕ရင္ အႏ ၱရာယ္ မ်ားလြန္းလွသည္။ ငယ္ငယ္တုန္းဆုိေတာ့လည္း ေၾကာက္ရေကာင္းမွန္းမသိခဲ့။ နန္းေတာ္ကၽြန္းရြာက သူငယ္ခ်င္းေတြက ေလွရွိသည္မုိ႕ မင္းကြန္းကုိ ေက်ာင္ေျပးရတာ အဆင္ေျပသည္။ အိမ္ေတြက မသိေအာင္ ေလွ်ာက္သြားရတာကုိက အရသာျဖစ္ခဲ့သည္။ ေရနစ္ေသႏုိင္သည္႕ အႏ ၱရာယ္ထက္ စာသင္ခန္းကုိ ပုိ ေၾကာက္တတ္ခဲ့သည္ ဆုိရမည္။

တစ္နာရီ ေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္ ၾကာေတာ့ ကားဆီ ျပန္သြားၿပီး အရိပ္အေျခ ၾကည္႕လုိက္သည္။ ဘယ္သူ႕မွ မေတြ႕။ ပုထုိးေပၚတက္ေနရင္ပဲျဖစ္ျဖစ္ ပုထုိးဟုိဘက္ျခမ္းေရာက္ေနရင္ပဲျဖစ္ျဖစ္ ျမင္ရမွာမဟုတ္။ ေခါင္းေလာင္းႀကီးနဲ႕ကလည္း ကပ္လ်က္ဆုိေတာ့ သူတုိ႕ဘာသာ သူတုိ႕မ်ား လမ္းေလွ်ာက္သြားကုန္ၾကေလသလား မသိ။ သူတုိ႕က သေဘာေကာင္းၾကသည္ဆုိေတာ့ တစ္ခုခုေျပာမွာမ်ဳိး စိတ္ေတာ့ သိပ္မပူလွ။ သူတုိ႕ ႏွစ္နာရီေလာက္ၾကာမယ္ဆုိတာ တကယ္ပဲထင္ပါရဲ႕။ ဘာေတြကုိမ်ား ႏွစ္နာရီ ၾကာေအာင္ ၾကည္႕ၾကမလုိ႕ပါလိမ့္။

ဘုိးဘြားရိပ္သာဘက္လမ္းေလွ်ာက္ရင္း ေဆးလိပ္ေသာက္ဖုိ႕ ျပင္လုိက္သည္။ အနီးအနားက ဆုိင္ေတြ လူေတြကုိလည္း ေငးရင္း ၾကည္႕ရင္း။ သမီးဖုိ႕ ကစားစရာ တစ္ခုခု ၀ယ္သြားမလားလည္း စဥ္းစားမိသည္။ နည္းနည္းၾကာၿပီး ကားဆီျပန္လာေတာ့လည္း ေက်ာင္းသားအုပ္ကုိ မေတြ႕ရေသး။ ပုိက္ဆံက ႀကဳိေပးထားတာဆုိေတာ့ ဒီကိစၥေတာ့ ပူစရာမရွိ။ သူတုိ႕ေတြ ပုံစံကလည္း မိေကာင္းဖခင္သားသမီးဆိုတာ ဒီပုံစံလုိ႕ ေျပာရမယ့္ ႐ုပ္ကေလးေတြ။ ကားထဲကပဲ ထုိင္ေစာင့္တာ ေကာင္းပါတယ္ စဥ္းစားၿပီး ကားထဲ ၀င္ထုိင္ေနလုိက္သည္။ ဒီလုိနဲ႕ ေတာ္ေတာ္ ၾကာသြားျပန္သည္။ ေပၚမလာၾကေသး။ ဘာလုပ္ရင္ေကာင္းမလဲ။ စဥ္းစားရင္း စဥ္းစားရင္း ေခါင္းထဲ ဖ်တ္ကနဲ အႀကံတစ္ခု ရသြားသည္။ ဒီနားတစ္၀ုိက္မွာ ဟုိလူေတြမိသားစုက ခဏခဏ လွဴတတ္ပုံရသည္ဆုိေတာ့ ဘုိးဘြားရိပ္သာမွာ ဒါမွမဟုတ္ ဒီအနီးအနားမွာေရာ တစ္ခုခု လွဴခဲ့ၾကေလမလား။ အလုပ္မရွိ ေၾကာင္ေရခ်ဳိးဆုိတာ ဒါပဲ။

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အခ်ိန္ျဖဳန္းစရာတစ္ခု ရလာေတာ့ ၀မ္းသားအားရ ျဖစ္သြားသည္။ ဘုိးဘြားရိပ္သာႏွင့္ အနားတစ္၀ုိက္က အုတ္တံတုိင္းေတြကုိ ဖတ္ရတာက စိတ္၀င္စားစရာ ေကာင္းလာသည္။ ဒါေပမယ့္ ေခါင္းသာ တျဖည္းျဖည္းေနာက္လာေရာ ဘာမွ မေတြ႕။ စိတ္ထဲမွာ မျဖစ္ႏုိင္သလုိ ထင္မိျပန္သည္။ တဖက္ကလည္း ဒါ မထူးဆန္းဘူး ျဖစ္ႏုိင္တာပဲလို႕ ေတြးမိျပန္သည္။ ဒီလုိနဲ႕ပဲ လမ္းေလွ်ာက္ရင္း ေတာင္ဖတ္ေျမာက္ဖတ္ႏွင့္ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ သတိထားမိခ်ိန္မွာ ေခါင္းေလာင္းႀကီးထားတဲ့ အေဆာက္အအုံနားေရာက္ေနခဲ့ၿပီ။ ဒီအေဆက္အအုံမွာကေတာ့ သံပန္းကြက္ေတြနဲ႕ေရာ ေဆးေရးေတြနဲ႕ပါ အလွဴရွင္နာမည္ေတြ တစ္ပုံတစ္ပင္။ ကုိယ့္တစ္သက္ ဘာတစ္ခုမွ ကမၸည္းထုိးမလွဴဖူးတာလည္း ခုမွ သတိထားမိသည္။ အလွဴဆုိတာ မျဖစ္မေန ကမၸည္းထုိးလွဴမွ မဟုတ္ဘဲလုိ႕ ဆင္ေျခလည္းကန္မိသည္။ ဒါေပမယ့္လည္း ခုလုိ ကမၸည္းေတြလုိက္ဖတ္ေနမိမွ တစ္ခုခုကုိ အားက်သလုိ ခံစားရသည္။ ဖတ္လုိက္တဲ့ အလွဴ႕ရွင္ေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားလာေပမယ့္ ရွာေနတဲ့ နာမည္တစ္ခုကုိေတာ့ မေတြ႕ေသးေပ။ မႏ ၱေလးျမဳိ႕ေန ဦးၾကင္လွဳိင္။ ေက်ာ္ခ်။ မတၱရာၿမဳိ႕ေန။ ေက်ာ္ခ်။ ပဲခူးျမဳိ႕ ဆံေတာ္တြင္းရပ္။ ေက်ာ္လုိက္။ ေခါင္းေတြက နည္းနည္းေတာင္ ေနာက္လာျပန္ၿပီ။ ခဏနားဦးမွ။

