ၾကာခဲ့ပါၿပီ။ ဟုိး တစ္ခ်ိန္ကေပါ႕။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ ေဒသ ပဲခူးနယ္ထဲက ရြာေလးတစ္ရြာမွာ ကုိလွေဖဆုိတဲ့ လူတစ္ေယာက္ရွိတယ္။ မိဘကလည္း ျပည္႕ျပည္႕စုံစုံ။ သားေလးကလည္း ဒီတစ္ေယာက္တည္းဆုိေတာ႕ သူ႕ကုိ အလုိလုိက္ထားတာေပါ႕။ ဒီေတာ႕ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ သူႏုိင္လုိက္ရမွ ေက်နပ္တတ္တဲ့သူျဖစ္လာၿပီး အသက္ သုံးဆယ္သာ ကပ္လာေရာ႕ ရည္းစားသနာ မရွိပါဘူး။ အိအဂ်ိဂ်ကလည္း အင္မတန္မ်ားတယ္လုိ႕ ဆုိပါတယ္။ လူပ်ဳိႀကီး ျဖစ္စ ျပဳလာၿပီဆုိေတာ႕ မိဘေတြက နည္းနည္း စိတ္ပူလာၿပီ။ ရြာထဲက ရြာနီးခ်ဳပ္စပ္က ေကာင္းမြန္တာ သင့္ေတာ္တာေလး ရွာရတာေပါ႕။ ဒါေပမယ္႕ ကုိလွေဖကလည္း အင္မတန္ ေခ်းမ်ားတဲ့သူပါတဲ့။ သူကုိယ္တုိင္လည္း ေလ႕လာသလုိ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႕လည္း တုိင္ပင္တာေပါ႕။ ဒီတစ္ေယာက္ကေတာ႕ မလွဘူး။ ဒီတစ္ေယာက္က အသံၿပဲတယ္။ ဒီတစ္ေယာက္ကေတာ႕ ရုပ္ကေလးရွိပါရဲ႕ ဘာအလုပ္မွ မလုပ္ဘူး။ ဒီတစ္ေယာက္က မလွဳပ္တလွဳပ္နဲ႕။ စသည္ျဖင့္ ဆင္ေျခေတြ စုံလုိ႕ စုံလို႕။
ဒီလုိနဲ႕ အေျပာင္းအလဲတစ္ခု ျဖစ္မယ္႕ ေန႕တေန႕ကုိ ေရာက္လာပါတယ္။ သူတုိ႕ရြာနဲ႕ ခပ္လွမ္းလွမ္း ရြာေတြထဲက တစ္ရြာမွာ သူ႕မိဘေတြက ကေလးမေလးတစ္ေယာက္ကုိ ေတြ႕လာခဲ့တယ္။ မျမၾကင္တဲ့။ သိပ္မခ်မ္းသာေပမယ္႕ တျခားဘာမွ ေျပာစရာ မရွိဘူးဆုိပါေတာ႕။ ကုိလွေဖနဲ႕က သြက္သြက္လက္လက္ လွလွပပ မပ်င္းမရိ မိန္းမမ်ဳိးမွ ျဖစ္မွာကုိး။ ကုိလွေဖလည္း သူနည္းသူ႕ဟန္နဲ႕ ရသေလာက္ စုံစမ္းတယ္ ထင္ပါရဲ႕။ အင္မတန္ ေခ်းမ်ားတဲ့ ကုိလွေဖတစ္ေယာက္ ေခါင္းညိတ္လုိက္တယ္ ဆုိပါေတာ႕။ ေဘးပတ္ဝန္းက်င္ရြာေတြလည္း သိသြားၾကတယ္တဲ့။ တကယ္တမ္း ကုိလွေဖ မိဘေတြက မျမၾကင္မိဘေတြကုိ စကားေခၚၾကည္႕လုိက္တဲ့ အခါမွာေတာ႕ မျမၾကင္မွာ ရည္ရြယ္ထားတဲ့သူရွိပါသတဲ့။
