ေအးဘုံနဲ႕ အေမ

ေအးဘုံနဲ႕ အေမ

(က)

ဒီႏွစ္ပုိင္းေတြမွာ အခ်ိန္တုိင္းနီးနီး သတိရမိတဲ့ အေမ႕ကုိ ဒီရက္ပုိင္းမွာေတာ့ ေအးဘုံ ဆုိးဆုိးဝါးဝါး ပုိလုိ႕ကုိ သတိရမိေတာ႕သည္။ ခလုတ္ထိတဲ့ အျဖစ္ေတြကလည္း ရွိခဲ့ၿပီေလ။ မနက္ျဖန္ဆုိရင္ တန္ခူးလျပည္႕။ ေရႊေမာေဓာဘုရားမွာ ဆြမ္းႀကီးေလာင္းပြဲရွိသည္။ ပဲခူးၿမဳိ႕ရဲ႕ အစည္ကားဆုံး ဘာသာေရးပြဲေတြထဲက တစ္ပြဲ။ ထုံးစံအတုိင္း အေမလာမွာပင္။ ေအးဘုံတုိ႕ မွတ္မိတတ္စအရြယ္ ငယ္ငယ္ကတည္းက အေမမသြားျဖစ္တဲ့ ႏွစ္လုိ႕ တစ္ခါမွ မေတြ႕ဖူး။ ဒီႏွစ္ေတာ့ ေအးဘုံလည္း ျပန္သြားမည္။ မေရာက္ျဖစ္တာ ဆယ္ႏွစ္ေတာင္ရွိၿပီပဲ။ ဒီေတာ့ ေအးဘုံနဲ႕အေမ မေတြ႕ျဖစ္တာလည္း ဆယ္ႏွစ္ေက်ာ္ရွိၿပီေပါ့ေလ။

(ခ)

ပဲခူးေရႊေမာေဓာဘုရားပြဲက တန္းခူးလျပည္႕ေန႕။ လဆန္းရွစ္ရက္ကတည္းက ဇာတ္ပြဲေတြက စဝင္ၿပီ ကၿပီ။ အမ်ားေသာအားျဖင့္ ဆယ္ရက္ ကၾကတာမ်ားသည္။ ေစ်းဆုိင္ေတြကေတာ့ တစ္လေလာက္အလုိတည္းကကုိ စ ေရာင္းေနၿပီ။ ပြဲေတာ္ၿပီးလည္း ေတာ္ေတာ္ နဲ႕ မသိမ္းၾကေသးဘဲ တစ္လကုိးသတင္း မုိးမဝင္မခ်င္းေရာင္းတတ္ၾကသည္။ ေအးဘုံတုိ႕ညီအမတစ္ေတြက ပြဲေတြစဝင္ၿပီဆုိကတည္းက ရြာမွာ ေနမရခ်င္ေတာ့။ ေအးဘုံကေတာ္ေသးသည္။ အငယ္မ သုံးေယာက္က ပုိဆုိးသည္။ အေမ႕ကုိေတာ့ ေလာ လုိ႕မရမွန္း သူတုိ႕အားလုံးသိၾကသည္။ အေမက လျပည္႕ေန႕ ဆြမ္းႀကီးေလာင္းပြဲနဲ႕မွ အကုိက္သြားတာ။ ရြာကလွည္းေတြအားလုံးကလည္း လဆန္း ၁၃ ရက္ ၁၄ ရက္ က်မွထြက္ၾကတာ။ စားနပ္ရိကၡာအျပည္႕နဲ႕ ခ်ီတက္လာတဲ့ လွည္းတန္းႀကီးကုိ လမ္းတေလွ်ာက္က ရြာေတြကလည္း ႏွစ္တုိင္းမပ်က္ အထူးအဆန္းလုိၾကည္႕ၾကသည္။ ပဲခူးနဲ႕ ေအးဘုံတုိ႕ ကရင္တုိက္ရြာနဲ႕က ၉မုိင္ေလာက္ ေဝးသည္မုိ႕ သုံးေလးနာရီေလာက္ လွည္းစီးၾကရသည္။ ေအးဘုံတုိ႕ ညီအမတစ္ေတြကေတာ့ ပြဲၾကည္႕ဖုိ႕ စိတ္နဲ႕ ဖုန္တလုံးလုံးၾကားမွာကုိ ေပ်ာ္မဆုံး။ သုိ႕ေသာ္လည္း ႏွစ္တုိင္းလုိပင္ ေအးဘုံက လဆန္း ၁၃ ရက္ ၁၄ ရက္ေန႕ေတြ ပြဲ မၾကည္႕ရတတ္ပါ။ အေမက လျပည္႕ေန႕ဆြမ္းႀကီးေလာင္းပြဲကုိ မပ်က္မကြက္သြားခ်င္သလုိ ေအးဘုံကလည္း အေဖာ္လုိက္ေပးခ်င္ပါသည္။ တစ္ႏွစ္လုံး အေမစုထားတဲ့ အေႀကြေတြ အႏုတ္ေတြကုိ ဒီပြဲမွာ ေလာင္းလွဴတတ္သလုိ တစ္ခါတစ္ေလလည္း ဆန္တုိ႕ ပဲတုိ႕ သယ္လာၿပီးေလာင္းတာလည္းရွိ ၾကက္သြန္နီတုိ႕ ဘာတုိ႕ ပဲခူးေစ်းႀကီးထဲက ေျပးဝယ္ၿပီး ေလာင္းလွဴတာလည္းရွိသည္။ ဒီေတာ့ လျပည္႕ည ဒါမွမဟုတ္ လျပည္႕ေက်ာ္တစ္ရက္ေန႕ညေတြက်မွ ပြဲၾကည္႕ႏုိင္သည္။ ဒီလုိ အေၾကာင္းေတြေၾကာင့္ပဲ အေမကလည္း သမီးအႀကီးေအးဘုံကုိ သမီးလုိတစ္မ်ဳိး တုိင္ပင္ေဖာ္လုိတစ္မ်ဳိး အားကုိးတတ္သည္။ အေမက ပြဲမႀကဳိက္ေပမယ့္ ေအးဘုံတုိ႕ ညီအမတေတြခ်ည္းမလႊတ္ဘဲ သူပါ အိပ္ေရးပ်က္ခံ ပြဲအတူလုိက္ၾကည္႕တတ္သည္။

'ဘုရားပြဲေတာ္ေတာ့လာၿပီး ပြဲေလးပဲၾကည္႕ၿပီးျပန္ရင္ ငရဲႀကီးတယ္ေအ့' လုိ႕ အေမကေျပာရင္ မွားတာမွန္တာထက္ ေအးဘုံက အဲသလုိ မျဖစ္ရေအာင္ ဂ႐ုစုိက္သည္။ အဲဒီအက်င့္က ေအးဘုံ အိမ္ေထာင္က်ေတာ့လည္း ပါလာသည္။ သားေရာ ေယာက်္ားေရာ ပါေအာင္ေခၚ ဆြမ္းႀကီးေလာင္းပြဲအမီ ေရာက္ေအာင္လာ ဝတ္မပ်က္ ႏွစ္စဥ္ ေလာင္းလွဴျဖစ္သည္။ ေနာက္ရက္ေတြက်မွ သားႀကဳိက္ေသာ နန္းဝင္းတုိ႕ မႏ ၱေလးသိန္းေဇာ္တုိ႕ပြဲေတြ လုိက္ျပရသည္။ တစ္ရြာသားနဲ႕ အိမ္ေထာင္က်ေသာ အေမ႕အခ်စ္ဆုံးသမီး ေအးဘုံနဲ႕ အေမနဲ႕ကလည္း ဒီဆြမ္းႀကီးေလာင္းပြဲေတာ္က်မွ ျပန္ေတြ႕ၾက စကားလက္ဆုံက်ၾကရသည္။

(ဂ)

ေအးဘုံ အိမ္ေထာင္က်ေတာ့ အေမ႕ခမ်ာ ရင္ထုမနာ ျဖစ္ရွာသည္။ စိတ္မေကာင္းေပမယ့္ ေအးဘုံလည္း ဘာမွ မတတ္ႏုိင္ခဲ့။ အေမက ကုိစိန္ဝင္းကုိ သေဘာမက်ေပမယ့္ လာေတာင္းရမ္းေတာ့လည္း ‘က်ဳပ္သမီး သေဘာပါပဲေအ’ ဆုိကာ ေအးေအးေဆးေဆးပဲ ေပးစားရွာပါသည္။ ဒါေပမယ့္ သူ႕သမီးေတြထဲမွာ အေခ်ာဆုံး အလွဆုံး အလိမၼာဆုံးလုိ႕ သူထင္ထားတဲ့ ေအးဘုံအတြက္ေတာ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ႀကီးခဲ့သူမုိ႕ တႏုံ႕ႏုံ႕နဲ႕ေျဖမရပုံပင္။ ေအးဘုံကလည္း ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ရြာမွာေတာ့ အေခ်ာအလွစာရင္းထဲ တကယ္ပါသည္။ လိမၼာသည္လုိ႕လည္း လူႀကီးသူမအမ်ားက သေဘာက်ၾကသည္။ အားနည္းခ်က္ဆုိလုိ႕ ခ်ဳိ႕ခ်ဳိ႕တဲ့တဲ့ မုဆုိးမရဲ႕ သမီးျဖစ္ေနတာပဲရွိသည္။ ဒီေတာ့ ပုိးသူ ပန္းသူ မမ်ားသည္႕တုိင္ အထုိက္အေလ်ာက္ေတာ့ ရွိပါသည္။ အေမကလည္း သူ႕သမီးကုိ ခ်မ္းခ်မ္းသာသာ လူတစ္ေယာက္ေယာက္နဲ႕ အိမ္ေထာင္က်ေစခ်င္သည္။ ဒီေတာ့ ပုိးပန္းေနသူေတြထဲက ျပည္႕စုံသူတစ္ေယာက္ေယာက္ကုိ ေရြးေစ႕ခ်င္ရွာသည္။ ဒါေပမယ့္ ေအးဘုံက စိတ္ကူးယဥ္သည္ပဲဆုိဆုိ ၿမဳိ႕မွာ ဘုရားပြဲသြားရင္း ၾကည္႕ဖူးတဲ့ ႐ုပ္ရွင္ေတြ ပြဲေတြထဲကလုိမ်ဳိး ကုိယ္႕ကုိ တန္ဖုိးထားၿပီး ခ်စ္မယ္႕သူမ်ဳိး လုိခ်င္သည္။ ကုိယ္႕ကုိယ္ ပုိးသူ ပန္းသူေတြက ကုိယ္႕ကုိ ခ်ဳိ႕တဲ့သူမုိ႕ ရမလားလုိ႕ လက္တည္႕စမ္းၾကည္႕ခ်င္သူေတြလုိ႕ ထင္စရာေတြ႕တာနဲ႕ ဟင္ခနဲ လွည္႕ပင္မၾကည္႕ေတာ့။ ဒီလုိနဲ႕ပဲ အပ်ဳိႀကီးတစ္ပုိင္း ျဖစ္လာေတာ့ အေမက သတိေပးၿပီ။

