အားကစားနည္းမ်ားတြင္ ေျပးျခင္းသည္ အလြယ္ဆုံးထင္သည္။ ကၽြန္ေတာ္ ေခတၱရွင္သန္ က်င္လည္ေနထုိင္ရာ စကၤာပူၿမဳိ႕တြင္ လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ေျပးၾကသည္။ ညအခ်ိန္မေတာ္ သန္းေခါင္ေက်ာ္ လူသူေလးပါ ေနာက္က်က်အိမ္ျပန္ခ်ိန္၌ပင္ ေခၽြးတဒီးဒီးနဲ႕ ေျပးသူေတြ ရွိသည္။ မုိးရြာႀကီးထဲ ေျပးေနသူေတြ ေတြ႕ဖူးသည္။ တခ်ဳိ႕မ်ား ကေလးက လက္တြန္းလွည္းထဲမွာ။ ဒါေတာင္ လက္တြန္းလွည္းတြန္းရင္း ေျပးတယ္ဆုိေတာ႕ စဥ္းစားသာ ၾကည္႕ပါေတာ႕။ အဲဒီလုိ ေျပးေနတဲ့လူေတြကုိ ေတြ႕တုိင္း ကၽြန္ေတာ္႕ ဦးေလးတစ္ေယာက္ကုိ သတိတရ ရွိလွပါသည္။ ေျပးေနတဲ့သည္လူေတြကုိ ေတြ႕ရင္ သိပ္စကားတတ္တဲ့ ကၽြန္ေတာ္႕ဦးေလး ဘာမွတ္ခ်က္ေပးမလဲ နားေထာင္ခ်င္လွသည္။
ၿပီးခဲ့တဲ့တေလာေလးကတင္ သူငယ္ခ်င္း တေယာက္နဲ႕ ဆုံျဖစ္သည္။ သူ ေရွ႕လထဲမွာ ဘယ္အဖြဲ႕အစည္းက ႀကီးမွဳးစီစဥ္ေပးတဲ့ ဘယ္ေျပးပြဲမွာ ဝင္ေျပးမလုိ႕တဲ့။ စကားေျပာရင္းနဲ႕မွ ကၽြန္ေတာ္ ထပ္သိရတာက အဲဒီလုိပြဲေတြမွာ ေျပးသူသည္ ဒီလုိပါဝင္ေျပးခြင့္ရဖုိ႕အတြက္ ဝင္ေၾကးေပးရသည္ဆုိပဲ။ ကၽြန္ေတာ္႕မ်က္စိထဲ ကၽြန္ေတာ္ ဇေဝဇဝါသာ မွတ္မိေတာ႕တဲ့ ဦးေလးမ်က္ႏွာေပး ဦးေလးရဲ႕ေလသံေတြ ျပန္ၾကားေယာင္ရင္း ၿပဳံးမိပါသည္။
ဟုိးလြန္ခဲ့တဲ့ အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္ကဆုိပါေတာ႕။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ ဇာတိရြာကေလးက လယ္သမားေတြအပါအဝင္ လယ္သမားေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား (ကၽြန္ေတာ္ထင္တာမမွားရင္ အကုန္လုံး) အစုိးရကုိ ကုိတာေခ် (ခြဲတမ္းခ်) စပါးေရာင္းေပးရတဲ့ေခတ္။ လယ္သမားတစ္ေယာက္မွာ လယ္တစ္ဧက ရွိရင္ စပါးတင္းအစိတ္ (၂၅ တင္း) အစုိးရကုိ ေရာင္းေပးရသည္။ လယ္တစ္ဧကကုိ ပ်မ္းမွ်က စပါးအတင္း ၅၀ ေက်ာ္ ၆၀ ေလာက္ထြက္သည္ဟု မွတ္မိသည္။ ဒီဘက္ေခတ္မွာလုိ႕ တင္း ၁၀၀ ေလာက္ထြက္တဲ့ စပါးမ်ဳိးေတြ မေပၚေသးေလသလား ကၽြန္ေတာ္ပဲ အမွတ္မွားေလသလား မသိ။ အစုိးရက ဝယ္တဲ့ ေစ်းက လယ္သမားခမ်ာ တကယ္႕ကုိ အလကားေပးလုိက္ရသလုိမ်ဳိး။ ကုိယ္႕လယ္က စပါးမထြက္ရင္ အရွဴံးခံ ဝယ္ေရာင္းၾကရသည္ဟု ၾကားခဲ့ဖူးသည္။ အစုိးရက စပါးဒုိင္ေတြ ဖြင့္ၿပီး ဝယ္သည္။ ပဲခူးၿမဳိ႕ရဲ႕ မႏ ၱေလးဘက္အထြက္မွာ စပါးဒုိင္ႀကီးတစ္ခု ရွိသည္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ ရြာကေလးႏွင့္ ၆ မုိင္ ၇ မုိင္ ေဝးမည္ ထင္ပါသည္။ စပါးဒုိင္မွာ ေစာေစာေရာင္း ေစာေစာျပန္ခ်င္ရင္ ရြာကေန ေစာေစာ ထြက္ၾကရသည္။ ရြာမွာ ေစာေစာဆုိတာက မနက္ ၃ နာရီ ၄ နာရီ။ အဲဒီေန႕က ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ ရြာကထြက္ေတာ႕လည္း အဲသလုိ မနက္အေစာႀကီးပဲျဖစ္သည္။ ၿပီးေတာ႕ အဲသလုိစပါးဒုိင္ခ်ခ်ိန္က ေဆာင္းရာသီ တန္ေဆာင္မုန္း နတ္ေတာ္ကာလေတြ ျဖစ္သည္။
ရြာကေန လွည္းေတြ တစ္သီတစ္တန္းႀကီး ထြက္ၾကရမည္ဆုိလွ်င္ ႏြားေကာင္းေကာင္း လွည္းေကာင္းေကာင္းကို ေရွ႕ဆုံးက သြားခုိင္းတတ္ၾကသည္။ ဒါဆုိ ေနာက္ကလွည္းေတြက ဘာမွ သိပ္ေမာင္းစရာမလုိ။ ေရွ႕ေဆာင္လွည္းေနာက္ ေမွးလုိက္သြားရုံပင္။ ကၽြန္ေတာ္႕ဦးေလး ေမာင္းေသာ လွည္းအုိေလးေပၚမွာ ကၽြန္ေတာ္နဲ႕ ကၽြန္ေတာ္႕ဦးေလး ၿပီးေတာ႕ စပါး တင္း အစိတ္။ အခုေခတ္ မေတြ႕ရသေလာက္ ျဖစ္ေနတဲ့ ရုိင္ပတ္နဲ႕။ ရုိင္ပတ္ဆုိတာက ခါးတစ္တုိက္ေလာက္အ ျမင့္နဲ႕ဖ်ာႀကမ္းရွည္ႀကီး။ လွည္းအိမ္ေပၚမွာ ေထာင္ၿပီး တစ္ပတ္ပတ္လုိ႕ရတယ္ဆုိေတာ႕ ၁၂ ေပ ၁၃ ေလာက္ ရွိမည္ထင္သည္။ လွည္းေပၚမွာ ဂုန္နီအိတ္ဖ်ာစႀကီးခင္းၿပီး ရုိင္ပတ္ေထာင္လုိက္ရင္ စပါးထည္႕လုိ႕ ရၿပီ။ အဲဒီထဲမွာ စပါးတင္းအစိတ္ကုိ ထည္႕ ၿပီးရင္ အေပၚမွာ ေကာက္ရုိးၾကမ္းခင္းၿပီး လူလိုက္စီးႏုိင္သည္။ လွည္းေလးက တအိအိ။ တူဝရီးႏွစ္ေယာက္သား လွည္းေပၚမွာ ေကြးရင္း