ေနာက္တစ္ေခါက္ ျပန္စဖတ္တဲ့ အခ်ိန္မွာေတာ့ ရွာေဖြတဲ့ အလုပ္ကုိ ေတာ္ေတာ္ ကၽြမ္းလာသည္လုိ႕ထင္သည္။ ျမန္ျမန္ေက်ာ္ခ် တတ္လာၿပီး ျမန္ျမန္ ရွာတတ္လာသည္။ ဒါေပမယ့္ မေတြ႕ေသး။ ‘ေနပါဦး။ ဒါထက္ ဒီလူ ၿမဳိ႕ေတြ ဘာေတြ ေျပာင္းသြားရင္ေရာ။ ဒါဆုိ ကုကၠဳိတန္းနဲ႕ ဘယ္စေတာ့ မလဲ။ ေသေသခ်ာခ်ာ ဖတ္မွပါ။’

စိတ္ေအးလက္ေအးနဲ႕ က်က်နန ျပန္ဖတ္လုိ႕ ထင္သည္။ ကၽြန္ေတာ္႕စိတ္အထင္ သိပ္မၾကာလုိက္ခင္မွာပဲ အမုိးမ်က္ႏွာၾကက္နားေလာက္မွာ ေတြ႕လုိက္ရတဲ့ စာတန္းက

ကုကၠဳိတန္းရြာေန ခမည္းေတာ္ ဦးမ်ဳိးေ၀ + မယ္ေတာ္ ေဒၚခင္ေလး အမွဳးထား၍ အရွင္ဇာေဏယ်  ေကာင္းမွဳ

၁၃၄၁ ခု သီတင္းကၽြတ္လျပည္႕ေက်ာ္ ၂ ရက္

‘ေၾသာ္ ဒီလူ ဦးဇင္း ၀တ္နဲ႕ လွဴထားတာထင္ပါရဲ႕’ လုိ႕ ေတြးမိရင္း ကုိယ္႕ရဲ႕ ရွာေဖြေတြ႕ရွိမွဳအတြက္ ေက်နပ္သြားသည္။ ဘုန္းႀကီးဆုိေတာ့ ဘြဲ႕ေတာ္ကုိ ေနနံသင့္ ေပးထာသည္။ အဂၤါသား ဆုိေတာ့ စ၊ ဆ၊ ဇ၊ စ်၊ ည။ ကၽြန္ေတာ္လည္း သူ႕လုိ႕ ပဲ အဂၤါေန႕ ေမြးေပမယ့္ အေဖအေမက ဘာေၾကာင့္လဲမသိ ေအာင္မ်ဳိးလုိ႕ နာမည္ေပးခဲ့သည္။ အေၾကာင္းတစ္ခုခုေတာ့ ရွိမည္ထင္ပါသည္။ က်န္းမာေရး ဒါမွမဟုတ္ ဘ၀မွာ တုိးတက္ႀကီးပြားေအာင္ စသည္ျဖင့္ ျမန္မာ့ နာမည္ေပးက ဥပေဒသ စုံလွသည္။ ဒီလူက အလွဴကုိ သူ႕ေမြးေန႕နဲ႕ အကုိက္ လုပ္တာ ထင္သည္။ ကမၸည္းေတြက သီတင္းကၽြတ္လျပည္႕နားခ်ည္းပင္။ ရက္နည္းနည္း အတုိးအဆုတ္ျဖစ္ကာ လြဲသြားသည္ ထင္သည္။ ရွာေနတာကုိ ေတြ႕သြားၿပီမုိ႕ ေဆာ့ကစားလုိ႕ ၿပီးသြားတဲ့ ကေလးတစ္ေယာက္လုိ ေက်ေက်နပ္နပ္ ျဖစ္သြားၿပီး ဟုိဒီ ဆက္ၾကည္႕ေနမိသည္။ ဒီလူက အၿပီးအပုိင္မ်ား သာသနာ့ေဘာင္ ၀င္သြားေလသလား။ မိဘေတြက သားတစ္ေယာက္တည္းဆုိေတာ့ ေပး၀င္ပါ့မလား။ တီဗြီဇာတ္လမ္းတြဲ တစ္ခုလုိပင္ စိတ္၀င္စားစရာ ျဖစ္လာသည္။

အဲဒီ အခ်ိန္မွာပဲ တုိက္တုိက္ဆုိင္ဆုိင္ ေခါင္းေလာင္းၾကီးထားတဲ့ အေဆာက္အအုံနဲ႕ မလွမ္းမကမ္းက အဂၤေတ ခုံတန္းလ်ားတစ္ခုရဲ႕ ကမၸည္းမွာေတာ့