အေမက သမီးေတြကုိ ေယာက်္ားရၿပီး ၿငိမ္းၿငိမ္းေနေစခ်င္ရွာသည္။ သူ႕တုန္းကေတာ့ ငယ္ငယ္ကေန ေတာက္ေလွ်ာက္ ဘယ္ေလာက္ပဲ ေဒါင္းတည္ေမာင္းတည္ ႐ုန္းကန္ခဲ့ေပမယ့္ သမီးေတြကုိေတာ့ စည္းနဲ႕ ကမ္းနဲ႕ ေနဖုိ႕ကလြဲၿပီး ၫွာရွာသည္။ စားဝတ္ေနေရးအရ သမီးေတြကုိ အလုပ္ႀကမ္းခုိင္းရေပမယ့္ ရင္အုပ္မကြာေတာ့ တတ္ႏုိင္သမွ်ထားရွာသည္။ တစ္ႏွစ္ပဲ။ အဲသည္တစ္ႏွစ္ကေတာ့ ေအးဘုံတုိ႕ရြာေတြဘက္မွာ တစ္ႏွစ္ စုိက္ခင္းေတြ ပုိးေတြက်လုိက္ တစ္ႏွစ္လယ္ေတြေရနစ္လုိက္နဲ႕ ေတာ္ေတာ္ကသီခဲ့တဲ့ ႏွစ္ေတြရဲ႕အလြန္ တစ္ႏွစ္။ နလံထူကာစ ႏွစ္ဆုိပါေတာ့။ ေၾကြးတင္ေျမတင္ျဖစ္သြားၾကရွာတဲ့ လယ္ရွင္ေတြက တတ္ႏုိင္သေလာက္ ကုိယ္႕ဘာသာ ကုန္း႐ုန္းလုပ္ၾကေတာ့ ေအးဘုံတုိ႕ လက္လုပ္လက္စားလုပ္သူေတြ အလုပ္ေတာ္ေတာ္ရွားပါးခဲ့ၿပီး ေတာ္ေတာ္လွမ္းလွမ္းက အေျခအေနကုိယ္႕ေလာက္မဆုိးတဲ့ ရြာေတြအထိ သြားအလုပ္လုပ္ၾကရသည္။ ဒီေတာ့ အိမ္မွာ အငယ္မသုံးေယက္ကုိ အေမ႕ရဲ႕ ငယ္ေပါင္းႀကီးဖက္ ေဒၚေဒၚေက်ာ႕တုိ႕ ေဒၚေဒၚေသာ့တုိ႕လက္ထဲ အပ္ခဲ့ၿပီး ေအးဘုံနဲ႕ အေမ နည္းနည္း အေျခအေနပုိေကာင္းတဲ့ သနပ္ပင္ျမဳိ႕ဘက္က ရြာေလးတစ္ရြာမွာ တစ္မုိးတြင္းလုံး ေကာက္သြားစုိက္ၾကသည္။ လယ္ရွင္ေတြက ေနစရာေပး ထမင္းေကၽြးတာဆုိေတာ့ ေကာက္စုိက္ခ အသားတင္က်န္သည္။ ေအးဘုံကေတာ့ အဲလုိေတြ ျဖစ္လာလုိ႕ပဲ ကုိစိန္ဝင္းနဲ႕ ဖူးစာဆုံတာလုိ႕ေတြးမိသည္။

ကုိစိန္ဝင္းက မျပည္႕စုံလွေပမယ့္ လယ္ေလးႏြားေလးေတာ့ရွိသည္။ အေမတစ္ခု သားတစ္ခုကေန အဲဒီမုိးမက်ခင္ေလးပဲ သူ႕အေမဆုံးသြားရွာသည္ဟုလည္း ေအးဘုံသိရသည္။ အလုပ္ေလာဘႀကီးသူမုိ႕ပဲလား ဒါမွမဟုတ္ သူ႕အေမ မရွိေတာ့ အားေနရင္ စိတ္မေကာင္းစရာေတြ ေတြးမိမွာပဲစုိးသလားမသိ၊ ေအးဘုံတုိ႕ ေကာက္စုိက္ေပးရတဲ့ လယ္ႀကီးရွင္ေတြအိမ္မွာလည္း သူအားရင္ အားသလုိ ေန႕စားအလုပ္ လာလာလုပ္သည္။  တျခားေကာက္စုိက္မေတြကေတာ့ စၾကေနာက္ၾကသည္။ 'ေအးဘုံေရ။ ေရႊစြန္ၫဳိဘာလုိ႕ ဝဲလဲဆုိတာ က်ဳပ္တုိ႕ေတာ့ သိတယ္ေတာ္ေရ' တဲ့။ ခမ်ာကေတာ့ ဘာမွ မေျပာရဲရွာ။ မလွမ္းမကမ္းကေန ေငးတာ ခုိးၾကည္႕တာ ခဏခဏဆုိေတာ့ ေအးဘုံလည္း ရိပ္မိပါသည္။ အေမကေတာ့ သူ႕ေရွ႕မွာ ဒီကိစၥကုိ စၾကေနာက္ၾကလွ်င္ 'အဲဒီေသာက္က်ဳိး ညည္းတုိ႕ယူပါလားေအ႕' လုိ႕ စိတ္ဆုိးမာန္ဆုိး ေျပာေတာ့သည္။ ကုိစိန္ဝင္းက ငယ္ငယ္ကေလးကတည္းက ေျခတစ္ဖက္မသန္ရွာသူပင္။ ဒါေပမယ့္ ေနာက္ဆုံးမွာေတာ့ မရဲတရဲ စြန္႕စားေျပာလာသူ ကုိစိန္ဝင္းကုိ ေအးဘုံက က႐ုဏာပုိိမိသည္။ ကုိစိန္ဝင္းက ဇြဲလည္းေကာင္းရွာသည္။ အေမက အခြင့္ရရင္ရသလုိ မၫွာမတာေစာင္းေျမာင္းေျပာလည္း မ်က္ႏွာတစ္ခ်က္မပ်က္ေခ်။ အေမကေတာ့ ရေအာင္တားမယ္လုိ႕ စိတ္ကူးခဲ့ပုံရပါသည္။ သားအမိႏွစ္ေယာက္တည္းရွိတာနဲ႕ 'ညည္းေအ။ ညည္း႐ုပ္ညည္းရည္နဲ႕ ဒီအက်ဳိးေကာင္ေတာ့ မယူပါနဲ႕သမီးရယ္' ဆုိရင္ ေအးဘုံခမ်ာ ဘာမွာ ျပန္မေျပာႏုိင္ပဲ ကုိစိန္ဝင္းကုိသာ က႐ုဏာပုိမိသည္။ ေနာက္ဆုံးေကာက္စုိက္လုိ႕ အကုန္ၿပီးေတာ့ 'မေအးဘုံတုိ႕ အေမဆီ ကၽြန္ေတာ္လာေတာင္းပါရေစ' လုိ႕ တည္တည္ၾကည္ၾကည္ဆုိလာသူ ကုိစိန္ဝင္းကုိ ေအးဘုံလည္း 'ရွင္ကတိအတုိင္း ဝါကၽြတ္တာနဲ႕ လာေတာင္းေပေတာ့' လုိ႕ ခြင့္ျပဳခဲ့သည္။ အေမက ဆင္းရဲတာထက္ ဒုကၡိတျဖစ္ေနတာကုိ သေဘာမက်တာ ပုိသည္ထင္သည္။ ဒါေပမယ့္ ေအးဘုံက 'ယူပါရေစ အေမရယ္ သူ႕ခမ်ာ သမီးကုိ တကယ္ေမတၱာရွိတာပါ' လုိ႕ ငုိယုိေျပာလာေတာ့လည္းေနာက္ဆုံး လက္ခံသေဘာတူေပးခဲ့ရွာပါသည္။

(ဃ)

ေယာင္ေနာက္ဆံထုံးပါ ေအးဘုံလုိက္ေနတဲ့ ကုိစိန္ဝင္းတုိ႕ရြာနဲ႕ ေအးဘုံတုိ႕ရြာက ပဲခူးတနယ္တည္းေပမယ္႕ ေတာင္နဲ႕ ေျမာက္မုိ႕ သြားခ်ည္လာခ်ည္လုပ္ရေလာက္ေအာင္ နီးတာေတာ့ မဟုတ္။ ေအးဘုံတုိ႕လည္း ေကာက္သြားစုိက္မွပင္ ကုိစိန္ဝင္းတုိ႕ရြာကုိ ေရာက္ဖူးၿပီး အရင္ကဆုိ ရြာနာမည္ကုိေတာင္ မၾကားဖူးခဲ့ေခ်။ ရြာနာမည္က ကမာဘာတဲ့။ ပဲခူးကေန သနပ္ပင္ကုိသြား အဲဒီကမွ စက္ေလွနဲ႕ ပဲခူး-စစ္ေတာင္းတူးေျမာင္းအတုိင္း တေမ႕တေမာ စက္ေလွစီးရသည္။ ဒါေတာင္ ဂလုိင္ရြာစက္ေလွဆိပ္မွာဆင္းဆင္း ကုိးသုိက္ရြာစက္ေလွဆိပ္မွာဆင္းဆင္း တူးေျမာင္းကေန ႏွစ္မုိင္ေက်ာ္လမ္းေလွ်ာက္ရေသးသည္။ ဒီေတာ့ ေအးဘုံလည္း အိမ္ေထာင္က်ၿပီးကတည္းက အေမနဲ႕ သိပ္မေတြ႕ႏုိင္ေတာ့။ ဒီေတာ့ ေႏြရာသီ တန္ခူးလ ေရႊေမာေဓာ ဘုရားပြဲက်လွ်င္ေတာ့ ဆြမ္းႀကီးေလာင္းပြဲကုိ အေမလည္းလာ၊ ေအးဘုံလည္းလာ၊ ဒီေတာ့မွ ဆုံျဖစ္ၾကသည္။ ၾကားထဲမွာလည္း ေအးဘုံက ရြာကုိ တခါတေလ အလည္သြားသည္ရွိေပမယ့္ အေမကေတာ့ လုံးလုံးလ်ားလ်ားကုိ ေအးဘုံဆီမလာႏုိင္ရွာ။ ကုိစိန္ဝင္းကုိလည္း ပဲခူးသုံးေလးေခါက္သြားရင္ တစ္ေခါက္ေလာက္ေတာ့ အေမ႕ရြာအထိ ဆက္သြားဖုိ႕ တစ္ခုခုနဲ႕ သြားကန္ေတာ့ဖုိ႕ ေအးဘုံက လႊတ္သည္။ ဒီလုိ႕နဲ႕ ပဲ သူလည္း ႐ုန္းကန္ ကုိယ္လည္းရုန္းကန္ရေသာ ဘဝေတြမုိ႕ သားအမိတစ္ေတြ တစ္ႏွစ္ တစ္ခါေတြ႕ ႏွစ္ခါေတြ႕နဲ႕ပဲ ႏွစ္ေတြ ကုန္သြားၾကေတာ့သည္။