အခုဆက္ေျပာမယ္႕ ကိစၥကေတာ႕ သိပ္မၾကာေသးပါဘူး။ လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ပုိင္းေလာက္ကေပါ႕။ ကုိလွေဖတစ္ေယာက္ ပဲခူးကုိ မလာစဖူး လာေတာင့္လာခဲ့ ေရာက္လာပါတယ္။ လမ္းလည္း မေလွ်ာက္ခ်င္တာနဲ႕ ပဲခူးေခ်ာင္းအတုိင္း ခရီးသည္ တင္ေမာင္းၾကတဲ့ (စက္ေလွ)ေမာ္ေတာ္ပဲစီးလာခဲ့တယ္။ အဲဒီ ေမာ္ေတာ္ေတြက အစီးအေရအတြက္လည္း သိပ္မမ်ားလွပါဘူး။ မနက္ဆုိ ပဲခူးေခ်ာင္းဖ်ားဖက္ကေန ဆင္းလာၾကတယ္။ ေန႕လည္ေလာက္ဆုိ ျပန္တက္ႀကီၿပီ။ အတက္ဆုိ တေမ႕တေမာ စီးရပါတယ္။ စီးရတာ ၾကာတာ ထားဦး။ မစီးခင္လည္း အၾကာႀကီး ေစာင့္ရတယ္။ ဘယ္အခ်ိန္ထြက္တယ္ အတိအက်မရွိဘူး။ တခါတေလ ဆယ္နာရီ ဆယ္႕တစ္နာရီေလာက္မွာ ေစ်းဝယ္လုိ႕ၿပီးတဲ့သူေတြလည္း စက္ေလွဂိတ္မွာ ပ်င္းပ်င္းရိရိနဲ႕ ေစာင့္ၾကေပေတာ႕ တစ္ခ်က္ ႏွစ္ခ်က္ထုိးအထိ။ ခ်ဳိင့္ထဲထည္႕ သယ္လာတဲ့ ထမင္းေလး စားလုိက္။ စက္ေလွဂိတ္ ထုိင္ခုံေတြ ဝါးၾကမ္းဖ်ာေတြေပၚမွာ လွဲလုိက္။ ရွိတဲ့လူနဲ႕ စကားေလး ေျပာလုိက္ၾကေပါ.။
ကုိလွေဖ စက္ေလွဂိတ္ကုိ ဆယ္႕ႏွစ္နာရီေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္မွာ ေရာက္လာတယ္။ ေစာင့္ေနၾကတဲ့သူေတြလည္း ရွိေတာ႕ ဒီလုိပဲ ေရာထုိင္ေနတာေပါ႕။ သိပ္မၾကာခင္မွာပဲ တစ္ဖက္က ခုံတန္းေတြမွာ အသားညဳိညဳိနဲ႕ အမ်ဳိးသမီးတစ္ေယာက္ မက်ယ္ ဒါေပမယ္႕ မတုိးတဲ့အသံနဲ႕ ရပ္အေၾကာင္း ရြာအေၾကာင္း ေျပာေနတာကုိ သူ သတိထားမိသြားတယ္။ ဟုိလူတစ္ခ်က္ျဖည္႕ ဒီလူလည္း တစ္ခ်က္ေထာက္ေျပာနဲ႕ပဲ။ သူစကားေျပာေနတဲ့ ပုံက တိတိက်က် သပ္သပ္ရပ္ရပ္ရွိတယ္။ ကုိလွေဖ မရည္ရြယ္ဘဲနဲ႕ ေမးခြန္းတစ္ခု ခပ္က်ယ္က်ယ္ေမးလုိက္ပါတယ္။ ပါးစပ္ကုိ နတ္(အေကာင္းလား အဆုိးလားေတာ႕မသိ) ဝင္စီးသြားသလုိမ်ဳိး။