ကုကၠဳိတန္းရြာေန ဦးမ်ဳိးေ၀ + ေဒၚခင္ေလး ၊ သား ေမာင္ေအာင္မ်ဳိး ေကာင္းမွဳ

၁၃၄၂ ခု သီတင္းကၽြတ္လျပည္႕ေန႕

‘ေၾသာ္၊ ဒီလူ သာသနာ့ေဘာင္ အၿပီး၀င္တာ မဟုတ္ဘူးပဲ။ ေတာ္ေတာ္ အရြယ္ေရာက္တဲ့ အထိလည္း အဲဒီရြာမွာ ရွိေနတုန္းပဲ။ ျပည္႕စုံၾကတယ္ ထင္ပါရဲ႕။ လွဴႏုိင္လုိက္ၾကတာ။ ခုံတန္းႀကီးကလည္း ေကာင္းလုိက္တာ။ ကုိယ္႕ဘာသာ တစ္ေယာက္တည္း လွဴတာဆုိေတာ့ သူ႕ေမြးေန႕နဲ႕ အခ်ိန္ကုိက္ ျဖစ္ေအာင္ ကမၸည္းထုိးလုိက္ႏုိင္တယ္ ထင္ပါရဲ႕’ စသည္ျဖင့္ မေရမရာ အခ်က္အလက္ေတြ ေပၚမွာ အေျခခံၿပီး က်က်နန အေတြးဆန္႕ရင္း စာတန္းကုိလည္း ေနာက္တစ္ေခါက္ျပန္ဖတ္ရင္ ၿပဳံးေနမိပါသည္။

‘ဘာေတြ သေဘာက်ေနတာလဲ ဦးေလးရ။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ က ဦးေလး ပ်င္းေနၿပီ ထင္တာ။’

ေက်ာင္းသားေလးထဲက ႏွစ္ေယက္က ကၽြန္ေတာ့္အနား ဘယ္အခ်ိန္က ေရာက္လာသည္မသိလုိက္။ က်န္တဲ့ ေလးေယာက္ကုိေတာ့ ေခါင္းေလာင္းႀကီးနားမွာ ေတြ႕လုိက္သည္။

‘ေၾသာ္ ဘာမွ မဟုတ္ပါဘူးကြာ။ ဟုိဟာေလ။’

လက္က ဘာရယ္မဟုတ္ ခုံတန္းလ်ားက ကမၸည္းကုိ လက္ၫွဳိးၫႊန္မိသည္။ ေက်ာင္းသား တစ္ေယာက္က ကၽြန္ေတာ့္နာမည္ကုိ ကားလာငွားကတည္းက ေမးၿပီး သိထားသူမုိ႕ ကမၸည္းကုိ ဖတ္ရင္း

‘ေၾသာ္။ ဦးေလးတုိ႕ လွဴထားတာလား။’

ေခါင္းကုိ ခပ္ျဖည္းျဖည္းခါရင္း

‘မဟုတ္ပါဘူးကြာ။ အရမ္းခင္တဲ့ နာမည္တူ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ပါ။’

‘ေၾသာ္’

ဘုရားအရိပ္လာၿပီး ညာသလုိ ျဖစ္ေလမလား။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ့္ စိတ္ထဲမွာေတာ့ ကမၸည္းစာ ေလးခု ဖတ္ၿပီးခ်ိန္မွာ အရမ္းရင္းႏွီးၾကၿပီးသားလူေတြလုိ ခံစားရသည္။ သာဓု သာဓု သာဓုပါ သူငယ္ခ်င္းေရ။

‘ဦးေလး ၾကည္႕ခ်င္ေသးတာ လုပ္ခ်င္ေသးတာ ရွိေသးရင္ ေအးေဆးလုပ္ေနာ္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ ကားနားက ေစာင့္မယ္။’

သူတုိ႕က သေဘာေကာင္းလုိ႕ ေစာင့္မယ္ဆုိေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္က ခပ္သြက္သြက္ပဲ သူတုိ႕ ေနာက္က လုိက္သြားလုိက္သည္။

(င) ဒီလုိနဲ႕ပဲ ေနေစာင္းစျပဳလာေနၿပီ။ သူတုိ႕ စားဖုိ႕ ေရြးလုိက္တဲ့ ထမင္းဆုိင္က ေကာင္းလြန္းသည္။ ေစ်းႀကီးမည္႕ပုံပင္။ တျခားဆုိင္မွာ သြားစားရင္ေကာင္းမလား စဥ္းစားေနတုန္းကုိပဲ တစ္ေယာက္က

‘ဦးေလး။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ ေကၽြးမွာေနာ္။ အားမနာပါနဲ႕ဗ်။ လာပါ။’

သူတုိ႕ရဲ႕ လွဳိက္လွဲ ေဖာ္ေရြမွဳမွာ ကၽြန္ေတာ္စိတ္ခ်မ္းသာ လက္ခ်မ္းသာျဖင့္ ေမ်ာပါသြားသည္။ တစ္စားပြဲစီ စားၾကသည္မုိ႕ ရြံ႕စရာ အားနားစရာလည္းမလုိ။ လက္ဖက္ထမင္းက ခံေနေတာ့ မဆာ့တဆာ ျဖစ္ေနတာဆုိးသည္။ လက္ရာကေကာင္းေတာ့ ဆာဆာနဲ႕သာ စားလုိက္ရရင္ဟု စားေနရင္း တန္းလန္းကုိ ေလာဘႀကီးေနမိေသးသည္။ ဒီလုိ ကားအငွား ခဏခဏ ရလွ်င္ ေကာင္းမည္။ ကၽြန္ေတာ့္သားေတြကေတာ့ သူတုိ႕ေလာက္ သေဘာေကာင္းႏုိင္မည္မထင္။ သေဘာေကာင္းခ်င္ရင္ေတာင္ အဲသေလာက္ အင္အားမရွိဟု ကၽြန္ေတာ္သိပါသည္။

စားပြဲခ်င္းကပ္လ်က္မုိ႕ သူတုိ႕ ေျပာတဲ့ စကားေတြကုိ ၾကားေနရသည္။ ကၽြန္ေတာ့္နာမည္ ပါလာတာကုိလည္း သတိထားမိသည္။ သူတုိ႕ကေတာ့ ႐ုိး႐ုိးသားသားေျပာေနသည္မုိ႕ထင္သည္။ အသံကုိလည္းပုံမွန္အသံျဖင့္ ေအးေအးေဆးေဆးပင္ ေျပာေနၾကသည္မုိ႕ ျပတ္ျပတ္သားသားပင္ ၾကားေနရသည္။ ကၽြန္ေတာ္ ခုနက ကမၸည္းကုိ ဖတ္ေနတဲ့ အေၾကာင္း ေျပာေနၾကျခင္းပင္။ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ ေျပာသည္။

‘အဲဒါေျပာတာေပါ့ဟဲ႕။ ဂုဏ္လုိခ်င္လုိ႕ သက္သက္ခ်ည္းပဲ ကမၸည္းထုိးၾကတာ မဟုတ္ဘူးလုိ႕။ ငါတုိ႕ အမွတ္တရ ဓါတ္ပုံ ႐ုိက္ၾကသလုိေပါ့ဟ။ တစ္ခါတစ္ေလ အမွတ္တရ ျပန္ၾကည္႕ရတာ ဘယ္ေလာက္ ေကာင္းသလဲ’

သူ႕ဥပမာက ျမင္လြယ္ေပမယ့္ ေနာက္ေကာင္မေလး ၀င္ေျပာတာကို ပုိ သေဘာက်သည္။

‘ကုိယ္ ျပဳခဲ့ ဖူးတဲ့ ကုသုိလ္ကုိ ျပန္အမွတ္ရၿပီ ပီတိျပန္ျဖစ္ရတာ ကုသုိလ္ရတယ္ဟဲ့။’

ကၽြန္ေတာ္က အသက္ႀကီးေပမယ့္ သူေျပာတာ ဟုတ္သလား မဟုတ္သလား သိရေအာင္က ဘာသာေရးနဲ႕ မနီးစပ္လွ။ ခုၾကည္႕ရတာက ကၽြန္ေတာ္က ကၽြန္ေတာ္႕နာမည္တူရဲ႕ ကမၸည္းစာကုိ ဖတ္တာက စလုိ႕ ကမၸည္းထုိးလွဴျခင္းအေၾကာင္းစကားစပ္၊ အဲဒီလုိ လွဴတာကုိ ေကာင္ေလးေတြက ပကာသန ႏြယ္တယ္လုိ႕ ေ၀ဖန္ေလသလားမသိ၊ ေကာင္မေလးေတြက အေကာင္းဖက္က ေတြးျပေျပာျပေပးေနတာ ျဖစ္ႏုိင္သည္။ သူတုိ႕ လူငယ္ေလးေတြလည္း ဒီလုိ ေလးေလးနက္နက္ ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ေတြ ထုိင္ေဆြးေႏြးတတ္ၾကသည္ပင္။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ခုအခ်ိန္ထိေတာင္ ဒီလုိ ကိစၥမ်ဳိးေတြ တခုတ္တရ ဘယ္သူနဲ႕ မွ မေျပာျဖစ္။ အိမ္မွာ တစ္ခုခု လွဴၾက တန္းၾကစုိ႕လုိ႕ မိန္းမက ဆုိလာရင္ေတာင္ ‘မင္း ၾကည္႕က်က္လုပ္ကြာ။ မင္းလုပ္တတ္တာပဲ’ ေျပာၿပီး ေနာက္ကပဲ လုိက္ကာ ခုိင္းတာလုပ္ေပးလုိက္တာ မ်ားပါသည္။ ငယ္ငယ္ကဆုိရင္ေတာ့ ခု သူတုိ႕လုိ ဒီလုိအေၾကာင္းအရာေတြ ေဆြးေႏြးဖုိ႕ မေျပာနဲ႕။ ဆုိးလြန္း ႐ုိင္းလြန္းလုိ႕ဆုိၿပီး စကားဟဟ လာေျပာသူေတာင္ သိပ္မရွိ။ မိန္းမရေတာ့ ကုိယ့္မိဘေတြကပင္ ကုိယ့္မိန္းမကုိ အသနားပုိၾကရွာသည္။ သားႏွစ္ေယာက္ ရၿပီး ေတာ္ေတာ္ၾကာမွ သမီးတစ္ေယက္ေမြးလာေတာ့ ‘ဒီသမီးတစ္ေယာက္ရမွ ဒီေကာင္ လိမၼာလာတာ’ ဆုိၿပီး သမီးေလးကုိ အမႊမ္းတင္ၾကသည္။ ကုိယ္႕ကုိယ္ကုိ ဆန္းစစ္ၾကည္႕ေတာ့လည္း ဟုတ္သလုိလုိ ထင္မိသည္။ သမီးေၾကာင့္ပင္ ကၽြန္ေတာ္ ေျပာင္းလဲပစ္ခဲ့ စြန္႕လႊတ္ပစ္ခဲ့တဲ့ အက်င့္ေတြ အမ်ားႀကီး ရွိပါသည္။ ကုိယ္ကုိယ္တုိင္ေတာင္ မသိလုိက္ပါ။ ေဘးလူေတြက ေထာက္ျပ ေျပာျပၾကမွပဲ ဘာေတြလုပ္ခဲ့မိမွန္း ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ သိေတာ့သည္။ ထမင္းစားၿပီးေတာ့ ဆုိင္ကအထြက္မွာေတာ့

‘ဦးေလးေရ။ ေရွ႕နားက်ရင္ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္း တစ္ေက်ာင္း ၀င္ဦးမယ္။’