ေအးဘုံေအာက္ အငယ္ေတြကေတာ့ ကုိယ္႕တစ္ရြာတည္းသားေတြနဲ႕ပဲ အိမ္ေထာင္က်ေတာ့ ရြာနဲ႕ မခြဲမခြာေနခ်င္ေသာ အေမ႕အတြက္ အံကုိက္က်ပါသည္။ သမီးသုံးေယာက္အနားရွိေနေတာ့ ဟင္းသုံးခြက္ေန႕တုိင္းမဟုတ္ေတာင္ ဟင္းတစ္ခြက္ေတာ့ ေန႕တုိင္းရွိတတ္သည္။ ဒါေပမယ့္ အေမက ဘယ္သမီးနဲ႕မွ အတူလုိက္မေန။ မုဆုိးမဘဝနဲ႕ ႐ုန္းကန္ရင္း သမီးေတြနဲ႕ ငယ္ငယ္ကတည္းကအတူေနခဲ့တဲ့အိမ္ကေလး အေဖေခါင္းခ်သြားခဲ့တဲ့အိမ္ကေလးကုိ တစ္ဖဝါးမခြာ။ 'ညည္းတုိ႕ခ်င္းတည္႕ေတာင္ သားမက္ခ်င္းတည္႕ဖုိ႕က မေျပာႏုိင္ဘူးေအ။ က်ဳပ္အိမ္နဲ႕ က်ဳပ္ဆုိေတာ့ ဘယ္သူလာလာ အဆင္ေျပတယ္' ဆုိကာ တစ္ေယာက္တည္းေနသည္။ အလတ္မ ဘုတ္ဆုံက အေမ႕ေျခရင္းက ၿခံကြက္မွာပဲ အိမ္ေဆာက္ကာ ေျပာင္းေနသည္။ ညညဆုိလည္း သူ႕သားေတြကုိ အေမ႕ဆီလႊတ္ အအိပ္ခုိင္းသည္တဲ့။ ေအးဘုံအဖုိ႕ကေတာ့ အေမအဆင္ေျပသည္ကုိ သိရ၍ ေနာက္ေၾကာင္းေအးလွပါသည္။ အေမ႕အေနနဲ႕ ဒီလုိ အေနနီးတဲ့ ေျမးေတြကုိ အခ်စ္ပုိသည္ကုိလည္း ေအးဘုံက နားလည္ေပးႏုိင္ပါသည္။ ဒီေတာ့ တစ္ႏွစ္မွာ တစ္ခါ ေရႊေမာေဓာဘုရား ဆြမ္းႀကီးေလာင္းပြဲမွာ ျပန္ေတြ႕ၾကရင္း ၾကားထဲမွာလည္း တစ္ေခါက္တစ္က်င္းဆုိသလုိ ေအးဘုံက ရြာအထိလာလည္ရင္းနဲ႕ အေမနဲ႕ေအးဘုံတုိ႕အဖုိ႕ေတာ့ ထူးထူးျခားျခားသတိရတာ ေအာက္ေမ႕တာထက္ စားဝတ္ေနေရး ႐ုန္းကန္ရတာက ပုိပါသည္။ အဲသည္တစ္ေႏြ၊ လြန္ခဲ့တဲ့ ဆယ္ႏွစ္က အဲသည္တစ္ေႏြ မတုိင္ခင္အထိဆုိပါေတာ့။

(င)

ေအးဘုံအိမ္ေထာင္က်ေတာ့ သုံးဆယ္ေက်ာ္စ။ အိမ္ေထာင္သက္ သုံးႏွစ္ေက်ာ္လာတဲ့ အထိ ကေလးမရေသး။ ေအးဘုံ သားကုိေမြးေတာ့ သုံးဆယ္႕ေျခာက္ေတာင္ ေတာ္ေတာ္ေက်ာ္ၿပီ။ သားသမီးမွ ရပါေတာ့မလား စုိးရိမ္ထား ထင္ထားလုိက္ရကာ ရလုိက္တာမုိ႕ ေအးဘုံေရာ ကုိစိန္ဝင္းေရာ သားကုိ မ်ဳိထားမေလာက္ခ်စ္ၾကသည္။ ေအးဘုံကုိ နည္းနည္းေလးမွ အၿငဳိအျငင္မခံေသာ ကုိစိန္ဝင္းက ကေလးငုိလြန္းရင္ေတာ့ မ်က္ႏွာညဳိခ်င္ၿပီ။ စိတ္ေကာက္ခ်င္သလုိ အလုိမက်သလုိမ်ဳိးျဖစ္ခ်င္ၿပီ။ ေအးဘုံကလည္း သူက သားကုိခ်စ္လုိ႕ ဒီလုိျဖစ္တာဆုိေတာ့ ပုိေတာင္ သေဘာက်မိေသးသည္။ ႏွစ္ေယာက္သား သားကုိ ထားစရာေနရာမရွိသလုိမ်ဳိး သည္းၾကသည္မုိ႕ အရပ္ထဲက လူႀကီးသူမေတြက သတိေပးယူရသည္။

အေမကေတာ့ ေအးဘုံရဲ႕သားေလးထက္ တစ္ရြာတည္းအတူေနတဲ့ ေျမးေတြကုိ အေနလည္းပုိနီးသည္မုိ႕ အခ်စ္ပုိသည္ဟု ေအးဘုံထင္ပါသည္။ ေနာက္ပုိဆုိးတာက သားေလးက မ်က္လုံးေလးေတြက ငယ္ငယ္တည္းက ေပကလက္ေပကလက္နဲ႕မုိ႕ အၾကည္႕ရခက္သည္ဟုထင္သည္။ ေအးဘုံအဖုိ႕ကေတာ့ သားေလးမ်က္လုံးေပကလက္ေပကလက္ လုပ္သည္ကပင္ ခ်စ္စရာတစ္မ်ဳိးေကာင္းသည္ထင္သည္။ အသားေဖြးေဖြး မ်က္ေတာင္စင္းစင္းရွည္ရွည္ေတြနဲ႕ မ်က္လုံးေလး ေပကလက္ေပကလက္လုပ္ေနလွ်င္ ေအးဘုံမွာ သားကုိ ၾကည္႕မဝ။ ၿပီးေတာ့ ငယ္ငယ္ကတည္းက သားက မေအကုိ တအားခ်စ္သည္။ အလုိလုိက္ၾကသည္ခ်င္းအတူတူ ဖေအ႕ထက္ မေအ႕ကုိပုိတာသည္။ အလုိလုိက္လြန္းသည္မုိ႕ တစ္ခုခုလုပ္ေတာ႕မည္ဆုိရင္ 'သား၊ မလုပ္နဲ႕ေလ' ဆုိလည္း ေရွ႕တုိးလုိက္ရမွ။ ဒါေပမယ့္ ေအးဘုံေရွ႕ဆုိရင္ေတာ့ သူ႕မ်က္လုံးေမွးေမွးေလးေတြၾကားကေန ေခ်ာင္းၾကည္႕ေသးသည္။ ေအးဘုံက ခပ္တည္တည္လုပ္ေနလွ်င္ ေရွ႕ဆက္မတုိးေတာ့ဘဲ ေအးဘုံလည္ပင္းကုိ သုိင္းဖက္ကာ ခၽြဲတတ္သည္။ ဒီေတာ့ ေအးဘုံအတြက္ကား သားသည္အသည္း သားသည္အသက္ပမာ ျဖစ္ေတာ့သည္။

သားေလးကုိေမြးၿပီးသည္႕ေနာက္ပုိင္း ေအးဘုံ အေမ႕ကုိလည္း ပုိခ်စ္မိပါသည္။ အေမ႕ေမတၱာကုိ ပုိနားလည္လာသလုိ ခံစားရသည္။ ႏွစ္တုိင္းလည္း ျဖစ္ႏုိင္ရင္ အေမ႕ရြာအထိသြားလည္ႏုိင္ေအာင္ ႀကဳိးစားရသည္။ ပဲခူးဘုရားပြဲမွာေတြ႕ကတည္းက မုိးမက်ခင္ ဘယ္ရက္ေတာ့ လာခဲ့ဦးမယ္ဆုိတာ ေျပာထားလုိက္သည္။ အေမကလည္း ေမွ်ာ္ရွာသည္။ ေဒၚေဒၚေက်ာ႕တုိ႕ ေဒၚေဒၚေသာ႕တုိ႕က 'ညည္းလည္း လာဦးမွပါေအ။ ညည္းအေမက အေနေဝးတဲ့သမီးမုိ႕ထင္ရဲ႕ ဒီက ဘုတ္ဆုံတုိ႕ ဝုိင္းစိန္တုိ႕ထက္ ညည္းကုိ ေတာ္ေတာ္ခ်စ္ရွာ ေမွ်ာ္ရွာတယ္ေအ႕။ ဒါေပမယ့္ ေကာင္မက မၾကမ္းေထာ္ဆုိေတာ့ ပါးစပ္က ဖြင့္မေျပာဘူးေပါ့ေအ' လုိ႕ အေမ႕ကြယ္ရာမွာ ေအးဘုံကုိ ေျပာျပတတ္ၾကသည္။

(စ)

သားေလးမ်က္လုံးက တစ္ႏွစ္ထက္တစ္ႏွစ္ ပုိဆုိးလာခဲ့သည္ထင္သည္။ ၾကားထဲမွာလည္း ေဆးၿမီးတုိ ဆရာေတြနဲ႕ေတာ့ ဟုိကု ဒီကု ကုၾကည္႕သည္ပင္။ ဒါေပမယ့္ သားေလးကုိ ‘သား အေမ႕ကုိ ျမင္လား’ ေမးရင္ ‘ျမင္တယ္အေမ’ ဆုိေတာ့ စိတ္ခ်လက္ခ်ေနမိျပန္သည္။ သားေလး ေက်ာင္းထားရမယ့္အရြယ္ေရာက္ေတာ့ သားကုိ ေက်ာင္းပုိ႕လုိက္သည္။ ဆရာမေတြက ကေလးကုိ အိမ္တုိင္ရာေရာက္ လာျပန္ပုိ႕ေပးရင္ 'အမေရ။ ကေလးက မ်က္စိသိပ္ေကာင္းဘူးထင္တယ္ေနာ္။ ေက်ာက္သင္ပုန္းမွာ ေတာ္ေတာ္ႀကီးႀကီးေရးျပတာကုိ မျမင္ေတာ့ လုိက္မကူးႏုိင္ဘူး။ ကေလးကုိ ပဲခူးမွာ ေဆးခန္းသြားျပၾကည္႕ပါလား။' ဆုိလာမွပင္ ေျခမကုိင္မိ လက္မကုိင္မိ ျဖစ္ရေတာ့သည္။ ရွိသမွ်ကုတ္ျခစ္ၿပီး သားေလးကုိ ကုဖုိ႕ ႀကဳိးစားရသည္။ ရွိတာေလးေတြ ေရာင္းရသည္။ ပုိက္ဆံလည္း အရင္ထက္ ေခၽြတာရင္း စုတန္သေလာက္ စုႏုိင္ေအာင္ ႀကဳိးစာရသည္။ အရင္ကထက္လည္း အလုပ္ကုိ ပုိ ပင္ပင္ပန္းပန္းလုပ္ရသည္။ သားေလးက သက္သာလာသလုိလုိ ရွိေပမယ့္ ေက်ာင္းတက္ဖုိ႕ေတာ့ မျဖစ္ႏုိင္ေသး။ ဘယ္တတ္ႏုိင္မလဲ။ ေအးဘုံတုိ႕လည္း ႏွစ္တန္းနဲ႕ ေက်ာင္းထြက္ခဲ့တာပဲ။