စကားေလး ေတာင္ေျပာ ေျမာက္ေျပာေပါ႕။ ေရွ႕ကလွည္းေတြ မွန္မွန္ေမာင္းေနသေရြ႕ ႏြားေတြကုိ ဘာမွ ဂရုတစုိက္ေမာင္းေနစရာမလုိ႕။ ေတာက္ကေလး တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္ခတ္ပးရင္ (တက္ကေလး တစ္ခ်က္ခ်က္ ေခါက္ေပးရင္) ရၿပီ။ ကၽြန္ေတာ္ သေဘာအက်ဆုံးကလည္း လူႀကီးေတြနဲ႕ ခရီးသြားရင္ ေလတေအးေအးနဲ႕ ေျပာတတ္တဲ့ ေရွးေဟာင္းေႏွာင္းျဖစ္ေတြ။
ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ ထြက္လာတဲ့အခ်ိန္က ေစာေစာဆုိေတာ႕ ဘာမွ ေကာင္းေကာင္းမျမင္ရ။ ႏွင္းေတြက တၿပဳိက္ၿပဳိက္။ လွည္းေပၚမွာ ေလကလည္း တျဖဴးျဖဴး။ ခ်မ္းမွခ်မ္း ဆုိပါေတာ႕။ လယ္ကြင္းျပင္ႀကီးကုိ ျဖတ္ၿပီး ေမာင္းရတာက အႀကာႀကီး။ ကၽြန္ေတာ္ေတုိ႕ ရြာကေလးကေန ေလးမုိင္ေက်ာ္ေက်ာ္ေမာင္းၿပီးရင္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ ေဒသအေခၚ တာေျခ (ရန္ကုန္-မႏ ၱေလးလမ္းမႀကီး) ကုိဆုိက္သည္။ အဲဒီအခါက်ရင္ ေပတစ္ရာ (အဲဒီ ရန္ကုန္-မႏ ၱေလး လမ္းမႀကီး)အတုိင္း ႏွစ္မုိင္ေလာက္ ဆက္ေမာင္းရသည္။ တာေျခကုိ ဆုိက္ၿပီဆုိရင္ေတာ႕ မနက္ ေျခာက္နာရီ ပတ္ဝန္းက်င္။ ေဝလီေဝလင္းဆုိပါေတာ႕။ အဲဒီမွာ ေျပးသူေတြကုိ စျမင္ရၿပီ။
ပဲခူးၿမဳိ႕ခံေတြပဲလား ၿမဳိ႕မွာ တာဝန္လာက်တဲ့ ဝန္ထမ္းေတြပဲလားေတာ႕ မသိပါ။ သူတုိ႕ေတြက မနက္မနက္ ေျပးၾကသည္။ ပဲခူးၿမဳိ႕ထဲကေန ၿမဳိ႕ျပင္ဘက္ေျပး။ လမ္းမႀကီးကလည္း က်ယ္။ အဲဒီတုန္းကေတာ႕ ကုကၠဳိပင္ႀကီးေတြ ညဳိ႕ညဳိ႕မွဳိင္းမွဳိင္းနဲ႕ဆုိေတာ႕ ဆုိင္းဆုိင္းစုိစုိ လွပေနတတ္သည္။ ႏွင္းမွဳန္မွဳန္ၾကားမွာ ေျပးေနတဲ့သူေတြကုိ ႀကည္႕ၿပီး ကၽြန္ေတာ္႕ဦးေလးက ‘ဟင္း’ ကနဲ႕ ႏွာေခါင္းတခ်က္ရွဴံ႕သည္။ ‘ဒီေကာင္ႀကီးေတြ အားလုိက္ၾကတာကြာ။ ငါတလင္းထဲ လာပတ္ေျပးေပးရင္ ငါ႕ႏြားေတြ သက္သာလုိက္မယ္႕အမ်ဳိး။’ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ႕ တခြိခြိ ရယ္ပါသည္။ ဦးေလးေျပာေတာ႕ တလင္းထဲ လာပတ္ေျပးေပးဖုိ႕ဆုိတာ စပါးနယ္တာကုိ ဆုိလုိပါသည္။ စပါးေတြ ရိတ္ၿပီးရင္ အစည္းေလးေတြ အရြယ္ေတာ္ စည္း။ အဲဒီ ေကာက္လွဳိင္း အစည္းေတြကုိ တလင္းထဲမွာ ဝိုင္းဝိုင္ႀကီး ျဖန္႕ခင္းလုိက္ရင္ ေကာက္ျပန္႕ႀကီးရပါသည္။ အဲဒီ ေကာက္ျပန္႕ႀကီးေပၚမွာ ႏြားကုိ လွည္းတပ္ၿပီး တပတ္ၿပီးတပတ္ေမာင္းရသည္။ စပါးေစ႕ေတြ အကုန္ေၾကြတဲ့အထိ ဆုိပါေတာ႕။ တခါတခါမ်ား အဲသလုိ လွည္းကုိေမာင္းရတာ ေခါင္းေတာင္ မူးပါသည္။ အဲဒီ စပါးနယ္တဲ့အလုပ္ကုိ သူ႕ႏြားေတြ မပင္ပနု္းရေအာင္ အခုေျပးေနတဲ့ လူေတြကုိ ေခၚၿပီး ပတ္ေျပးခုိင္းခ်င္တယ္ဆုိေတာ႕ ကၽြန္ေတာ္႕က ဦးေလးအေတြးကုိ သေဘာက်ၿပီး တခြိခြိ။ ဦးေလးကလည္း သူ႕စကားသူ သေဘာက်ၿပီး တဟားဟား။ ၿပီးေတာ႕ ဆက္ေျပာပါသည္။ ‘ေၾသာ္ ငါတုိ႕မ်ား အိပ္ခ်င္တာ မအိပ္ရ။ ခ်မ္းခ်မ္းနဲ႕ေကြးခ်င္တာ မေကြးရ။ သူတုိ႕မ်ားၾကည္႕စမ္း။ ကုိယ္႕ေအးေအးေနလုိ႕ရတာ ေအးေအးမေနေပါင္ကြာ။ မွတ္ထား ငါ႕တူရ။ အဲဒါ ဝဋ္လုိ႕ေခၚတယ္။’
ခုေနမ်ား ကၽြန္ေတာ္႕ဦးေလး ရွိေသးလုိ႕ စကၤာပူဆုိတဲ့ၿမဳိ႕ကုိမ်ားေရာက္ျဖစ္ရင္ ဘာေျပာမလဲ သိခ်င္ပါသည္။ တခ်ိန္တုန္းက သူ ေကာင္းေကာင္း သြန္သင္ခဲ့ေသာ သူ႕တူတေယာက္ေတာင္ ခုဆုိ သူေျပာတဲ့ ‘ဝဋ္’ကုိ ခံစားခ်င္လြန္းလုိ႕ ကုိယ္႕ကုိယ္ကုိ သံပတ္တင္းဖုိ႕ ႀကဳိးစားခ်င္တယ္ဆုိတာ သိရင္ေတာ႕ ‘သူမ်ားရူးတုိင္း မရူးနဲ႕ ေမာင္တုိ႕’ လုိ႕ ခပ္ေလးေလး ေျပာဦးမည္ထင္သည္။ ခုေတာ႕ ရုိင္ပတ္ေတြလည္း မရွိေတာ႕။ စပါးဒုိင္ခ်တယ္ဆုိတာလည္း မရွိေတာ႕။ ေဆာင္းတြင္း ပဲခူးၿမဳိ႕ျပင္ကုိ အေျပးထြက္တယ္ဆုိတဲ့ လူတန္းစားတစ္ရပ္ေရာ ရွိေသးသလား ကၽြန္ေတာ္မသိ။ ေရာက္ရာ အရပ္မွာ ေျပးသူေတြ ျမင္တုိင္းေတာ႕ ဦးေလးကုိ ရယ္ခ်င္စိတ္တဝက္နဲ႕ သတိရ လြမ္းဆြတ္တတ္ေသာ ကၽြန္ေတာ္ေတာ႕ ေလာကႀကီးမွာ ရွင္သန္ ရုန္းကန္ဆဲ ရွိပါသည္။
No comments:
Post a Comment