ျမသိန္းတန္ကုိ အရင္သြားမယ္ ထင္ထားေသာ္လည္း သူတုိ႕က ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းကုိ အရင္၀င္မည္ဆုိသျဖင့္ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းကုိ အရင္သြားၾကသည္။ လမ္မႀကီးေဘးကေန လမ္းသြယ္တစ္ခုထဲကုိ ေတာ္ေတာ္ခ်ဳိး၀င္သြားရသည္။ ေက်ာင္းႀကီးက အုိလွၿပီ ျဖစ္ေသာ္လည္း ခုိင္ခံ့ ၀ံ့ထည္လွသည္။ ေက်ာင္း၀င္းတစ္ခုလုံး အရိပ္ရအပင္ႀကီးမ်ားျဖင့္ ေအးခ်မ္းတိတ္ဆိတ္ေနသည္။ စကၠဴေသတၱာထဲက ဘာေတြလဲေတာ့မသိ ကၽြတ္ကၽြတ္အိတ္နဲ႕ ထည္႕ထားတာေတြကုိ သယ္ကာ အားလုံး ေက်ာင္းေပၚတက္ၾကေတာ့ ကားနားမွာပဲ ေ၀႕လည္လည္ခ်န္ေနခဲ့လုိက္သည္။ ေက်ာင္းက ရဟန္းသိပ္မ်ားမ်ားစားစား ရွိဟန္မတူ။ တစ္ခ်ိန္ကေတာ့ ပုိ စည္ကားခဲ့ပုံရသည္ ထင္မိသည္။ ေက်ာင္း၀င္းထဲမွာလည္း အေဆာက္အအုံေလးေတြ ဟုိးနားတစ္လုံး ဒီနားတစ္လုံး။ ေက်ာင္းေပၚက ဘုရားရွိခုိးသံၾကားေတာ့ ကားနဲ႕ ခပ္လွမ္းလွမ္းမွာ ေဆးလိပ္ေသာက္ရင္း နားစြင့္ေနမိျပန္သည္။ ဘုန္းၾကီးကတုိင္ေပးသံ ေက်ာင္းသားမ်ားကေနာက္က လုိက္ဆုိသံကုိၾကားရေတာ့ ၾကာဦးမယ္ထင္ပါရဲ႕ ဟုေတြးမိသည္။ ေျခလွမ္းမ်ားကလည္း ဘာရယ္မဟုတ္ ခပ္လွမ္းလွမ္းပိေတာက္ပင္ႀကီးရဲ႕ ေအာက္က ဇရပ္ကေလးဆီ ဦးတည္လုိက္မိသည္။ သြပ္မုိး ပ်ဥ္ခင္း ဇရပ္ကေလးက မ်က္ႏွာ၀ေလးပင္ ေနာက္ကုိငါးပင္ ျဖစ္ၿပီး ေတာင့္ေတင့္တင္းတင္း ခုိင္ခုိင္မာမာနဲ႕ က်ယ္က်ယ္၀န္း၀န္း လင္းလင္းခ်င္းခ်င္း။ ပိေတာက္ရြက္ေတြကေတာ့ တေ၀႕ေ၀႕ေတာက္ေလွ်ာက္ေႂကြက်ေနသည္မုိ႕ ေျမျပင္ေပၚမွာ မ်ားလြန္းလွသည္။ ေလသင့္လွ်င္ ေရြ႕ပါသြားၾကရင္းကပင္ ခ်ဳိးခ်ဳိးခၽြတ္ခၽြတ္ ျမည္ေနေသးသည္။ ဇရပ္က လူတစ္ရပ္လြတ္ေအာင္လဲမျမင့္ နိမ္လည္း မနိမ္႕လွေပ။ ဇရပ္ေအာက္မွာေတာ့ မွန္မွန္လွည္းက်င္းသည္ထင္သည္။ သစ္တခ်ဳိ႕ ပုံထားၿပီး အားလုံး သပ္သပ္ရပ္ရပ္ပင္။ ေခြးတစ္ခ်ဳိ႕ အိပ္ေနၾကသည္ကုိ ေတြ႕ေတာ့ ေၾကာက္မိေသာ္လည္း သူတုိ႕က ေခါင္းပင္ေထာင္မၾကည္႕ေပ။ ဘုန္းၾကီေက်ာင္းေနၾကသည္႕ ေခြးေတြဆုိေတာ့ လူ၀င္လူထြက္ ယဥ္ပါးပုံပင္။ ဇရပ္ကုိ တက္သည္႕ေလွကားက ငါးထစ္ပဲရွိသည္။ အနိမ္႕ဆုံးအထစ္က အုတ္ျပင္က်ယ္က်ယ္နဲ႕ ဖိနပ္ခၽြတ္လုိ႕ ရေအာင္လုပ္ထားသည္။ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္း၀င္းထဲဆုိေတာ့ လူေတြအေနနဲ႕က ဘယ္သူမွ ဖိနပ္စီးၾကမွာ မဟုတ္ေပမယ့္ ဘုန္းႀကီးရဟန္းေတြ အေၾကာင္းရွိလုိ႕ ၾကြလာရင္ေတာ့ အဆင္ေျပေပလိမ္႕မည္။ ပထမ ေလွကားထစ္ေပၚေျခခ်ရင္း မသိစိတ္က တခုခု လွဳံ႕ေဆာ္သလုိ ခံစားရကာ ေခါင္းကုိ ေမာ့အၾကည္႕မွာပဲ ဇရပ္ရဲ႕ နဖူးစည္းကမၸည္းစာတမ္းက သူ႕ကုိ အံ့ၾသသြားေစခဲ့သည္။ ေတာ္ေတာ္ လွဴႏုိင္တဲ့ မိသားစုပါပဲ။