ဒီလုိနဲ႕ပဲ သားကုိ ရေအာင္ တတ္ႏုိင္သေလာက္ ကုရင္း နည္းနည္း အရြယ္ေရာက္မွ စာသင္ေပးလည္းရတာပဲလုိ႕ ေျဖေတြးရသည္။ လင္မယားႏွစ္ေယာက္လုံး သားကုိ အရင္ထက္ပုိ မ်က္ႏွာ အရိပ္ၾကည္႕ေနမိၾကသည္။ သားကလည္း အံ့ၾသစရာေကာင္းေလာက္ေအာင္ပင္။ အရြယ္ေလး ႀကီးလာေလ သိတတ္လိမၼာေလ၊ အလုိလုိက္ေလ လိမၼာေလ ဆုိရမလုိပင္။ သူတတ္ႏုိင္သမွ် ဖေအကုိ ကူသည္၊ မေအကုိ ကူသည္။ အနီးအနား သူျမင္သေလာက္ေလးကုိ ႀကဳိးစားပန္းစားၾကည္႕ရင္း မီးဖုိေခ်ာင္ဆုိလည္းကူလုပ္ေပးသည္။ လယ္ထဲလုိက္ၿပီးလည္း ဖေအကုိ သူတတ္ႏုိင္သေလာက္ ႏြားၾကည္႕ေပး ႏြားေခ်းက်ဳံးေပးစသည္ျဖင္ ့အရြယ္နဲ႕မမွ် ကူညီရွာသည္။ သားကုိ ၾကည္႕ရသည္မွာ စာလုိ ေသးေသးေလးေတြကုိ မျမင္ရေပမယ့္ ဝါးတားတားေတာ့ အားလုံးျမင္ရပုံပင္။ လမ္းေျဖာင့္ေျဖာင့္ေလွ်ာက္ႏုိင္သလုိ အေဝးႀကီးကတည္းက ဖေအ မေအကုိ သိသည္။ တျခားကေလးေတြ ေက်ာင္းသြားခ်ိန္မွာ သူ႕မွာ ေက်ာင္းမသြားရေတာ့ ဖေအမေအကုိ သူကတျပန္အားနာေနသလုိမ်ဳိး အလုိက္တသိ ေျပာစရာမလုိေအာင္ သူလုပ္တတ္သမွ် ဝင္ကူေတာ႕သည္။ ဒီေတာ့ ဖေအနဲ႕ မေအက တစ္ခါ အသနားပုိကာ အလုိလုိက္ၾကျပန္သည္။ ဒီလုိနဲ႕ပဲ မုန္႕လုံးစကၠဴကပ္သလို အလုိလုိက္လုိက္ လိမၼာလုိက္ အသနားပုိလုိက္နဲ႕ပဲ သူတုိ႕ မိသားစုေလးမွာ သား မ်က္စိကိစၥက တစ္ခါတစ္ခါ ေမ႕ေမ႕ေပ်ာက္ေပ်ာက္ပင္ျဖစ္သြားခဲ႕သည္။ မူလတန္းၿပီးေအာင္ေက်ာင္းတက္တဲ့ ေက်ာင္းသားေတာင္ သိပ္မ်ားမ်ားစားစား မရွိေသာ သူတုိ႕ရပ္ သူတုိ႕ရြာမွာေတာ့ သားအျဖစ္ကုိ စာမတတ္ရွာဘူး ေနာက္မွ စာသင္ေပးရမယ္ဆုိတာထက္ ပုိမခံစားမိေခ်။ တစ္ခါတစ္ခါ တစ္ခုခုကုိ ျမင္ရေအာင္ အတင္းႀကဳိးစားၾကည္႕ေနရရွာတဲ႕သားကုိ ေတြ႕လုိက္တုိင္းေတာ့ ေအးဘုံရင္ထဲမွာ ဘယ္လုိမွ မ႐ုိးသြားႏုိင္တဲ့ ေအာင္က်ိန္းနာက်င္ျခင္းနဲ႕အတူ သားအေပၚမွာ ခ်စ္တဲ့ အခ်စ္တုိ႕က အေလ်ာ႕မရွိ အက်မရွိတဲ့ ဒီေရတစ္မ်ဳိးလုိ တုိးရျပန္သည္။

(ဆ)

ဒီလုိနဲ႕ပဲ သားေျခာက္ႏွစ္ေက်ာ္မွပင္ သားမ်က္စိကုိ က်က်နနျပဖုိ႕ ကုတ္ကုတ္ျခစ္ျခစ္ စုထားတဲ့ ပုိက္ဆံေလး က်စ္က်စ္ပါေအာင္ ကုိင္ရင္း ပဲခူးတက္ၾကရသည္။ ရြာမွာ တာဝန္က်တဲ့ ဆရာမေလးကလည္း သူ႕တပည္႕တစ္ရက္ျဖစ္လုိက္တဲ့ သားကုိ က႐ုဏာပုိရွာပါသည္။ ပဲခူးကုိ အေဖာ္လုိက္ေပး ေဆး႐ုံကုိ လုိက္ပုိ႕ေပးနဲ႕ အစစ အကူအညီေပး လုပ္ေပးရွာသည္။ အဲဒီတုန္းက ေရႊေမာေဓာဘုရားပြဲေတာ္မတုိင္ခင္ေပါ့။ ေအးဘုံတြက္ထားတာက သားကုိ ေဆးခန္းျပ၊ ၿပီးရင္ ရြာသြား အေမ႕ကုိ သတင္းေကာင္းပါး၊ ၿပီးမွ ဘုရားပြဲရက္ အတူတူ ျပန္လာၾကရင္း ရြာျပန္မည္ေပါ့။ သားေလးမ်က္စိသာေကာင္းသြားရင္ အေမလည္း သားကုိ ပုိခ်စ္မည္၊ ခုအတုိင္းေတာ့ အေမက သားကုိ သိပ္မခ်စ္လွလုိ႕ ေအးဘုံထင္ေနမိသည္။ ဒါေပမယ့္ ေအးဘုံစိတ္ကူးသလုိ ျဖစ္မလာခဲ့ပါ။ ဆရာဝန္မႀကီးက ေအးဘုံတုိ႕ကုိ အေဖာ္လုိက္လာေပးတဲ့ ဆရာမေလးနဲ႕ ေတာ္ေတာ္ၾကာၾကာစကားေတြ ေျပာသည္။ ေအးဘုံတုိ႕ကုိလည္း ရွင္းျပပါသည္။ ဒါေပမယ္႕ သူတုိ႕ ရွင္းျပတဲ့ ရွည္ရွည္လ်ားလ်ားေတြကုိ ေအးဘုံတုိ႕ လင္မယားက သိပ္ေတာ့ နားမလည္။ ဒါေပမယ့္ သူတုိ႕ရဲ႕ က႐ုဏာသက္တဲ့ အၾကည္႕ကုိ ေအးဘုံတုိ႕ ခံစားမိပါသည္။ ေအးဘုံနားလည္သေလာက္ကေတာ့ ေကာင္းႏုိင္ေျခ မရွိဘူးဆုိပါေတာ့။ ေခါင္းထဲမွာ အက်ိတ္ေလးေတြ ေမြးရာပါသည္ဆုိလား။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ဆုိလုိရင္းကေတာ့ သားေလးကံနည္းရွာသည္။ သူ႕အေၾကာင္းေျပာေနတဲ့လူေတြနားမွာ ကေလးသဘာဝ ဘာမွ မသိဘဲ မ်က္လုံးေလး ကလည္ကလည္ ျဖစ္ေနတာကုိၾကည္႕ရင္း ေအးဘုံ ရင္ထဲမခ်ိ။

ေဆး႐ုံကထြက္လာၾကေတာ့ ကုိစိန္ဝင္းကုိ အေမ႕ရြာလုိက္ပုိ႕ခုိင္းသည္။ ေအးဘုံ အေမ႕ကုိ ဖက္ငုိလုိက္ခ်င္တာပဲ သိသည္။ က်န္တာေတြအကုန္ ေဝေဝဝါး။ ေအးဘုံ ဘာမွ မမွတ္မိခ်င္ေတာ့။ ကုိစိန္ဝင္းကလည္း ရြာလုိက္ပုိ႕ၿပီး အေမ႕ကုိေတာ့ တုိးတုိးနဲ႕ ဘာေတြမွန္းမသိ ေျပာၿပီး ျပန္သြားသည္။ ေအးဘုံအေမ႕ကုိ ဖက္မငုိျဖစ္ခဲ့ပါ။ အေမ႕အိမ္မွာပဲ သားနဲ႕အတူ က်န္ေနရစ္ရင္း ကူရင္းနဲ႕ပဲ စိတ္ေျပလက္ေပ်ာက္ေနေနမိေတာ့သည္။ လူကေတာ႕ တငုိင္ငုိင္ တေတြေတြ ျဖစ္ေနသည္ ထင္ပါသည္။ အေမက ေအးဘုံကုိ အရိပ္လုိၾကည္႕ေနရင္း ဗီြဒီယုိေလး ကားေကာင္းရင္ သူလည္း ႀကိဳက္တာမဟုတ္ဘဲ သြားၾကည္႕ရေအာင္ အေဖာ္စပ္တတ္သည္။ ေအးဘုံအႀကဳိက္ ခ်ဥ္ေပါင္ခါးရြက္ကုိ ပုစြန္ေလး င႐ုတ္သီးေလးနဲ႕ ေၾကာ္ေကၽြးရွာသည္။ ဘုရားပြဲရက္ေတြ ေရာက္ဖုိ႕ သိပ္မလုိခင္မွာပဲ ေအးဘုံ ညီမ အငယ္ဆုံး ေရႊလုံးက ဆြမ္းေကၽြးအလွဴလုပ္ပါသည္။ သူတုိ႕ကလည္း အေမ႕ၿခံနဲ႕ မ်က္ေစာင္းထုိးၿခံမွာပဲ ေနတာမုိ႕ ညီအမတေတြ ကူးခ်ည္သန္းခ်ည္ ကူဟယ္ခ်က္ဟယ္ လုပ္ရတာ ခရီးေတာ့ တြင္ပါသည္။