'ေနပါဦးဗ်။ ဒီထဲမွာ သဲေတာကလူေတြမ်ား ပါၾကသလား။'
လူတစ္ေယာက္ ခပ္သြက္သြက္ေျဖတယ္။
'ဟာ ဒီဘက္ စက္ေလွတစ္စီးလုံး သဲေတာလူခ်ည္းလုိပဲဗ်ဳိ႕။ ဘာျဖစ္လုိ႕လဲဗ်။'
သပ္သပ္ရပ္ရပ္ ကုိလွေဖပုံစံကုိလည္း အားလုံးက သတိထားမိၾကပါလိမ္႕မယ္။
'တျခားမဟုတ္ပါဘူးဗ်ာ။ မျမၾကင္ဆုိတာနဲ႕ အမ်ဳိးနီးစပ္ေတာ္သူမ်ား ပါသလားလုိ႕ပါ။'
အဲဒီလုိေျပာလုိက္ေတာ႕ စကားဝုိင္းကုိ ခပ္သြက္သြက္ ဦးေဆာင္ေနတဲ့ အမ်ဳိးသမီးက
'မျမၾကင္ဆုိတာ ကၽြန္မပါပဲ။' ေျပာရင္း မ်က္ခုံးကုိလည္း ခပ္ဆဆ ပင့္ရင္း ဘာကိစၥ ရွိသလဲ ဆုိတဲ့ ပုံစံနဲ႕ ကုိလွေဖကုိ လွမ္းၾကည္႕ပါတယ္။ ကုိလွေဖက မ်က္ေမွာင္ကုတ္ရင္း (ခုနကတည္းက သူသတိထားလုိက္မိတဲ့) အမ်ိဳးသမီးကုိ ခပ္တည္တည္ ၾကည္႕ေနပါတယ္။ စိတ္ထဲမွာေတာ႕ ငါဘာေတြ ေလွ်ာက္လုပ္ေနပါလိမ္႕ဆုိၿပီး မေတြးတတ္ျဖစ္ေနပုံပါပဲ။ ဘာလုပ္ရမွန္းမသိသလုိ အူတူအတ ပုံစံကေန ခပ္တည္တည္ စူပုပ္လုိက္ရင္း
'ေအာင္မေလး။ ေခ်ာလွ ေခ်ာလွနဲ႕။ ဒီေလာက္လည္း မဟုတ္ပါဘူး။'
နဂုိကတည္းက ခပ္သြက္သြက္သမား မျမၾကင္က ဟန္ပါပါ မတ္တတ္ရပ္လုိက္ရင္း ျပန္ေျပာလုိက္တာက 'ေသေသခ်ာခ်ာ ၾကည္႕ပါရွင့္။ ကၽြန္မက အၾကည္႕ခံပါတယ္။'
မျမၾကင္ရဲ႕ ပုံစံကုိ ေမာ႕ၾကည္႕ၿပီး တခြိခြိသေဘာက်ေနတာက ေျမးဦးေလး နီတြတ္ပါပဲ။ အခုလုိ ေတြ႕ၾကတဲ့ အခ်ိန္မွာေတာ႕ သူတုိ႕ႏွစ္ေယာက္စလုံး အသက္ ၆၀ တန္းေတြ ျဖစ္ေနခဲ့ၾကၿပီေလ။
ေနာက္ဆက္တြဲအေနနဲ႕ကေတာ႕ အဲဒီေန႕က ကုိလွေဖတစ္ေယာက္ သူ႕ရြာကုိ စက္ေလွနဲ႕ မျပန္ဘဲ ေခ်ာင္းရိုးေျခာက္ေပလမ္းအတုိင္း ကုန္းေၾကာင္း ျပန္သြားသတဲ့။ ကုိလွေဖတစ္ေယာက္ ပဲခူးကုိ စက္ေလွနဲ႕သြားတာေတာင္ မေတြ႕ရေတာ႕ဘူးလုိ႕ ေျပာတဲ့သူေတြလည္း ရွိပါတယ္။