ကုကၠဳိတန္းရြာေန ဦးမ်ဳိးေ၀ + ေဒၚခင္ေလး ၊ သား ေမာင္ေအာင္မ်ဳိး ေကာင္းမွဳ

၁၃၄၇ ခု သီတင္းကၽြတ္လျပည္႕ေန႕

၁၃၄၇ ဆုိေတာ့ ဒီလူ႕အသက္ အစိတ္ရွိၿပီ။ ဒီအခ်ိန္ထိ ဒီလူက အိမ္ေထာင္မက်ခဲ့ေလသလား။ ကၽြန္ေတာ္ဆုိ အဲဒီအရြယ္မွာ သားႏွစ္ေယာက္ေတာင္ရေနၿပီ။ ဒီလူ တယ္ညံ႕တာပဲ လုိ႕ စိတ္ထဲကပဲ ခပ္တုိးတုိးေလွာင္လုိက္ရင္း တစ္ဦးတည္းေသာ သားဆုိေတာ့ မိဘေတြကမ်ား ခ်ဳပ္ခ်ယ္လြန္းခဲ့ေလသလား။ သူကုိယ္တုိင္က မစြံခဲ့သူလား။ မိဘနဲ႕ ခ်စ္သူၾကား အသည္းကြဲခဲ့ရသူလား။ ကၽြန္ေတာ္႕မွာေတာ့ အခ်စ္ေရးနဲ႕ ပတ္သက္ၿပီး သိပ္ကဗ်ာမဆန္ခဲ့။ အသက္ႏွစ္ဆယ္မျပည္႕ေသးတဲ့ ကၽြန္ေတာ္နဲ႕ အဲဒီအခ်ိန္က ကၽြန္ေတာ့္ ေကာင္မေလးတုိ႕ အလည္လြန္ေနာက္က်ျခင္းက ‘နင္ ငါ့ေနာက္လုိက္ခဲ့ဟာ’ လုိ႕ ေခၚျဖစ္တဲ့ဆီေရာက္ၿပီး အိမ္ေထာင္က်ခဲ့သည္လုိ႕ တုိတုိ လြယ္လြယ္ေျပာလုိ႕ေတာင္ ရပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္႕အိမ္နားက ေဒါက္တာ ေသာင္းလွ သားလုိ ေယာက္်ားမဟုတ္ မိန္းမမဟုတ္ေကာင္ ျဖစ္ေနတာေတာ့ မဟုတ္ဘူးထင္ပါရဲ႕။ ေဒါက္တာ ေသာင္းလွသားကုိ ၾကည္႕ၾကည္႕ၿပီး ကၽြန္ေတာ္သားအလတ္ေကာင္ ငယ္ငယ္ရြယ္ရြယ္တစ္ခုလပ္ ျဖစ္သြားတာကုိေတာင္ ေတာ္ပါေသးရဲ႕လုိ႕ ကၽြန္ေတာ္႕မွာ က်ိတ္ေက်နပ္ေနရသည္။ လိမၼာတယ္ လိမၼာတယ္ဆုိၿပီး အဲသလုိ ေပါက္ကရမလုပ္တာ ေတာ္ဦးမည္။ ေဒါက္တာ ေသာင္းလွကေတာ့ ဆရာ၀န္မုိ႕ထင္သည္။ သူ႕သားကုိ သူက ေအးေအးေဆးေဆး လက္ခံႏုိင္ပုံပင္။ ဦးမ်ဳိးေ၀ ေဒၚခင္ေလးတုိ႕ကေတာ့ ရြာကဆုိေတာ့ ကၽြန္ေတာ္႕လုိပဲ ေနပါလိမ့္မည္။ သားအလတ္ေကာင္ တစ္ခုလပ္ဆုိမွ ဒီ ေအာင္မ်ဳိးလည္း တစ္ခုလပ္ျဖစ္ေနႏုိင္သားပင္။ တစ္ခုလပ္ဆုိ မိဘကလည္း ကမၸည္းမွာ မိန္းမနာမည္ ဘယ္ထည္႕မလဲ။ မုဆုိးဖုိ ဆုိရင္မွ မိန္းမနာမည္ ထည္႕ခ်င္ထည္႕ဦးမည္။ သဘာ၀ကုိကလည္း ကၽြန္ေတာ္ေတာင္ ကၽြန္ေတာ္႕သားတစ္ခုလပ္ဆုိတာ တစ္ခါတစ္ခါ ေမ႕ေမ႕ေနသည္။ ကုိယ္႕သားကုိယ္ လူပ်ဳိပဲထင္ေနမိသည္။ ‘ဒါေပမယ့္ ဒီလူကေတာ့ မုဆုိးဖုိေတြ တစ္ခုလပ္ေတြ ေခ်ာက္ေတာက္ေတာက္ေတြ အဲသလုိ ဟုတ္ခ်င္မွလည္း ဟုတ္မွာေပါ႕။ ျပည္႕စုံခ်မ္းသာပုံရေတာ့ တကၠသုိလ္ေတြဘာေတြ တက္တယ္ထင္ပါရဲ႕။ အဲသလို လူေတြက အိမ္ေထာင္ျပဳတာေနာက္က်တတ္ၾကတာပဲ’ ဟု ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ ေျပာလုိက္ရင္း ေရွ႕သြားျဖစ္မယ့္ေနရာေတြက်ရင္ ကမၸည္းေတြကုိ ဂ႐ုတစုိက္ ဖတ္ဖုိ႕ ေသခ်ာေနေတာ့သည္။ မိန္းမေတြ ဘာေတြ ရၿပီး သူအေဖအေမေတြလုိပဲ သားသမီးေတြ ဘာေတြနဲ႕ လွဴထားတာေတြဘာေတြ လာေလာက္သည္။ ဘမ်ဳိးဘုိးတူခဲ့ရင္ေပါ့ေလ။ ကၽြန္ေတာ္မေတြ႕လုိက္ပဲ လမ္းမွာ ေက်ာ္သြားခဲ့တာေတြ ထဲမွာေရာ မပါဘူး ေျပာႏုိင္မလား။

(စ) ေက်ာင္းသားအုပ္စု ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းေပၚက ဆင္းလာေတာ့ ကားထဲ အရင္ဦးေအာင္ ၀င္ထုိင္ေစာင့္ေနလုိက္သည္။ ခုေတာင္ ေန ေတာ္ေတာ္ က်ေနၿပီ။ အခ်ိန္က သိပ္က်န္တာ မဟုတ္။ ရႏုိင္သမွ် ကမၸည္းေတြ မ်ားမ်ား ဖတ္ျဖစ္ခ်င္ေသးသည္။ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိလည္း စိတ္ထဲက က်ိတ္ၿပဳံးမိသည္။ ကၽြန္ေတာ္ပုံစံက သိသိသာသာ ေလာေလာေလာေလာျဖစ္ေနသည္ထင္သည္။

‘ဦးေလး အိမ္အျပန္ေနာက္က်မွာ စုိးလုိ႕လား။ ျမသိန္းတန္ သြားၿပီးရင္ ၿပီးပါၿပီ ဦးေလးရဲ႕။ အဲဒီမွာကလည္း ခဏပါပဲ။’

‘ဟာ။ မဟုတ္တာ ေမာင္ေက်ာင္းသားတုိ႕ရာ။ ေအးေအးေဆးေဆးလုပ္ပါ။ ဦးေလးက မင္းတုိ႕ ျမသိန္းတန္မွာ ေအးေအးေဆးေဆး ေနရေအာင္လုိ႕ပါ။’