ေရႊလုံးတုိ႕ ၿခံေနာက္ေဖးမွာ ကုကၠဳိပင္ေတြက အရိပ္ေကာင္းသည္မုိ႕ အဲသည္ေနရာမွာပဲ ခုံဝုိင္းေတြခ် မီးဖုိေတြတည္ၿပီး ခ်က္စရာရွိတာ ခ်က္ၾကသည္။ ေအးဘုံလည္း ကူရင္း ဝုိင္းလုပ္ရင္း ပန္းကန္ခြက္ေယာက္ေတြ လုိတာနဲ႕ ရြာဦးေက်ာင္းက ငွားရေအာင္ ဝုိင္းစိန္နဲ႕ ႏွစ္ေယာက္သား ေတာင္းတစ္ေတာင္းစီ ရြက္ၿပီး ၿခံေနာက္ေဘး လွည္းလမ္းအတုိင္း ထြက္ခဲ့ၾကသည္။ သားေလးကလည္း မေအမ်က္ႏွာမေကာင္းလုိ႕လား မသိ။ ေအးဘုံအနားကမခြာ။ မြန္းက တိမ္းကာစသာ ရွိေသးသည္မုိ႕ လွည္းလမ္းေခ်ာင္တစ္ေလွ်ာက္ ဖုန္ေတြကပူပူ။ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းမွာ ဘုန္းဘုန္းဆီက လုိတဲ့ပန္းကန္ခြက္ေယာက္ေတြ ငွားၿပီး ေတာင္းနဲ႕ရြက္ကာ  ညီအမ ႏွစ္ေယာက္သား လွည္းလမ္းအတုိင္းပဲ သုတ္သုတ္ေလွ်ာက္လာခဲ့ၾကသည္။ ႀကီးႀကီးမားမား အုိးေတြ ဘာေတြကေတာ့ ေယာက်္ားေလးေတြ လႊတ္ရမည္။ ေနပူခ်ည္းထဲ မေအလက္ကုိ ကုိင္ၿပီး တေကာက္ေကာက္လုိက္လာတဲ့သားကုိ ဖ်ားမွာနာမွာလည္း စိတ္ပူရေသးသည္။ ေနပူႀကီးထဲမုိ႕ မလုိက္ေစ႕ခ်င္ေပမယ့္ သူ႕ ညီအကုိေမာင္ႏွမ ဝမ္းကြဲေတြနဲ႕လည္း သိပ္မရင္းႏွီးတဲ့သားေလးကုိ အတင္းလည္း မခ်န္ရစ္ခ်င္။ ကေလးဆုိေတာ့ မေအအနားကပ္ေနရရင္ ဝမ္းနည္းရမွန္း ပူပင္ရမွန္းမသိ။ သားေလး ေပ်ာ္ေနလုိ႕လည္း ေအးဘုံ ေနသာတာ။ မဟုတ္ရင္ ပုိေတာင္ဆုိးဦးမည္။ ဒါေတာင္ ေအးဘုံ မရႊင္ႏုိင္ မပ်ႏုိင္ျဖစ္တာက သိသာသည္ ထင္ပါသည္။ တတြတ္တြတ္ စကားမ်ားလွတဲ့ ဝုိင္းစိန္ေတာင္ ေအးဘုံကုိ ဘာမွ သိပ္မေျပာ။ ေနပူပူမွာ လွည္းလမ္းအတုိင္း ညီအမ ႏွစ္ေယာက္သား သုတ္သုတ္ပဲ ေလွ်ာက္ေနၾကသည္။

ဒီလုိနဲ႕ ေရႊလုံးတုိ႕ ၿခံထဲကုိ ေနာက္ေဖးၿခံေပါက္ကေန သုံးေယာက္သား တိတ္တိတ္္ဆိတ္ဆိတ္ပဲ ေလွ်ာက္ဝင္လာလုိက္ၾကသည္။ အၿမဲ စကားက်ယ္က်ယ္ ေျပာတတ္တဲ့ အေမနဲ႕ ေဒၚေဒၚေသာ႕တုိ႕ ညီအမ စကားေျပာေနၾကတာကုိ ခပ္လွမ္းလွမ္းကတည္းက ၾကားရပါသည္။ အေမကေတာ့ ေအးဘုံတုိ႕ လာရာဘက္ကုိ ေက်ာေပးရင္း ေဆာင့္ေၾကာင့္ထုိင္ကာ တည္လက္စ မီးဖုိကုိ မီးထုိးေနသည္။ ေဒၚေဒၚေသာ႕၊ ေဒၚေဒၚေက်ာ႕နဲ႕ ရြာေတာင္ပုိင္းက မနီမတုိ႕က စားပြဲဝုိင္းခုံပုမွာ ၾကက္သြန္ေတြ ခြာေန လွီးေနၾကသည္။

‘ညည္းသမီးေတြကေတာ့ အကုန္ ကံေကာင္းပါ့ ေစာညြန္႕ရယ္။ ဝုိင္းစိန္ဆုိလည္း ေယာက်္ားက ပုိက္ဆံအရွာေကာင္း။ ဘုတ္ဆုံဆုိလည္း ေယာက်္ားမ်ား ႏုိင္ထားလုိက္တာ။’

ေဒၚေဒၚေသာ႕စကားကုိ စကားနည္းတဲ့ မနီမက ေခါင္းတဆတ္ဆတ္ညိမ္႕သည္။ ေဒၚေဒၚေက်ာ႕ကေတာ့

‘ငါထင္ထားတာက ဒီ မိေရႊလုံးေတာ့ ကံဆုိးၿပီလုိ႕ေအ။ ႐ုပ္ကေလးၾကည္႕ၿပီး ကေစာ္သမားကုိ ေရြးတာကုိးေအ့။ ဖေအမေအကေတာ့ ပုိက္ဆံရွိပါရဲ႕။ ဒီသားတစ္ေယာက္ေတာ့ မဆုံးမတဲ့ အျပင္ သူတုိ႕ကုိယ္တုိင္က ေျမွာက္ေျမွာက္ေပးေနေတာ့ ညည္းသမီးေတာ့ လင္ဆုိးမယား ျဖစ္ၿပီေပါ့လုိ႕ေအ။ သူကုိယ္တုိင္ကလည္း အငယ္ဆုံးဆုိေတာ့ ဖ႐ုိဖရဲ မဟုတ္လား။ ေယာက်္ားလည္း ဆုံးမႏုိင္မယ့္သူ မဟုတ္ပါဘူးဆုိၿပီး။ ကံမ်ားေကာင္းခ်င္ေတာ့ စုိးႏုိင္ဆုိတဲ့ေကာင္ေလးက မိန္းမလည္း ရၿပီးေရာ အခ်ဳိးေျပာင္းသြားလုိက္တာမ်ားေအ။’

အေမကေတာ့ မီးဖုိကုိပဲ အာ႐ုံစုိက္ေနပုံပင္။ ဘာမွကုိ ျပန္မေျပာ။

‘ကံတရားေတြေပါ့ေအရယ္’

ေက်ာခုိင္းထားတာမုိ႕ လွမ္းလည္း နည္းနည္း လွမ္းေနေသးတာမုိ႕ အေမ႕မ်က္ႏွာကုိ မျမင္ရေပမယ့္ အေမ႕မ်က္ႏွာမေကာင္းလုိ႕ ထင္ပါရဲ႕။ ေဒၚေဒၚေသာ့ေလသံက ေလေျပထုိးသံလုိပင္။ ဒါေပမယ့္ ေဒၚေဒၚေသာ့ စကားမွ မဆုံးခင္ အေမ႕ရဲ႕ ဘုဆတ္ဆတ္အသံက ခပ္က်ယ္က်ယ္ထြက္လာသည္။

‘လုပ္စရာရွိတာလုပ္ၾကပါေကာင္မေတြရယ္။ ညည္းတုိ႕ အဲဒါေတြေျပာရင္ ငါ ေအးဘုံအေၾကာင္းကုိ ပုိ စဥ္းစားမိၿပီး ရင္နာလြန္းလုိ႕ပါ။ ငါ့သမီးေတြ ကံေကာင္းၾကတယ္ဆုိတာ သင္းေတာ့ မပါပါဘူးေအရယ္။ ရလုိက္တဲ့ ေယာက်္ားက ေသာက္က်ိဳး။ ရလာတဲ့ ကေလးက်ေတာ့လည္း ခု ေသာက္ကန္းျဖစ္မွာေတာ္ေရ႕။’

အေမ႕စကားအဆုံးမွာ အေမ႕ရဲ႕ ေနာက္ ေျခ ေလးငါးလွမ္းစာ အကြာကုိ ေရာက္ေနၿပီျဖစ္တဲ့ေအးဘုံ ေျခစုံရပ္ ေငးေၾကာင္ေနမိသည္။ အေမရဲ႕ ရင္နာနာ ေရရြတ္သံက ေအးဘုံကုိ ပုိရင္နာေစသည္။ ၿပီးေတာ့ သားေလး။ ေအးဘုံရဲ႕ လက္ကုိ ပုိၿပီးတင္းတင္းဆုပ္ကုိင္လုိက္တဲ့ သားေလး။ ဒီစကားကုိ အတုိင္းအတာ တစ္ခုအထိေတာ့ နားလည္သည္ထင္ပါရဲ႕။ ေအးဘုံရဲ႕ လက္ကုိ သူ႕လက္ေသးေသးေလးေတြနဲ႕ က်စ္က်စ္ပါေအာင္ဆုပ္ထားရင္ ေမာၾကည္႕ေနတဲ့ မ်က္လုံးေတြ။ ‘ကၽြန္ေတာ္က စိတ္ပ်က္စရာေကာင္းသလား။ ကၽြန္ေတာ္႕ကုိ စိတ္ပ်က္လားအေမ။ မလုိခ်င္ဘူးလားအေမရယ္’ လုိ႕ ေမးေနတယ္လုိ႕ ေအးဘုံ ထင္မိတဲ့ ေပကလက္ ေပကလက္ မ်က္လုံးမြဲမြဲေလးေတြ။ ေအးဘုံရင္ထဲ မခ်ိလုိက္တာ အေမရယ္။

ကုန္း႐ုန္း လွီးခၽြတ္ေနၾကတဲ့ ေဒၚေဒၚေသာ့တုိ႕ တစ္သုိက္ကလည္း ေခါင္းေထာင္မွ ေအးဘုံတုိ႕ကုိ ေတြ႕သလုိ ေၾကာင္အမ္းေနသည္။ ဝုိင္းစိန္က သူ႕ေခါင္းေပၚကေတာင္းကုိ ကသုတ္ကရက္ မႏုိင္မနင္း ဇြတ္ခ်လုိက္သည္မုိ႕ ပန္းကန္ခ်င္း႐ုိက္သံေတြ ျမည္သြားသည္။ ‘အေမတုိ႕ကလည္း စကားခ်ည္း မ်ားေနလုိ႕ ေနမွာေပါ့။ ဘာမွလည္း မၿပီးၾကေသးဘူး။’ အသံက်ယ္က်ယ္နဲ႕ ေတာင္ေအာ္ေျမာက္ေအာ္ ေအာ္ရင္ ေအးဘုံေခါင္းေပၚက ေတာင္းကုိ လာဆြဲယူခ်သည္။ ေအးဘုံကေတာ့ ေၾကာင္ေငးေနတုန္း။

အေမက ေနာက္ျပန္လွည္႕ၿပီး ေအးဘုံကုိ ခပ္ငုိင္ငုိင္ၾကည္႕ေပမယ့္ ဘာမွေတာ့ မူမပ်က္။ မွန္တယ္ထင္လုိ႕ သူေျပာခ်င္လြန္းတာတစ္ခုခုကုိ ဖြင့္ေျပာခ်လုိက္ရသူတစ္ေယာက္ ေျပာခ်လုိက္အၿပီးမွာမွ လူမိသလုိမ်ဳိး။

‘ညည္းတုိ႕ မနက္ကတည္းက ဘာမွ မယ္မယ္ရရ မစားရေသးဘူးမဟုတ္လား။ အိမ္ေပၚသြားစားၾကေခ်။ ေရႊလုံး ခုနက ညည္းတုိ႕ကုိ ထမင္းေကၽြးမလုိ႕ လာရွာေနတယ္။’

အေမက မူမပ်က္ ခပ္ေအးေအးေျပာေနေပမယ့္ ေအးဘုံ ခဏေတာ႕ မလွဳပ္။ ေဘးကုိ ငဲ့ေစာင္းၾကည္႕လုိက္ေတာ့ သားေလးရဲ႕ ငုိမဲ့မဲ့မ်က္ႏွာ။ ေအးဘုံ သားလက္ကုိ ျမဲျမဲကုိင္ရင္း အေမ႕အိမ္ဘက္ကုိပဲ ထြက္လာခဲ့ၿပီး ပါလာတဲ့ အဝတ္အစားေလးေတြ ေကာက္ထည္႕ေနမိသည္။ ေနာက္ဘယ္လုိက ဘယ္လုိ ျဖစ္သည္ဆုိတာေတြ အစီအစဥ္က်က် ေအးဘုံ မမွတ္မိေတာ့။ ရြာထဲက လွည္းတစ္စီး ပဲခူးသြား ေစ်းဝယ္မယ္ဆုိေတာ့ ေအးဘုံနဲ႕သား လွည္းႀကဳံလုိက္ဖုိ႕ ေနပူပူထဲက လွည္းေပၚမွာ။ ဘယ္သူက ေျပာလုိက္သည္မသိ။ လွည္းဆင္ၿပီးလုိ႕ လူေတြတက္ထုိင္ၿပီး ထြက္ခါနီးမွာမွ  အေမသုတ္သုတ္နဲ႕ ေပါက္ခ်လာေတာ့ လွည္းသမားက ႏြားဇက္ႀကဳိးတင္းကာ ေစာင့္ေနေပးရသည္။

‘ေအးဘုံ။ ညည္း အ႐ူးလားေအ။ ကုိယ္႕ညီမ အလွဴရွိတာကုိ။ ဒါက ဘာျဖစ္တာတုန္း။ ေကာက္ခါ ငင္ခါ။’

ေအးဘုံကေတာ့ အေမ႕ကုိ ဘာမွ ျပန္မေျပာမိပဲ ရင္နာနာ ေငးၾကည္႕ေနမိပါသည္။ သားေလးကလည္း ေအးဘုံကုိ ေပ်ာက္သြားမွာစုိးသလုိ ေမာ့ၾကည္႕ေနတာ ေအးဘုံသိေနသည္။

‘သားအမိခ်င္းေအ။ ညည္းက ဒါကုိ စိတ္ဆုိးသလား ေကာင္မရဲ႕။’

တစ္ခ်ိန္လုံး တိတ္ေနမိတဲ့ ေအးဘုံ ‘ဆုိးတယ္ အေမ’ ဆုိတာကုိေတာ့ ငုိသံ ပလုံးပေထြးနဲ႕ ျပန္ေျပာခဲ့ေသးသည္။ လွည္းကလည္း စထြက္ၿပီ။ ေအးဘုံၾကည္႕ရတာလည္း ေျပာရမယ့္ ပုံမေပၚေတာ့ အေမက ‘ဘုရားပြဲရက္မွ ေတြ႕မယ္ေအ။ အဲဒီရက္ေတာ့ ပဲခူးကုိ ညည္းတုိ႕ လာခဲ့ဦး။ စိန္ဝင္းကုိလည္း ဘုရားပြဲလာခုိင္း။ ကုန္း႐ုန္းၿပီး အလုပ္ခ်ည္းပဲ လုပ္မေနၾကနဲ႕။ လူေတြလည္း လူ႐ုပ္မေပၚေတာ့ဘူး။’

ေျပာေျပာၿပီးခ်င္းပဲ အေမ႕လွည္႕ထြက္သြားသည္။ လမ္းေလွ်ာက္သြားရင္း ေခါင္းေပၚေဆာင္းလာတဲ့ သဘက္ကုိ ျဖဳတ္လုိ႕ မ်က္ႏွာကုိ သုတ္ကာ ခပ္သုတ္သုတ္ထြက္သြားတဲ့ အေမ႕ကုိ ေအးဘုံ ေငးၾကည္႕ေနမိသည္။ အေမမ်က္ရည္သုတ္ေနသလား။ အေမငုိေနသလား။ အေမ႕မ်က္လုံးေတြ နီေနသလုိပဲ။ ေအးဘုံကေတာ့ တစ္ခ်ိန္လုံး ေအာင့္ထားခဲ့ရသည္မုိ႕ ရြာနဲ႕ လွမ္းလွမ္းေရာက္ခါမွ ေနပူႀကီးထဲကရြာကုိ ေနာက္ျပန္လွည္႕ၾကည္႕ရင္း ေနာက္ဘယ္ေတာ့မွ ျပန္မေရာက္ေတာ့မွာလုိ ဝမ္းနည္းလာမိၿပီး ႐ွဳိက္ရွဳိက္ငုိမိေတာ့သည္။

(ဇ)

ကမာဘာျပန္ေရာက္ေတာ့ ကုိစိန္ဝင္းကုိ ေအးဘုံ ဘာမွ ျပန္မေျပာ။ ေအးဘုံ မ်က္ႏွာမေကာင္းတာကုိ သိေပမယ့္ ကုိစိန္ဝင္းကလည္း ဘာမွမေမး။ ဘုရားပြဲၿပီးမွ ျပန္လာမယ္ေျပာၿပီး ေစာျပန္လာတယ္ဆုိေတာ့ သားကိစၥနဲ႕ပတ္သက္ၿပီး စိတ္ေျပလက္ေပ်ာက္မျဖစ္တာနဲ႕ပဲ ျပန္လာေလသလား ထင္ပုံရသည္။ ကုိစိန္ဝင္းနဲ႕ အိမ္ေထာင္က်ခဲ့တာကုိ ေအးဘုံ တစ္ခါမွ ေနာင္တမရဖူးေခ်။ သူ႕ခမ်ာ ကုိယ္႕မ်က္ႏွာ အရိပ္လုိ ၾကည္႕ေနတတ္သူ၊ ဘယ္ကိစၥမွာပဲျဖစ္ျဖစ္ ကုိယ္႕သေဘာ၊ အႏြံအတာခံစရာရွိ သူပဲ အႏြံအတာခံသည္။ အေသာက္အစား မရွိ။ အေလာင္းအစား မရွိ။ သူ႕ေျခေထာက္မသန္တာကေတာ့ ေအးဘုံအဖုိ႕ အသနားပုိမိတာသာရွိသည္။

သားကုိ ပုိင္ဆုိင္လုိက္ရတဲ့ ဘဝကုိေတာ့ ေအးဘုံက ဘာနဲ႕မွ မလဲႏုိင္ပါ။ ဒီသားသာ ေအးဘုံဘဝ ေအးဘုံအသက္လုိ ခံစားရသည္မုိ႕ ဒီသားမရွိခင္ ေအးဘုံ ဘယ္လုိ အသက္ရွင္ခဲ့သလဲဆုိတာ တစ္ခါတစ္ခါ စဥ္းစားလုိ႕ပင္မတတ္ေခ်။

ဒါေပမယ့္ ေအးဘုံ အေမ႕ကုိ နားလည္ပါသည္။ စိတ္ဆုိးမိတာက တစ္ပုိင္းေပါ့ေလ။ သားအခ်စ္ ေျမးအႏွစ္တဲ့။ သားသမီးကုိ ခ်စ္တာထက္ ေျမးကုိဆုိ (ပုိအခ်စ္လြန္တတ္ၾကေတာ့ ခ်စ္တာေတာင္မကဘဲ ႏွစ္ရာပင္ေရာက္ေအာင္) ပုိတုိးလုိ႕ခ်စ္ၾကသည္လုိ႕ ဆုိလုိတဲ့ လူႀကီးသူမ ေျပာစကား ေအးဘုံ ၾကားဖူးပါသည္။ အေမကေတာ့ သမီးျဖစ္တဲ့ ေအးဘုံကုိ ခ်စ္လြန္းေတာ့ ေရွးထုံးစကားပုံကုိ ပယ္လုိ႕ သူ႕ေျမးသူ ခ်စ္ေတာင္ မခ်စ္ႏုိင္ေတာ့ဘူးထင္ပါရဲ႕။ အခုေတာ့ အေမ႕ႏွဳတ္ထြက္စကားက ေအးဘုံအသည္းကုိ သံရည္ပူေလာင္သလုိ ျဖစ္ခဲ့ၿပီ။

ဘုရားပြဲလည္း ေအးဘုံမသြား။ ကုိစိန္ဝင္းက ‘ဘုရားပြဲ မသြားဘူးလားဟ’ ပဲေမးၿပီး မသြားဘူးဆုိေတာ့လည္း ခပ္မဆိတ္သာေနသည္။ မုိးက်လာေတာ့ ပဲခူးတစ္ေခါက္တက္ရင္း အေမ႕ရြာဘက္အထိသြားၿပီး အက်ဳိးအေၾကာင္း ၾကားလာခဲ့ပုံရသည္။ ေအးဘုံကုိ မိဘနဲ႕ သားသမီးဆုိတာ ဒီလုိေပါ့ဟာ ဘာညာနဲ႕ တတ္သေလာက္ မွတ္သေလာက္ ေရႊျပည္ေအးတရားေဟာေနေသးသည္။ ေအးဘုံကေတာ့ ဘာမွ ျပန္မေျပာ။ ဒီကိစၥနဲ႕ ပတ္သက္ၿပီး တစ္ခုခု ျပန္ေျပာဖုိ႕ ေအးဘုံ အရန္သင့္ ျဖစ္မေနေသး။

ကုိစိန္ဝင္းက ဒီကိစၥကုိ ေဆာင္းပါးရိပ္ျခည္ မၾကာမၾကာ ေလျပည္ထုိးေပမယ့္ ေအးဘုံ မလွဳပ္ေတာ့လည္း ေနာက္ေတာ့ သူပါ ေမ႕ေမ႕ေလ်ာ႕ေလ်ာ႕ေနလာေတာ့သည္။