ျမသိန္းတန္ဘုရားဘက္ေရာက္လာေတာ့ ေနေရာင္အက်မွာ မင္းကြန္းသည္ အလွႀကီးလွေနသည္။ ဘုရားေျခရင္းမွာ ကားရပ္ရပ္ခ်င္း အားလုံး ဆင္းၾကသည္။ သူတိုိ႕ေတြ ပန္းေတြဘာေတြ ၀ယ္ေနတုန္း ကၽြန္ေတာ္ ဘာေၾကာင့္ရယ္မသိ ဆႏၵေစာကာ ဘုရားေပၚ အရင္တက္လာခဲ့လုိက္သည္။ ဘုရားေပၚတက္ ဘုရား၀တ္ျပဳၿပီးတာနဲ႕ လုပ္ငန္းစၿပီ။ မႏ ၱေလးၿမဳိ႕ေန ဦးထြန္းခင္။ မဟုတ္ေသးဘူး။ ေနာက္တစ္ခု။ ရန္ကုန္ၿမဳိ႕ ေျမာက္ဥကၠလာပ။ ဒါလည္း မဟုတ္ေသးဘူး။ အဆင့္ေတြမ်ားလွေသာ ဘုရားပုရ၀ုဏ္အတြင္းမွာ ဘာရယ္မဟုတ္ ရွာပုံေတာ္မင္းသာႀကီး ျဖစ္ေနသည္။ ကၽြန္ေတာ္တစ္သက္မွာလည္း စိတ္၀င္စားဖုိ႕ အေကာင္းဆုံး အလုပ္တစ္ခုလုိ ထင္လာမိသည္။ ဆုိးသည္မဟုတ္ ေကာင္းသည္မဟုတ္ ဆင္းရဲသည္မဟုတ္ ခ်မ္းသာသည္မဟုတ္ သမား႐ုိးက် ေန႕ေတြကုိ ကၽြန္ေတာ္ျဖတ္သန္းခဲ့တာ မ်ားလြန္းလုိ႕ ထင္ပါရဲ႕။

ဒီလုိနဲ႕ မေတြ႕မေတြ႕နဲပဲ ဘုရားေျခရင္း တံတုိင္းေတြက ကမၸည္းေတြကုိ လုိက္ဖတ္ေတာ႕မွ ေတြ႕လုိက္ရတာက

ကုကၠဳိတန္းရြာေန ဦးမ်ဳိးေ၀ + ေဒၚခင္ေလး ၊ သား ေမာင္ေအာင္မ်ဳိး ေကာင္းမွဳ

၁၃၃၀ ခု တေပါင္းလျပည္႕ေက်ာ္ ၈ ရက္

ဒါကက်ေတာ့ ဒီလူ ကေလးတုန္းက လွဴခဲ့တာပဲဟု တစ္ေယာက္တည္း တြက္ခ်က္ မွန္းဆၾကည္႕ေနမိသည္။ ဒီတစ္ခုက်ေတာ့ သူ႕ေမြးေန႕နဲ႕ ခ်ိန္လွဴတာမ်ဳိးလည္း မဟုတ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ဒီလူက ေတာ္ေတာ္ေတာ့ ကံေကာင္းတာပင္။ ဘယ္ေလာက္ ျပည္႕စုံသလဲ မေျပာႏုိင္ေပမယ့္ အတုိင္းအတာ တစ္ခုအထိျပည္႕စုံပုံရတယ္လုိ႕ေတာ့ထင္မိသည္။ ကၽြန္ေတာ္႕ကားကုိ ငွားစီးလာၾကတဲ့သူငယ္ေတြလုိ ယဥ္ယဥ္ေက်းေက်းလူတစ္ေယာက္ ျဖစ္မည္လုိ႕လည္း ေသခ်ာေနမိသည္။

‘ငါလည္း ပုိက္ဆံေလး ဘာေလး စုၿပီး တစ္ခုခု မွတ္မွတ္ရရေလး လွဴဦးမွပါ’။ စိတ္ထဲမွာ တီးတုိးေရရြတ္ရင္း ဘာရယ္ မဟုတ္ ၀မ္းနည္း အားငယ္သလုိ ခံစားရသည္။ အသက္ႀကီးလာေလ လူဆုိတာ အေတြးပုိမ်ားေလပဲ ထင္သည္။ ေအာက္ေျခ ဘုရားပတ္လမ္းမွာ ေလွ်ာက္လာရင္း နည္းနည္းေလးပင္သြားတဲ့ စိတ္ေၾကာင့္ပဲ လမ္းေလွ်ာက္တာကလည္း ေႏွးသြားသည္။ လက္ႏွစ္ဖက္ကုိ ေနာက္ပစ္ထားရင္း တစ္ခုခုကုိ ၀မ္းနည္းသလုိ ခံစားလာရသည္။ ထူးဆန္းေသာ အဲဒီခံစားခ်က္က ပုိပုိတုိးလာသလုိပင္။ ကၽြန္ေတာ္မ်က္ႏွာက ၫုိေမွာင္ေနခဲ့သည္ ထင္သည္။ ဘာျဖစ္လုိ႕လဲဆုိေတာ့ သူတုိ႕က ကၽြန္ေတာ့္ကုိ စိတ္မေကာင္းသလုိ လွမ္းၾကည္႕ေနၾကသည္။ ကုိယ္႕ကုိ ၾကည္႕ေနၾကပါလားလုိ႕ သတိ၀င္မွ ေသေသခ်ာခ်ာ ျပန္ၾကည္႕လုိက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္႕ေက်ာင္းသားအုပ္။ သူတုိ႕ အားလုံးက ခပ္လတ္လတ္အရြယ္ ေခါင္းေလာင္းေလးနံေဘးမွာ ရပ္ေနၾကသည္။ သူတုိ႕က ကၽြန္ေတာ္႕ကုိ ေ၀ေ၀မွဳိင္းမွဳိင္း ဘာလုိ႕ ေငးၾကည္႕ေနၾကပါလိမ္႕။ ကၽြန္ေတာ္ မ်က္ႏွာကုိ ႀကိဳးစားအားတင္းျပင္လုိက္ၿပီး သူတုိ႕ရပ္ေနတဲ့ ေနရာဆီ ဆက္ေလွ်ာက္လာခဲ့သည္။ စိတ္ထဲမွာလည္း ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ ငါေတာ္ေတာ္ ေၾကာင္တာပဲဟု အထပ္ထပ္ေျပာေနမိသည္။ သူတုိ႕ၾကည္႕ရတာ ဒီနားမွာ ရပ္ေနတာ ၾကာၿပီထင္သည္။ ကၽြန္ေတာ္ သူတုိ႕အနား နီးလာေတာ့ အားလုံးက ေခါင္းေလာင္းဆီ ကၽြန္ေတာ္လာလုိ႕ ရေစခ်င္ပုံျဖင့္ လူရွဲေပးလုိက္ၾကသည္။ ဒါက ထူးဆန္းပါသည္။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္္ေတာ္႕စိတ္မွာ ထူးဆန္းေနသည္ဟု ခံစားလုိ႕မရ။