(စ်)

ေအးဘုံ အစကေတာ့ ရြာမသြားဘဲ အၾကာႀကီးေနလုိက္မယ္ဆုိတာမ်ဳိး စိတ္ကူးမရွိပါ။ အေမ႕ကုိ စိတ္ခုေပမယ့္လည္း အေမဘာလုိ႕ ဒီကိစၥကုိ ဒီေလာက္ခံစားရသလဲဆုိတာ ေအးဘုံသိပါသည္။ ဒါေပမယ့္ ေအးဘုံ အေမ႕ရြာကုိ မသြားခ်င္ေသး။ အေမနဲ႕ မေတြ႕ခ်င္ေသး။ တကယ္႕ကုိ ဖင္လွည္႕ေခါင္းလွည္႕ႏွင့္ပင္ တစ္ႏွစ္ၿပီးတစ္ႏွစ္ကုန္သြားခဲ့တာပင္။

ပထမေတာ့ ကုိစိန္ဝင္းက တုိက္တြန္းေသးသည္။ သူလည္း အေမ႕ရြာကုိ သြားၿပီး အေမ႕ကုိ သြားေခၚေသးသည္ ထင္သည္။ အေမကလည္း သူ႕ခံစားခ်က္နဲ႕သူ ရွိေပလိမ့္မည္။ မလုိက္လာ။ ေအးဘုံကုိ စိတ္ဆုိးလုိ႕ အေမလုိက္မလာတာ ဒါမွမဟုတ္ မာန္မာနခံေနလုိ႕လုိက္မလာတာ မဟုတ္မွန္းေအးဘုံသိသည္။ မေအေလ။ မေအဆုိတာ သားသမီးကုိ မာနဒီေလာက္ ထားပါ့မလား။ ဒါေပမယ့္ အေမစိတ္ေတာ့ ေကာင္းမွာ မဟုတ္တာကုိလည္း ေအးဘုံသိပါသည္။ သိတာက သိတာတျခား။ ရြာကုိ ျပန္မလည္ခ်င္တာ အေမနဲ႕ ေတြ႕ဖုိ႕ အဆင္သင့္ မျဖစ္ေသးတာက တျခားပင္။

ၾကာလာေတာ့ ကုိစိန္ဝင္းလည္း ဘာမွ သိပ္မေျပာေတာ့။ တစ္ႏွစ္ေတာ့ ဝုိင္းစိန္နဲ႕ ေရႊလုံးလာၾကေသးသည္။ ဘုတ္ဆုံကေတာ့ ေအးဘုံကုိ စိတ္ဆုိးေနသတဲ့။ အေမခ်စ္တာကုိ သိသိရက္နဲ႕ ဒီလုိလုပ္ရမလားေပါ့ေလ။ သူတုိ႕က ညည္း လာခဲ့ဦးဆုိေတာ့ ေအးဘုံကလည္း ငါလာခဲ့ပါဦးမယ္ေျပာၿပီး သူတုိ႕လည္းျပန္ ေအးဘုံကလည္း ေန႕ေရႊ႕ ညေရႊ႕ထပ္ေရႊ႕။ ႐ုန္းဟယ္ ကန္ဟယ္နဲ႕ပဲ ႏွစ္တစ္ပတ္ကလည္သြားျပန္ပါေရာ။ ေအးဘုံ အေမ႕ကုိ ေၾကာက္သြားတာ ထင္ပါရဲ႕။

ေရႊေမာေဓာဘုရားပြဲလည္း မေရာက္ျဖစ္ေတာ့။ ေနာက္ႏွစ္ေတြမွာ ေအးဘုံတုိ႕မိသားစု ပဲခူးေခ်ာင္းဖ်ား ႐ုိးမေတာထဲမွာ တစ္ေႏြလုံး မီးေသြးဖုတ္တဲ့ အလုပ္ စလုပ္ျဖစ္ၾကေတာ့ ပုိဆုိးေတာ႕သည္။ မုိးက်မွ ရြာျပန္နား။ လယ္ေလး ေခ်ာင္းေလးလုပ္။ ေဆာင္းေပါက္ၿပီဆုိ ကုိစိန္ဝင္းက ေခ်ာင္းဖ်ားသြား အလုပ္လုပ္။ ေအးဘုံက စာရင္းငွားေတြနဲ႕ ေဆာင္းသီးႏွံ ပဲတုိ႕ ေျမပဲတုိ႕စုိက္ရင္း ေခ်ာင္းဖ်ားနဲ႕ ကမာဘာ ကူးခ်ည္သန္းခ်ည္။ ပုိက္ဆံကေတာ့ တကယ္စုျဖစ္ၾကသည္။ သားေလးမ်က္စိကလည္း တကယ္ပုိဆုိးလာေတာ့သည္။ ဘယ္ေရြ႕ ဘယ္မွ်ပုိက္ဆံနဲ႕ ဘယ္လုိ စက္ကုရင္ သားေလးျပန္ေကာင္းလာမွာလဲ။ ဘယ္လုိလုပ္ရင္ ရမလဲ။ ဒီအေတြးေတြနဲ႕ပဲ ေအးဘုံ ညည အိပ္မေပ်ာ္။ မေတြ႕ရတာ ၾကာတဲ့ အေမ႕ကုိလည္း တကယ္သတိရမိသည္။ ေအးဘုံ အိပ္မက္ထဲမွာေတာ့ သားေလးမ်က္စိျပန္ေကာင္းၿပီး ရြာကုိ သြားလည္ေတာ့ အေမက ေအးဘုံတုိ႕ သားအမိကုိ ဆီးႀကဳိဖက္ငုိတာ လုိက္တာ။ အဲသလုိ အိပ္မက္ကေန ႏုိးလာတဲ့ မနက္ခင္းေတြဆုိရင္ေတာ့ ေအးဘုံ ရႊင္ရႊင္ပ်ပ်ရွိတတ္သည္။

(ည)

ကုိးႏွစ္ဆယ္ႏွစ္ဆုိတဲ့ ကာလဟာ အဲသေလာက္ျမန္ျမန္ကုန္သြားမယ္လုိ႕ ေအးဘုံ မထင္ခဲ့မိ။ ခုေတာ့ ဆယ္ႏွစ္ေတာင္ေက်ာ္ခဲ့ၿပီ။ ကုိယ့္အေတြးနဲ႕ ကုိယ္၊ ကုိယ္႕ေဇာနဲ႕ကုိယ္ အလုပ္႐ွဳပ္ေနတဲ့ ေန႕ေတြလုိေပါ့ေလ။ သတိရလုိ႕ ၾကည္႕မိမွပဲ ေနေတာင္ညဳိၿပီဆုိတာမ်ဳိး။ အေမ႕နဲ႕ မေတြ႕ျဖစ္ၾကတဲ့ ဆယ္ႏွစ္ကုိ အေမေရာ ဘယ္လုိ ျဖတ္သန္းခဲ့ပါလိမ္႕။ အေမ က်န္းမာေရးေတာ့ ေကာင္းမွာပါ။ တစ္ခုခုဆုိ ဝုိင္းစိန္တုိ႕ ေအးဘုံကုိ လာမေျပာဘဲေတာ့ ေနမွာမဟုတ္။ သူတုိ႕ေတြေရာ ေနမွ ေကာင္းၾကရဲ႕လား။ ၿပီးခဲ့တဲ့ တစ္ႏွစ္ျခားကေတာ့ ေရႊလုံးနဲ႕ ပဲခူးေစ်းထဲ ေတြ႕ၾကေသးသည္။ ေရႊလုံးသားေလးေတာင္ ေတာ္ေတာ္ႀကီးေနၿပီ။ ၿပီးေတာ့ ကေလးေလးက အေမနဲ႕ တူလုိက္တာ။

ေၾသာ္ ေနာက္ဆုံးေတာ့ ေအးဘုံ အေမနဲ႕ ျပန္ေတြ႕ဖုိ႕ လာခဲ့ၿပီေပါ့ေလ။ ကမာဘာကလူေတြကုိပဲ အေဖာ္လုပ္ၿပီး ေရႊေမာေဓာဘုရားပြဲကုိ ေအးဘုံ တစ္ေယာက္တည္း လာခဲ့ရသည္။ သူတုိ႕တည္းမယ့္ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းကလည္း ဘုရားနားတင္ဆုိေတာ့ အခန္႕သင့္ပါသည္။ လျပည္႕ေန ဆြမ္းႀကီးေလာင္းပြဲက်မွ ဘုရားေပၚမွာ ရြာကလူတစ္ေယာက္ေယာက္ေတြ႕ရင္ ရၿပီ။ ကုိယ္႕ရြာသားေတြ ဘယ္နားမွာလဲ သိရရင္ အေမ႕ကုိ ရွာလုိ႕ ရပါၿပီ။ အေမ ေအးဘုံကုိ ဘာေတြေျပာမလဲ။ ေအးဘုံကေတာ့ အေမ႕ကုိ ေျပာစရာ စကားတစ္ခြန္းကုိ စိတ္ထဲ အခါခါ စီေနမိသည္။ ဘုတ္ဆုံကေတာ့ ေအးဘုံကုိ မဲ့ရြဲ႕လုိ႕ ‘ခလုတ္ထိမွ ညည္း အမိတ တာေပါ့ေအ’ လုိ႕ ေျပာမွာမလြဲ။ ေအးဘုံကလည္း မျငင္းပါဘူး။

ဒီလုိနဲ႕ပဲ ေအးဘုံ အေစာင့္ႀကီးေစာင့္လုိက္ရတဲ့ တန္ခူးလျပည္႕ေန႕ကုိ ေရာက္လုိ႕ ဆြမ္းႀကီးေလာင္းပြဲ စခါနီးၿပီ။ ေလာင္းမယ့္ လွဴမယ့္သူေတြ ေနရာေတြ ယူၿပီးၾကၿပီ။ ေအးဘုံ လူေတြၾကားထဲ ဟုိေျပးဒီလႊားနဲ႕ အေမ႕ကုိ ရွာသည္။ ေအးဘုံဝတ္ထားတာက တစ္ႏွစ္ အေမ႕ကုိ ဘုတ္ဆုံတုိ႕က ကန္ေတာ့တဲ့ ပါတိတ္ထမီျပာျပာ အပြင့္စိတ္စိတ္။ အေမက ‘အဆင္က ႏုလြန္းတယ္။ ဝတ္ရဲပါဘူးေအ’ ဆုိၿပီး ေအးဘုံကုိ ေပးလုိက္တာ။ အဲဒါကုိမွ အေမ႕အႀကဳိက္ နံ႕သာေရာင္ လက္စက အက်ၤ ီနဲ႕။ သတိတရနဲ႕ကုိ ဝတ္လာခဲ့တာေလ။

လူေတြက မ်ားေတာ့ ေအးဘုံေခါင္းေတြေတာင္ ေနာက္လာသည္။ ရြာကလူလည္း ဘယ္သူမွ မေတြ႕ေသး။ အေမကေတာ့ ထုံးစံမပ်က္လာကုိ လာမွာပါ။ ေအးဘုံ မမွတ္မိေလာက္ေအာင္ေတာ့ အေမ အုိစာ မသြားေလာက္ ေသးပါဘူး။

ေဟာ ေတြ႕ပါၿပီ။ ေနာက္နား ခပ္ေစာင္းေစာင္း ခပ္လွမ္းလွမ္းကၾကည္႕တာေတာင္ အေမ ေတာ္ေတာ္ အရြယ္က်သြားတာပဲ။ ဆြမ္းႀကီးေလာင္းဖို႕ တန္းစီရပ္ေနတဲ့ လူေတြထဲမွာ။ ထုံးစံအတုိင္း သဘက္အညဳိေလး ေခါင္းေပၚတင္လုိ႕။ လက္ထဲမွာ ပုိက္ဆံအရြက္ေသးေတြထည္႕ထားတာထင္ရတဲ့ စတီးလင္ဗန္းတစ္ခ်ပ္နဲ႕။ ေဘးနားကသူေတြကလည္း အသက္ႀကီးႀကီး အမ်ဳိးသမီးေတြေပမယ့္ သူတုိ႕ကုိ ေအးဘုံမသိ။ ဘယ္သူမွ အေဖာ္မပါဘူးထင္ပါရဲ။ အေမ႕ေနာက္နား လက္တစ္ကမ္းအကြာကေနပဲ အေမ႕ကုိ ေအးဘုံ ေငးၾကည္႕ေနမိၿပီး ဘာဆက္လုပ္ရမွန္းမသိ။ အေမ႕ေဘးနားက အမ်ဳိးသမီးႀကီးေတြကေတာင္ သတိထားမိၿပီး ေအးဘုံကုိ ကြက္ၾကည္႕ကြက္ၾကည္႕လုပ္ေနၾကသည္။ အမ်ဳိးသမီးႀကီးတစ္ေယာက္က ‘ကေလးမ။ ဆြမ္းႀကီးေလာင္းမလုိ႕လား။ ဒီၾကားထဲပဲလာလုိက္။ လာ လာ။’

အမ်ဳိးသမီးႀကီး စကားအဆုံးမွာ အေမကလည္း အမွဳမဲ အမွတ္မဲ့ ပုံစံမ်ဳိး ငဲ့ၾကည္႕သည္။ ၿပီးေတာ့ ခ်က္ခ်င္း ျပန္လွည္႕သြားသည္။ အေမ ေအးဘုံကုိ ေတြ႕ရက္နဲ႕ စိတ္ဆုိးမေျပႏုိင္ေသးဘူး ထင္ပါရဲ႕။ ေအးဘုံ အေတြးမွ မဆုံးခင္ အေမခႏၶာကုိယ္ ဆတ္ခနဲ ျဖစ္သြားတာ ေအးဘုံသတိထားလုိက္မိသည္။ အေမက ေအးဘုံရွိရာဘက္ကုိ ေနာက္တစ္ခါ ျပန္လွည္႕ၾကည္႕သည္။ ၿပီးေတာ့ မ်က္ေမွာင္က အားရပါးရ က်ဳံ႕ၿပီး စုိက္ၾကည္႕သည္။ ၿပီးေတာ့ ‘ေအးဘုံ။ ေအးဘုံ။ ညည္းေအးဘုံမဟုတ္လား။’

တန္ခူးလ ေႏြေခါင္ေခါင္ ေန႕လည္ႀကီးကုိ ခ်က္ခ်င္း ညဳိ႕ေမွာင္ေအးစိမ္႕သြားသလုိပင္။ မုိးရြာမလုိ႕ ထင္ပါရဲ႕။ ေအးဘုံရင္ထဲ လွပ္ခနဲ။ အေမ။

ေအးဘုံရွိရာ အေမက ခပ္ျဖည္းျဖည္း ေလွ်ာက္လာရင္း ေဘးဘီကုိ ၾကည္႕သည္။ ‘ဟဲ့။ ညည္းတစ္ေယာက္တည္းလား။ စိန္ဝင္းတုိ႕ေရာ။’

ေၾသာ္ အေမက သားကုိေတာင္မေမး။ ေအးဘုံ စိတ္ထဲ အခါခါစီထားခဲ့တာမုိ႕ ေအးဘုံ ေျပာစရာစကားေတြက အစီအစဥ္တက်ပဲ ေအးစက္စက္ထြက္လာခဲ့သည္။

‘ၿပီးခဲ့တဲလက ေခ်ာင္းဖ်ားမွာ မီေသြးဖုိၿပိဳလုိ႕ အေမ႕သားမက္ေရာ အေမ႕ေျမးေရာ ဆုံးၿပီအေမရဲ႕။’

အေမက ေအးဘုံကုိ ေငးေၾကာင္ၾကည္႕ေနသည္။ ဘာမွ မေျပာ။ တကယ္ေတာ့ ပတ္ဝန္းက်င္ႀကီး တစ္ခုလုံးကုိက တိတ္ဆိတ္သြားတာပါ။ အဲလုိ တိတ္ဆိတ္ေနၿပီးမွ အေမ႕ရဲ႕ဆုိ႕ဆုိ႕နင့္နင့္ အသံကုိ ေအးဘုံ နားကလား ႏွလုံးသားကလားမသိ အက်ယ္ႀကီးၾကားလုိက္ရသည္။

‘ေအးဘုံ။ ညည္း။ ညည္းေအ။ ကုိယ္႕အေမကုိ ဒီေလာက္ စိတ္မွတ္ႀကီးရသလား။ ဒီေလာက္ေတာင္ စိတ္နာရသလား သမီးရယ္။’

အဆုံသတ္မွာ အေမ႕အသံက အဖ်ားခတ္တုန္ယင္သြားသည္။ မဟုတ္ဘူး အေမ။ ေအးဘုံ အေမ႕ကုိ စိတ္မနာဘူး။ အေတးအမွတ္လည္း မရွိပါဘူးအေမရယ္။ တကယ္ေတာ့ ေအးဘုံ၊ ေအးဘုံ။ ေအးဘုံ ရင္ထဲမွာ ေအာ္ေနေပမယ့္ အသံကထြက္မလာ။ ေအးဘုံအျမင္ေတြ မ်က္ရည္ေတြေၾကာင့္ ေဝဝါးမသြားခင္ အေမ႕မ်က္လုံးထဲက မ်က္ရည္ေတြကုိ ေအးဘုံ ျမင္ျဖစ္ေအာင္ ျမင္လုိက္သည္။ ေအးဘုံဆီ ကမ္းလုိက္တဲ့ အေမ႕လက္ေတြ။ ေအးဘုံလည္း အေမ႕ဆီလက္ကမ္းလုိက္သည္။ ဒါေပမယ့္ အေမ႕လက္ကုိ ေအဘုံမမိလုိက္ မမီလုိက္။ ေရႊေမာေဓာ ဘုရားေနာက္က ေကာင္းကင္ႀကီး ေအးဘုံနဲ႕ ပုိေဝးသြားသည္။ ေအးဘုံကုိ ေျမမ်ဳိၿပီထင္ပါရဲ႕ အေမရယ္။

(ဋ)

ျဗဳန္းစားႀကီး ေမွာင္မက်သြားခင္မွာ ေအးဘုံလက္ကုိ အေမ ဆုပ္ကုိင္လုိက္တာ ေအးဘုံသိသည္။ ၿပီးေတာ့ ေအးဘုံကပဲ အေမ႕ဆီလဲက်သလား၊ အေမကပဲ ေအးဘုံရွိရာ လဲက်သလားမသိ။ ေအးဘုံရင္ခြင္ထဲမွာ အေမ၊ အေမ႕ရင္ခြင္ထဲမွာ ေအးဘုံ ေရာက္တာလဲ သိလုိက္သည္။ အေမ႕လက္ေတြကပဲ ေအးစက္ေနတာလား ေအးဘုံလက္ေတြကပဲ ေအးစက္ေနတာလားေတာ့မသိ။ ေအးစက္စက္ အေတြ႕ကုိလည္း ေအးဘုံသိလုိက္သည္။

အေမွာင္က ပုိသိပ္သည္းသြားသည္။ ဒါေပမယ့္ ထူးဆန္းစြာပင္ အေမ႕ကုိ ေအးဘုံ ျမင္ေနရသည္။ ဒီတစ္ခါ ျမင္လုိက္ရတဲ့ အေမကေတာ့ ခုနကေတြ႕လုိက္တဲ့ အေမ႕လုိ အုိစာမေန။ ဟုိးေအးဘုံတုိ႕ ငယ္ငယ္ကလုိ ေတာက္ေတာက္ပပ တက္တက္ႀကြႀကြအၿပဳံးေတြနဲ႕။

ၿပီးေတာ့ မေတြ႕တာ ဘာမွ မၾကာေသးတဲ့ သမီးတစ္ေယာက္ အိမ္ေရာက္လာသလုိပဲ ေအးဘုံကုိ ၿပဳံးၿပဳံးႀကီး ႀကဳိေနသည္။ ‘ညည္းေအ။ ေနႏုိင္လုိက္တာ’ လုိ႕ေတာ့ အၿပံဳးမပ်က္ေျပာေသးသည္။ ေအးဘုံကလည္း တစ္လႏွစ္လေလာက္ အိမ္မျပန္ျဖစ္တဲ့သမီးတစ္ေယာက္လုိ ‘အလုပ္ေတြ မ်ားေနလုိ႕ပါအေမရဲ႕။ ကၽြန္မလည္း အေမ႕ သတိရေနတာပါ’။ အေမက ဘာမွ ဆက္မေျပာေတာ့ပဲ ၿပဳံးၾကည္႕ေနသည္။ အေမ႕ရင္ထဲ့မွာ ဘာေတြ ေျပာေနမလဲ ေအးဘုံ သိခ်င္လွသည္။ ဒါေပမယ့္ မၾကားရ။ ေအးဘုံရင္ထဲ တတြတ္တြတ္ရြတ္ေနတဲ့ စကားသံေတြေၾကာင့္ပဲ အေမ႕ရင္ထဲက စကားသံေတြကုိ မၾကားရ။ ေအးဘုံရင္ထဲမွာ အခါခါ ေရရြတ္ေနမိတာကေတာ့ ‘ေအးဘုံ ထင္သားပဲအေမရယ္။ ဒီလုိမွန္းသိရင္ အေစာႀကီးကတည္းက ေအးဘုံ အေမ႕ဆီလာခဲ့ပါတယ္။ အေမလည္း သိေနမွာပါ’။

အေမ႕ကုိ အားရပါးရ ေအးဘုံ ဖက္ထားလုိက္သည္။ အေမကလည္း ေအးဘုံကုိ အားရပါးရ ျပန္ဖက္ထားသည္။ ေနာက္ဆုံးေတာ့ ေအးဘုံနဲ႕ အေမ ျပန္ဆုံျဖစ္လုိက္ၾကပါေသးသည္။