‘ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ ကားေပၚက ေစာင့္မယ္ ဦေလး။ ဦးေလး ေအးေအးေဆးေဆး လုပ္စရာရွိတာလုပ္ပါ။ ၿပီးရင္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ ျပန္႐ုံပဲေလ။ ေအးေအးေဆးေဆးေနေနာ္ ဦးေလး။ အားမနာနဲ႕ေနာ္။’

ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္က ဦးေဆာင္ေျပာပါသည္။ တစ္ခုခုေတာ့ လြဲေနသလုိပင္။ သူတုိ႕ မ်က္လုံးေတြထဲမွာ ကၽြန္ေတာ္ျမင္ရတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ အတြက္ က႐ုဏာသည္ လုိတာထက္ ပုိေနသလုိပင္။ ဒါမွမဟုတ္ သူတုိ႕ဘာသာ တစ္ခုခုကုိ ၀မ္းနည္းေနၾကတာလည္း ျဖစ္ႏုိင္ပါသည္။ သူတုိ႕အားလုံး ထြက္သြားခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ္နဲ႕ ေခါင္းေလာင္းသည္ မ်က္ႏွာခ်င္းဆုိင္ ႏွစ္ေယာက္တည္းက်န္ခဲ့သူ လူသားႏွစ္ေယက္လုိ ျဖစ္သြားသည္။ ေခါင္းေလာင္းကုိ ေခါင္းေလာင္းထုိးခ်င္သူေတြ အဆင္ေျပေလာက္တဲ့ အျမင့္မွာ ခ်ိတ္ဆြဲထားၿပီး သစ္သား ထုိးတံကုိလည္း အရန္သင့္ ထားထားေပးထားသည္။

ဘာပဲေျပာေျပာ ခုလက္ရွိခဏမွာေတာ့ ခုနေလးတင္ ဘုရားေပၚတက္ ဘုရားရွိခုိးရင္း ပုိက္ဆံနည္းနည္း လွဴခဲ့ၿပီမုိ႕ ကၽြန္ေတာ္႕မွာ ေခါင္းေလာင္းထုိး ေ၀ငွစရာေတာ့ ရွိေနခဲ့ပါၿပီ။ ေခါင္းေလာင္းထုိးတံကုိ ေကာက္ကုိင္လုိက္ၿပီး ေခါင္းေလာင္းထုိးဖုိ႕လက္ကုိ အေႃမွာက္ ကၽြန္ေတာ္ရဲ႕ မ်က္လုံးေတြက ေခါင္းေလာင္းရဲ႕ အေပၚနား ပတ္လည္က ကမၸည္းေလးကုိ ဖတ္မိလ်က္သား ျဖစ္ေနခဲ့သည္။

ကုကၠဳိတန္းရြာေန ဦးမ်ဳိးေ၀ + ေဒၚခင္ေလး တုိ႕က ကြယ္လြန္သူ သား ေမာင္ေအာင္မ်ဳိး အားရည္စူး၍

ကၽြန္ေတာ့္မ်က္လုံးေတြ ခ်က္ခ်င္းေ၀၀ါးသြားခဲ့တာ ကၽြန္ေတာ္သိလုိက္သည္။ ျမသိန္းတန္ ဘုရားဆီမွ ေခါင္းေလာင္းဆည္းလည္းလုိလုိ အသံေတြက ႐ုတ္ခ်ည္း ပီျပင္ၾကည္လင္လာသလုိ ခံစားရသည္။ ရက္စြဲ။ ရက္စြဲ။ ကၽြန္ေတာ္ ဖတ္ၾကည္႕ႏုိင္ဖုိ႕ ႀကဳိစားသည္။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္သဲသဲကြဲကြဲ မျမင္ရ။ ကၽြန္ေတာ္မ်က္ေတာင္ခတ္လုိက္ရင္ေတာ့ ျမင္ရေကာင္း ျမင္ရသြားႏုိင္သည္။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ မ်က္ေတာင္ခတ္လုိက္ဖုိ႕ အားမထုတ္ခ်င္ခဲ့။ ေခါင္းေလာင္းေလး ဘယ္ေလာက္ အုိမင္းေနသလဲဆုိတာကုိ ၾကည္႕႐ုံနဲ႕တင္ ဒီရက္စြဲကုိ ကၽြန္ေတာ္ ရင္ထဲမွာ မွန္းဆလုိ႕ရေနသည္။ ျမင္ရေတာ့ေရာ ဘာထူးမွာလဲ။ ၿပီးေတာ့ လွည္႕မၾကည္႕ဘဲနဲ႕ ကၽြန္ေတာ္႕ေနာက္မွာ ေခါင္းေလာင္းထုိးဖုိ႕ တစ္ေယာက္ေယာက္ေစာင့္ေနတာကုိလည္း ကၽြန္ေတာ္သိသည္။ ဒီေတာ့ အခ်ိန္မဆုိင္းဘဲ ကၽြန္ေတာ္လက္ေတြကုိ လွဳပ္ရွားလုိက္ပါသည္။

ေခါင္းေလာင္းထုိးတံက ေခါင္းေလာင္မ်က္ႏွာျပင္ကုိ ထိခတ္သြားတုိင္း ကၽြန္ေတာ့္ ႏွလုံးသားနဲ႕ အဇၥၽတၱကုိ တစ္ခုခုက လာပုတ္ခတ္တာ ခံစားရသည္။ ေလထဲမွာ ပ်ံ႕သြားေသာ ေခါင္းေလာင္းသံသည္ ခ်ဳိသာလြန္းလွသည္။ သုိ႕ေသာ္ ႐ွဳိက္သံဆန္လွသည္။ ျမသိန္းတန္ ဘုရားရဲ႕ ေန၀င္ခ်ိန္သည္ တိမ္ေရာင္စုံတုိ႕ ျဖင့္ ေတာက္ေတာက္ပပ လွေနခဲ့သည္။ ငွက္သံ ေခါင္းေလာင္းသံေတြနဲ႕ လွဳပ္လွဳပ္ခတ္ခတ္ရွိလွသည္။ ဒီအခ်ိန္ဆုိ ဘုတ္မင္းကန္မွာလည္း ေနၫုိေရာ႕မည္ဟု ေတြးရင္း ကၽြန္ေတာ္လြမ္းဆြတ္မိပါသည္။